I PO 2/04

Sygn. akt I PO 2/04 POSTANOWIENIE Dnia 20 lutego 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krystyna Bednarczyk SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec w sprawie ze skargi M.R. przeciwko W. F. i M.F. o wznowienie postępowania od wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2001 r., sygn. akt I PKN 283/00, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 lutego 2006 r., wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 27 lipca 2004 r. oddala wniosek. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 27 lipca 2004 r. Sąd Najwyższy odrzucił skargę M. R. o wznowienie postępowania w sprawie I PKN 283/00 Sądu Najwyższego. W dniu 6 września 2004 r. pełnomocnik powoda z urzędu adw. M. K. złożyła wniosek o uzupełnienie powołanego wyżej postanowienia przez przyznanie jej kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu według norm przepisanych. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Zgodnie z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb 2 Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały opłacone w całości lub w części. Przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania nie zawierała takiego oświadczenia, w pkt 4 żądała ona tylko zasądzenia od pozwanych na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nie zawiera także takiego wniosku wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2004 r. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że wniosek zamieszczony w skardze o wznowienie postępowania oraz wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego odrzucające skargę o wznowienie postępowania nie czynią zadość wymaganiu z § 20 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., co nie pozwala na uwzględnienie wniosku o uzupełnienie wymienionego wyżej postanowienia. Z powyższych motywów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.