I PR 273/90

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN J. Kwaśniewski.Sędziowie SN: J. Iwulski (spr.), J. Łętowski.Protokolant: M. Dobrzeniecka.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 2 października 1990 r. sprawy z powództwa Lecha S. przeciwko Zakładowi "P." w O. o odszkodowanie na skutek rewizji strony pozwanej od wyroku Sądu Wojewódzkiego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Olsztynie z dnia 25 maja 1990 r.:oddala rewizję.Uzasadnienie faktyczneLech S. żądał zasądzenia na jego rzecz od Zakładu "P." w O. kwoty 1.043.100 zł, w tym 355.700 zł jako odprawy i 687.400 zł jako "dwukrotnej pensji".Powód wywodził, że w dniu 28 lutego 1990 r. osiągnął dziesięcioletni staż pracy. Był to ostatni dzień okresu wypowiedzenia wynoszącego jeden miesiąc. Zdaniem powoda, wskutek osiągnięcia stażu 10 lat pracy okres wypowiedzenia winien wynosić 3 miesiące i należy mu się wynagrodzenie za 2 miesiące.Strona pozwana uznała powództwo co do kwoty 355.700 zł, jednomiesięcznej odprawy, wnosząc o oddalenie go w pozostałej części. Strona pozwana zarzuciła w szczególności, że pozew został złożony w dniu 13 kwietnia 1990 r., podczas gdy pismo wypowiadające powodowi umowę o pracę zostało mu wręczone w dniu 29 stycznia 1990 r. Zdaniem strony pozwanej, nastąpiło więc przekroczenie terminu z art. 264 § 1 3k.p.Sąd Wojewódzki - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 25 maja 1990 r. zasądził na rzecz powoda kwotę 687.400 zł z odsetkami, umarzając postępowanie w pozostałej części.Sąd uznał, że jeżeli okres 10 lat pracy upływa w czasie wypowiedzenia umowy o procę, to powoduje "nabycie prawa do trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia". Sąd przywrócił powodowi termin do dochodzenia wynagrodzenia za pracę na zasadzie art. 265 § 1 k.p., przyjmując, że "spóźnienie nie jest nadmierne i zasługuje na usprawiedliwienie, bowiem spór dotyczy (...) kwestii prawnych i powód mógł mieć wątpliwości co do celowości wniesienia powództwa".W rewizji od tego wyroku strona pozwana zarzuca naruszenie art. 265 k.p. przez przyjęcie, że opóźnienie we wniesieniu odwołania nie było przez powoda zawinione, oraz naruszenie art. 36 k.p. wskutek przyjęcia, że powodowi przysługuje trzymiesięczny okres wypowiedzenia.Rewizja w szczególności wywodzi, że z redakcji art. 36 k.p. wynika, iż okres zatrudnienia, od jakiego zależy długość okresu wypowiedzenia, to okres, który upłynął przed wręczeniem wypowiedzenia umowy o pracę.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Gdyby rozpatrywać sprawę w płaszczyźnie przywrócenia powodowi terminu z art. 264 § 1 k.p. na podstawie art. 265 § 1 k.p., to przywrócenie takie byłoby niedopuszczalne. Żadne bowiem okoliczności nie utrudniały nawet powodowi wystąpienia na drogę sądową z roszczeniem. Niepewność co do zasadności swego roszczenia, a nawet przekonanie o jego niesłuszności, nie uniemożliwiają bowiem wystąpienia z odpowiednim powództwem.Jednakże do roszczenia powoda termin z art. 264 § 1 k.p. w ogóle nie miał zastosowania. Przepis art. 264 § 1 k.p. jest przepisem wyjątkowym, ustanawiającym bardzo krótki, bo siedmiodniowy, termin dochodzenia roszczeń. Musi więc przepis ten być wykładany ściśle, bez jakiejkolwiek interpretacji rozszerzającej. Dotyczyć więc może tylko roszczeń polegających ściśle na "odwołaniu się od wypowiedzenia umowy o pracę".Należy stwierdzić, że termin zawity dochodzenia roszczeń ustanowiony art. 264 § 1 k.p. dotyczy wyłącznie roszczeń o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne lub o przywrócenie do pracy czy o odszkodowanie, o jakim mowa w art. 45 § 1 k.p. Termin ten nie odnosi się natomiast do innych roszczeń, choćby wynikających z naruszenia przepisów prawa dotyczących wypowiadania umów o pracę, np. do roszczenia o wynagrodzenie za pracę z tytułu zastosowania błędnego okresu wypowiedzenia (art. 49 k.p.). Do roszczeń tych znajduje zastosowanie termin przedawnienia z art. 291 § 1 k.p.Ponieważ powód dochodził roszczenia o wynagrodzenie za pracę z tytułu przyjęcia błędnego okresu wypowiedzenia, to do tego roszczenia w ogóle nie znajdował zastosowania termin z art. 264 § 1 k.p., a więc problem przywracania tego terminu był bezprzedmiotowy.Nie nastąpiło więc w istocie naruszenie prawa materialnego, tj. art. 265 § 1 k.p. Zaskarżony wyrok nie narusza także prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 36 k.p. Przepis ten w § 1 ustanawia okresy stażu pracy, od których zależy długość okresu wypowiedzenia. Zgodnie z § 4 art. 36 k.p. staż ten obejmuje okresy pracy w poprzednich zakładach pracy, bez względu na sposób ustania stosunku pracy. Niewątpliwym jest, że staż pracy obejmuje także okres zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym następuje rozwiązanie umowy przez wypowiedzenie. Okres wypowiedzenia jest także okresem zatrudnienia. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby okres wypowiedzenia był wyłączony z okresu stażu pracy, od którego zależy długość okresu wypowiedzenia. Pogląd taki wyraził już Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 4 kwietnia 1979 r., sygn. akt I PZP 33/78 (OSNCP 10/79, p. 188), i skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela.Wobec powyższego, zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Rewizja nie znajduje więc uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu na zasadzie art. 387 k.p.c.