I PR 98/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN W. Myga.Sędziowie SN: A. Grymaszewski (spr.), T. Kasiński.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 24 października 1984 r. sprawy z wniosku Stanisława G. przeciwko Urzędowi Miasta i Gminy - Wydział Oświaty i Wychowania w S. o zaliczenie dotychczasowego zatrudnienia do stażu pracy na skutek odwołania wnioskodawcy od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 20 czerwca 1984 r. sygn. akt (...) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneStanisław G. zatrudniony w charakterze nauczyciela wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 2 w S. od dnia 15.02.1982 r. wystąpił do Terenowej Komisji Odwoławczej ds. Pracy w S. z wnioskiem o zaliczenie do stażu pracy dla celów uposażeniowych pracy niepedagogicznej na stanowisku kierownika w Kombinacie PGR G. Zakład G. od 1.10.1969 r. do 19.03.1970 r. oraz pracy zawodowej w Stacji Ochrony Roślin Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. od 15.02.1971 r. do 31.08.1974 r., podnosząc, że prace te dawały mu doświadczenie przydatne w pracy nauczycielskiej.Pozwany Urząd Miasta i Gminy w S. Wydział Oświaty i Wychowania wniósł o oddalenie wniosku.Terenowa Komisja Odwoławcza uznając, iż w sprawie zachodzą poważne wątpliwości, orzeczeniem z dnia 17.04.1984 r. przekazała sprawę w trybie art. 263 k.p. Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. do rozpoznania.Po przejęciu sprawy Okręgowy Sąd uznał, że prace zarówno na stanowisku kierownika PGR, jak i w Stacji Kwarantanny i Ochrony Roślin w Wydziale Rolnictwa i Leśnictwa w S., gdzie wnioskodawca prowadził szkolenie traktorzystów w zakresie przepisów obowiązujących przy zabiegach chemicznych ochrony roślin, przepisów bhp oraz szkolenia rolników w zakresie zapobiegania i zwalczania chorób roślin uprawnych i zwalczania chwastów, nie dają podstawy w myśl § 2 pkt 5 zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 2.03.1982 r. do zaliczenia ich do okresu zatrudnienia uprawniającego nauczyciela do dodatku za wysługę lat.Praca na stanowisku kierownika daje doświadczenie organizacyjno-administracyjne i w zakresie działalności gospodarczej, a nie w pracy pedagogicznej. Również prowadzenie dorywczych zajęć instruktarzowych z traktorzystami i rolnikami nie daje doświadczenia przydatnego do pracy z młodzieżą i dziećmi i nie stanowi zorganizowanego procesu dydaktycznego.W oparciu o tę ocenę pracy zawodowej wnioskodawcy Sąd uznał żądanie jego za nieuzasadnione i wyrokiem z dnia 20.06.1984 r. oddalił wniosek.W odwołaniu od tego wyroku wnioskodawca na wstępie zarzucił, że Sąd podał jedynie jedną podstawę prawną dotyczącą dodatku za wysługę lat, podczas gdy chodziło mu o zaliczenie obu spornych okresów do stażu pracy przy ustaleniu zasadniczego wynagrodzenia, jak i dodatku za wysługę lat. Następnie polemizując z oceną jego pracy w tych okresach uważa, że prace te przyczyniły się do podniesienia doświadczenia w pracy pedagogicznej i wniósł o zmianę wyroku przez zaliczenie spornych okresów dla celów uposażenia przez wyrównanie poborów od momentu zatrudnienia i zasadzenia podwyższonego dodatku za wysługę lat od wejścia w życie tj. od 1.09.1983 r.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jak słusznie zarzuca wnioskodawca, Okręgowy Sąd zajął się tylko kwestią zaliczenia spornych okresów jego pracy niepedagogicznej do dodatku za wysługę lat, podczas gdy wnioskodawcy chodzi zarówno o dodatek za wysługę lat, jak i o szczebel wynagrodzenia zasadniczego, uzależniony od stażu pracy. W tym zakresie rzeczywiście Sąd nie powołał uchwały nr 97 Rady Ministrów z dnia 8.08.1983 r. w sprawie wynagrodzenia nauczycieli i nie ocenił możności zaliczenia wnioskodawcy w całości lub w części pracy w Stacji Kwarantanny i Ochrony Roślin w świetle § 2 ust. 3 tej uchwały.Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem Okręgowego Sądu, że prowadzenie dorywczych zajęć instruktażowych z osobami dorosłymi nie daje doświadczenia przydatnego w pracy z młodzieżą i dziećmi. Przepis § 2 ust. 1 pkt 7 uchwały daje możność zaliczenia pracy niepedagogicznej, dającej doświadczenie przydatne do pracy nauczycielskiej i nie stawia warunku, aby praca ta odbywała się z młodzieżą. Praca natomiast instruktorska jest zbliżona do pracy nauczycielskiej i daje doświadczenie w prowadzeniu zajęć również z młodzieżą. Ponadto przepis ten nie wymaga, aby praca instruktorska miała być prowadzona stale i miała mieć zorganizowany proces dydaktyczny.W zależności od czasu pracy instruktorskiej i od oceny jej przydatności przepis § 2 ust. 3 uchwały daje możliwość jej zaliczenia w pełnym wymiarze lub w wymiarze odpowiednio niższym.Sąd przy rozpoznawaniu sprawy tych okoliczności nie brał pod uwagę i winien jest przy ponownym rozpoznaniu dokładnie zbadać zakres czynności wnioskodawcy w okresie zatrudnienia od 15.02.1971 r. do 31.08.1974 r., i przede wszystkim ustalić stanowisko, jakie on zajmował i jak często zajmował się prowadzeniem instruktażu wśród traktorzystów i rolników, a następnie w zależności od wyników postępowania i oceny dokonać zaliczenia stosownego okresu.Przedłożone w tym zakresie przez wnioskodawcę zaświadczenie z dnia 23.11.1983 r. (akta osob.) nie może być wystarczające zwłaszcza wobec zarzutu, że zostało "sfabrykowane" dla potrzeb sprawy (...).Jeśli chodzi o zaliczenie pracy wnioskodawcy na stanowisku kierownika PGR, to istotnie obowiązki, z jakimi się spotykał, nie dają doświadczenia w pracy nauczyciela. W tym przypadku Okręgowy Sąd słusznie podał, iż praca na stanowisku kierownika gospodarstwa rolnego mogła dawać wnioskodawcy doświadczenie w pracy organizacyjno-administracyjnej i w zakresie działalności gospodarczej, lecz nie jest przydatna w pracy wychowawczo-dydaktycznej, jak stwierdza w zaświadczeniu z dnia 5.01.1984 r. kierownik Zakładu Rolnego w G.Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.