I PRN 124/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN S. Rejman.Sędziowie SN: W. Dębicka (spr.), Z. Świeboda.Protokolant: E. Jagiełło.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 26 września 1984 r. sprawy z wniosku Ewalda M. przeciwko Kopalni Węgla Kamiennego "M." w R. o nagrodę jubileuszową na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 16 lutego 1984 r.:uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWnioskodawca, przed Zakładową Komisją Rozjemczą przy Kopalni Węgla Kamiennego "M." w R., domagał się wypłacenia nagrody jubileuszowej za 40 lat pracy. Pozwany zakład pracy nie uznał żądania twierdząc, że wnioskodawca nie spełnia warunków do tej nagrody, ponieważ nie posiada 40-letniego stażu pracy. Okres bowiem od 13 lutego 1946 r. do 22 maja 1947 r. nie może być uwzględniony, gdyż wnioskodawca porzucił pracę.Orzeczeniem z dnia 16 grudnia 1983 r. Zakładowa Komisja Rozjemcza wniosek uwzględniła uznając, że okres od dnia 13 lutego 1946 r. do dnia 22 maja 1947 r. podlega zaliczeniu do zatrudnienia, w związku z czym legitymuje się on 40-letnim stażem pracy.Wyrokiem z dnia 16 lutego 1984 r. Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. oddalił odwołanie pozwanego uznając, że okresy zatrudnienia Ewalda M. z pominięciem okresu od dnia 13 lutego 1946 r. do dnia 22 maja 1947 r. wynoszą w sumie ponad 40 lat, co uzasadnia przyznanie mu z tego tytułu nagrody jubileuszowej w oparciu o przepis art. 19 ust. 1 pkt 2 Układu Zbiorowego Pracy dla Przemysłu Węglowego z dnia 1 lutego 1980 r.Sąd ustalił, że wnioskodawca podjął pracę w Kopalni "M." w dniu 12 stycznia 1941 r., gdzie pracował do dnia 10 lipca 1944 r., tj. do dnia powołania go do czynnej służby wojskowej. Ponownie, po powrocie z niewoli, podjął pracę dnia 13 lutego 1946 r., a odszedł z zakładu bez załatwienia formalności związanych z rozwiązaniem stosunku pracy, wobec czego pozwana Kopalnia stwierdziła w dniu 22 maja 1947 r. rozwiązanie stosunku pracy bez podania powodów.W okresie od dnia 12 kwietnia 1947 r. do dnia 30 września 1951 r. wnioskodawca pracował w tartaku "E.", który to zakład został zlikwidowany. W dniu 8 maja 1951 r. wnioskodawca ponownie podjął pracę u pozwanej, gdzie pracował do dnia przejścia na emeryturę, tj. do dnia 31 grudnia 1982 r.Sąd przyjął, że zatrudnienie w pozwanej Kopalni w okresie od 13 lutego 1946 r. do dnia 22 maja 1947 r. nie może być zaliczone do okresu warunkującego nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, gdyż zakończyło się rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, co nie ma jednak wpływu na uprawnienie do nagrody jubileuszowej.W rewizji nadzwyczajnej, opartej na zarzutach rażącego naruszenia prawa, Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go orzeczenia Zakładowej Komisji Rozjemczej przy Kopalni Węgla Kamiennego "M." w R. z dnia 16 grudnia 1983 r. i oddalenie wniosku.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Trafnie zarzuca skarżący, że przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe nie mogło stanowić podstawy ustalenia, że wnioskodawca legitymuje się 40-letnim okresem zatrudnienia, warunkującym jego prawo do nagrody jubileuszowej.Podsumowanie wskazanych przez Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych okresów zatrudnienia od dnia 12 stycznia 1941 r. do dnia 10 lipca 1994 r.; od dnia 12 kwietnia 1947 r. do dnia 30 września 1951 r.; od dnia 8 maja 1951 r. do dnia 31 grudnia 1982 r., nie daje łącznego zatrudnienia 40 lat, lecz mniej.Niezależne od tego, sprzecznie z załączoną do akt sprawy dokumentacją, Sąd ustalił, że wnioskodawca dnia 12 stycznia 1941 r. rozpoczął pracę w Kopalni "M." zamiast dnia 2 grudnia 1941 r.Bezpodstawnie również Sąd uznał, że wnioskodawca ponownie podjął pracę w Kopalni "M." w dniu 8 maja 1951 r., gdyż dokumentacje potwierdzają początek tego zatrudnienia w dniu 8 października 1951 r. Ponadto, przyjęcie daty 8 maja 1951 r. pozostaje w sprzeczności z ustaleniami Sądu, że wnioskodawca od dnia 12 kwietnia 1947 r. do dnia 30 września 1951 r. pracował w tartaku "E.". Jak z powyższego wynika, ustalenia Sądu nie tylko nie znajdują potwierdzenia w przeprowadzonych dowodach, lecz są z nimi sprzeczne.Ponieważ wnioskodawca w odwołaniu do Sądu oraz w toku postępowania kwestionował to, że przyczyną rozwiązania z nim umowy o pracę dnia 22 maja 1947 r. było jej porzucenie, zachodzi również konieczność bliższego wyjaśnienia tej kwestii przez Sąd.Uprawnienie wnioskodawcy do nagrody jubileuszowej może bowiem być uzależnione od oceny, czy podlega zaliczeniu okres jego pracy od dnia 13 lutego 1946 r. do dnia 22 maja 1947 r.Jak wyżej wykazano, dotychczasowe postępowanie dowodowe i oparte na nim ustalenia nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia w sprawie, co zdecydowało o konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku. W związku z tym, w ponownym postępowaniu Sąd obowiązany będzie do uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym dla ustalenia, czy wnioskodawca legitymuje się łącznym 40-letnim okresem zatrudnienia, warunkującym uwzględnienie zgłoszonego przez niego roszczenia.Z tych względów i na podstawie art. 422 § 2 k.p.c. w związku z art. 275-277 k.p., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji wyroku.