I PZ 27/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Filcek (sprawozdawca). Sędziowie: J. Knap, W. Grochola.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Henryka T. przeciwko Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w W. o odszkodowanie, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 25 sierpnia 1976 r.uchylił zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktycznePowiatowa Komisja Rozjemcza w W. uwzględniła roszczenie powoda o wynagrodzenie za dodatkową pracę świadczoną przez niego na rzecz pozwanej Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w W. w zakresie czynności kierownika, kalkulatora i magazyniera gospody w L., które to czynności powód wykonywał obok obowiązków wynikających ze stosunku pracy na stanowisku pełnomocnika zarządu i kierownika filii pozwanej Spółdzielni w L.Na skutek odwołania pozwanej Spółdzielni Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu wyrokiem z dnia 2.VIII.1975 r. uchylił powyższe orzeczenie Powiatowej Komisji Rozjemczej i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Rejonowemu wyrażając pogląd, że strony łączyła umowa zlecenia.W toku procesu przed Sądem Rejonowym powód rozszerzył powództwo do kwoty 101.940 zł, w związku z czym Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 27.V.1976 r. przekazał sprawę według właściwości rzeczowej (art. 17 pkt 4 k.p.c.) Sądowi Wojewódzkiemu we Wrocławiu. Ten zaś z kolei postanowieniem z dnia 25.VIII.1976 r. uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy i przekazał ją Terenowej Komisji Rozjemczej w W. z tej przyczyny, że powód rozszerzając powództwo zmienił jego podstawę faktyczną, domagając się jednoznacznie dochodzonej wierzytelności z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych. Takie zaś roszczenie wynika ze stosunku pracy.Powyższe postanowienie zaskarżył powód. Zażalenie jego jest uzasadnione.Zgodnie z art. 51 ustawy o okręgowych sądach pracy i ubezpieczeń społecznych orzeczenie okręgowego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych stwierdzające, że sprawa nie podlega jego rozpoznaniu i przekazujące sprawę sądowi powszechnemu jest wiążące dla tego sądu.Związanie to obowiązuje, chociażby w toku dalszego postępowania okazało się, że przesłanki przekazania były błędne. W ten sposób ustawodawca chciał wyeliminować spory kompetencyjne mogące powstać na styku postępowania przed okręgowymi sądami pracy i ubezpieczeń społecznych i sądami powszechnymi. W razie stwierdzenia przez Sąd Wojewódzki, że przedmiot sporu, wbrew odmiennemu poglądowi Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wynika ze stosunku pracy, Sąd Wojewódzki powinien rozpoznać sprawę zgodnie z przepisami prawa pracy. Zresztą ocena, jaki stosunek prawny jest podstawą sporu między stronami, będzie możliwa dopiero po wszechstronnym rozważeniu okoliczności sprawy. Niewystarczające jest w tym przedmiocie oświadczenie powoda, który raz wywodzi swe roszczenia z umowy zlecenia, a następnie ze stosunku pracy.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.