I PZ 38/10

Postanowienie z dnia 14 grudnia 2010 r. I PZ 38/10 Skarga kasacyjna sporządzona przez radcę prawnego w okresie, w któ-rym jest on orzeczeniem sądu dyscyplinarnego zawieszony w wykonywaniu zawodu, podlega odrzuceniu (art. 3986 § 2 w związku z art. 871 § 1 k.p.c.). Przewodniczący SSN Małgorzata Gersdorf, Sędziowie SN: Roman Kuczyński (sprawozdawca), Romualda Spyt. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy z powództwa Jarosława Z. przeciwko „R.P.” SA w P.G. o odszkodo-wanie, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2010 r. [...] o d d a l i ł zażalenie. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2010 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubez-pieczeń Społecznych w Łodzi w sprawie z powództwa Jarosława Z. przeciwko „R.P.” SA w P.G. o odszkodowanie odrzucił skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowe-go-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2010 r. na pod-stawie art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 3984 k.p.c., z uwagi na okoliczność, iż w rozpatrywanym przypadku radca prawny Hanna K.-S. reprezentująca powoda, skargę kasacyjną wniosła w dniu 24 lipca 2010 r., kiedy nie miała prawa wykonywa-nia zawodu. Mając powyższe na uwadze skarga kasacyjna została wniesiona przez osobę, która nie posiadała do tego wymaganej art. 871 k.p.c. legitymacji. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik powoda wniosła zażalenie wskazu-jąc, że jest ono oczywiście uzasadnione i postanowienie powinno zostać uchylone w trybie art. 395 § 2 k.p.c. Pełnomocnik w uzasadnieniu wskazała, co następuje: „za-skarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną argu-mentując, iż w dacie jej składania, pełnomocnik nie posiadał uprawnień do zastęp- 2 stwa strony przed Sądem Najwyższym. Powyższe argumenty rozmijają się z prawdą i są chybione, wobec następujących faktów: Orzeczona wobec radcy prawnego po-stanowieniem Sądu Dyscyplinarnego w Łodzi z dnia 5 maja 2007 r. kara zawieszenia wykonywania zawodu przez okres 3 miesięcy - została przez radcę prawnego wyko-nana w okresie od 1 grudnia 2007 r. do 29 lutego 2008 r. Dokumenty dowodzące wykonania kary doręczone zostały do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. Radca prawny - pełnomocnik nie otrzymał żadnej informacji z Sądu Dyscyplinarnego w Łodzi dot. wskazanego w postanowieniu Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 28 sierp-nia 2010 r. terminu wykonania orzeczonej w 2007 roku kary. Brak wiedzy w tym przedmiocie, do chwili obecnej, uniemożliwił wyjaśnienie przez radcę prawnego w OIRP w Ł. powstałych wadliwości w sprawie. Pełnomocnik powoda podnosi ponadto, iż w powyższym stanie faktycznym brak jest podstaw procesowych do odrzucenia złożonej skargi kasacyjnej. Pełnomocnik przeczy zarzutom braku umocowania do reprezentowania przed Sądem Najwyższym powoda na podstawie art. 871 § 1 k.p.c.” Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie okazało się nieuzasadnione. W niniejszym stanie faktycznym decy-dujące znaczenie miały dowody, na podstawie których Sąd Okręgowy w Łodzi odrzu-cił skargę kasacyjną, a mianowicie: pismo z dnia 30 czerwca 2010 r. Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. skierowane do Prezesa Sądu Okręgowego w Łodzi. Powyż-sze pismo zawierało informację, że sprawa dotycząca postępowania dyscyplinarnego wobec pełnomocnika powoda z jego kasacji została rozstrzygnięta przez Sąd Naj-wyższy - Izbę Karną w Warszawie w dniu 5 maja 2010 r. [...], w ten sposób, że Sąd Najwyższy postanowił pozostawić bez rozpoznania kasację od postanowienia Wyż-szego Sądu Dyscyplinarnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2009 r. [...]. Mając na uwadze treść przepisu art. 622 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65), zgodnie z któ-rym od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje stronom kasacja do Sądu Najwyższego oraz to, iż (ust. 2) stwierdza on, że orzeczenie takie nie podlega wykonaniu do czasu wniesienia kasacji lub bezsku-tecznego upływu terminu do jej wniesienia, stwierdzić należy, że Rada OIRP w Ł. władna była do wykonania orzeczonej kary dopiero z chwilą wydania orzeczenia przez Sąd Najwyższy na skutek rozpatrzenia wniesionej w niniejszej sprawie kasacji, 3 co nastąpiło w dniu 5 maja 2010 r. Licząc od tej daty zawieszenie na okres trzech miesięcy prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego stwierdzić należy, iż zło-żona w dniu 24 lipca 2010 r. w niniejszej sprawie skarga kasacyjna przez radcę prawnego Hannę K.-S. naruszała przepis art. 871 k.p.c. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji. ========================================