I USK 138/23

Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych2023-11-22

Skład orzekający: Jarosław Sobutka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy okoliczności związane z procedurą powołania sędziego Sądu Najwyższego mogą stanowić podstawę do jego wyłączenia od rozpoznania sprawy?
Ratio decidendi
Okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego Sądu Najwyższego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia wydanego z jego udziałem lub kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności. Polski ustawodawca, zgodnie z Konstytucją RP, określa ustrój i postępowanie przed sądami, a wyłączenie sędziego jest ściśle określone w ustawie. W przypadku konfliktu między prawem polskim a europejskim, dla sądu polskiego pierwszeństwo ma orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego.
Stan faktyczny
Pełnomocnik ubezpieczonego złożył wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego od rozpoznania sprawy dotyczącej wysokości emerytury. Jako podstawę wniosku wskazano przepisy Kodeksu postępowania cywilnego oraz orzecznictwo europejskich trybunałów i Sądu Najwyższego, sugerując wątpliwości co do bezstronności sędziego w związku z procedurą jego powołania. Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił wniosek o wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy.

Pełny tekst orzeczenia

I USK 138/23 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Sobutka w sprawie z odwołania K.P. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie o wysokość emerytury, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 22 listopada 2023 r., wniosku ubezpieczonego z dnia 24 października 2023 r. o wyłączenie Sędziego Sądu Najwyższego Romualda Dalewskiego od rozpoznania sprawy I USK 138/23, oddala wniosek. D.S. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 24 października 2023 r. pełnomocnik K.P. wystąpił o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie Sędziego Sądu Najwyższego Romualda Dalewskiego – wyznaczonego do jej rozpoznania – z powołaniem się na art. 49 § 1 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 4 k.p.c. oraz art. 50 k.p.c. W uzasadnieniu wniosku przywołano wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 listopada 2019 r. (C-585/18, C-624/18, C-625/18), uchwałę Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20), orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz orzecznictwo Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: I USK 138/23 2 Wniosek o wyłączenie sędziego nie jest zasadny. Należy zauważyć, że z chwilą powołania sędzia Sądu Najwyższego jest niezawisły (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Ustrój i postępowanie przez sądami określają ustawy (art. 176 ust. 2 Konstytucji RP). Oznacza to, że wyłączenie sędziego jest ściśle określone w ustawie, a zatem nie może być dowolne. Odwołanie się we wniosku do szeregu uchwał i orzeczeń Sądu Najwyższego oraz orzeczeń Trybunałów Europejskich nie zmienia oceny, że decyduje polska ustawa zgodna z Konstytucją RP. Autor wniosku w niniejszej sprawie pominął fakt, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 23 stycznia 2022 r., sygn. P 10/19, orzekł: 1. art. 49 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 1805, z późn. zm.) w zakresie, w jakim za przesłankę mogącą wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie uznaje jakąkolwiek okoliczność odnoszącą się do procedury powoływania tego sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa do pełnienia urzędu, jest niezgodny z: a) art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji RP; 2. art. 31 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. z 2021 r., poz. 1904) w związku z art. 49 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego w zakresie, w jakim za przesłankę wyłączenia sędziego z orzekania uznaje okoliczność, że obwieszczenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o wolnych stanowiskach sędziego w Sądzie Najwyższym, na podstawie którego rozpoczyna się proces nominacyjny sędziów, stanowi akt wymagający dla swojej ważności podpisu Prezesa Rady Ministrów (kontrasygnaty), a konsekwencją jego braku jest wątpliwość co do bezstronności sędziego powołanego do pełnienia urzędu w procedurze nominacyjnej rozpoczętej takim obwieszczeniem, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 2 oraz art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji RP; 3. art. 1 w związku z art. 82 § 1 i art. 86, art. 87, art. 88 ustawy z 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym w zakresie, w jakim stanowi normatywną podstawę rozstrzygania przez Sąd Najwyższy o statusie osoby powołanej do I USK 138/23 3 sprawowania urzędu na stanowisku sędziego, w tym sędziego Sądu Najwyższego, i wynikających z tego uprawnieniach takiego sędziego oraz związanej z tym statusem skuteczności czynności sądu dokonanej z udziałem tej osoby, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 10, art. 144 ust. 3 pkt 17 i art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W tym miejscu przywołać także należy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 czerwca 2020 r., sygn. akt P 13/19, w którym orzeczono, że art. 49 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2019 r., poz. 1460, z późn. zm.) w zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z powodu podniesienia okoliczności wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, jest niezgodny z art. 179 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie może więc być mowy o prymacie umów międzynarodowych ani orzeczeń sądów europejskich, gdyż ustrój i postępowanie przed sądami polskimi to wyłączna kompetencja ustawodawcy (art. 176 ust. 2 Konstytucji RP). Powołanie sędziego jest wyłączną kompetencją Prezydenta Rzeczypospolitej Polskie, którą wykonuje na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa (postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 21 kwietnia 2020 r., Kpt 1/20). W przypadku konfliktu w tym zakresie między prawem polskim a europejskim (orzeczenie TSUE albo ETPCz) dla sądu polskiego pierwszeństwo ma orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego (zob. choćby wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 7 października 2021 r., K 3/21, z 24 listopada 2021 r., K 6/21, z 10 marca 2022 r., K 7/21). Powyższe potwierdza także w sposób jednoznaczny ustawa o Sądzie Najwyższym, która stanowi, że niedopuszczalne jest ustalanie lub ocena przez Sąd Najwyższy lub inny organ władzy zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości. Okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego Sądu Najwyższego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia wydanego z udziałem tego sędziego lub kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności (art. 29 § 3 i 4 ustawy). Inaczej ujmując orzeczenie sądu, także Sądu Najwyższego nie może być sprzeczne z ustawą (art. 87 § 1 Konstytucji RP). I USK 138/23 4 Przedstawione stanowisko znajduje także oparcie w - pominiętym przez pełnomocnika składającego przedmiotowy wniosek o wyłączenie - orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 6 lipca 2022 r., I NWW 151/21, Legalis nr 2736972; 11 lipca 2023 r., II PSK 17/23, niepubl.; 23 października 2023 r., III USK 298/22, Legalis nr 3003246). Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji postanowienia. D.S. [ms]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 49 § 1 KPCart. 379 pkt 4 KPCart. 50 KPCart. 178 ust. 1art. 176 ust. 2art. 49 § 1art. 45 ust. 1art. 179art. 144 ust. 3art. 31 § 1art. 144 ust. 2art. 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 29.07.2026. · PDF źródłowy