II PO 2/17

Sygn. akt II PO 2/17 POSTANOWIENIE Dnia 9 lutego 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa Z. P. przeciwko P. Sp. z o.o. w B. o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 lutego 2017 r., na skutek pisma pełnomocnika strony pozwanej z dnia 16 stycznia 2017 r. o wykładnię postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt II BP 2/16. odmawia dokonania wykładni postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2016 r., w sprawie o sygn. II BP 2/16. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy postanowieniem z 17 listopada 2016 r., w sprawie o sygn. II BP 2/16, na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi spółki z o.o. P. w B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt VII Pa [...]. Wyrokiem tym Sąd oddalił apelację spółki od wyroku Sądu Rejonowego w B. z 17 marca 2015 r., który uwzględnił powództwo Z. P. i zasądził od pozwanej spółki (pracodawcy) odszkodowanie na podstawie art. 45 k.p. w kwocie 9.829,53 zł z odsetkami od wniesienia pozwu, tj. od 6 listopada 2014 r. 2 Sąd Najwyższy uznał skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w J. z 25 września 2015 r. za oczywiście bezzasadną z przyczyn podanych w uzasadnieniu postanowienia z 17 listopada 2016 r. Spółka w piśmie z 16 stycznia 2017 r., wskazując na podstawę z art. 352 k.p.c., wniosła „o wyjaśnienie wątpliwości postanowienia z 17 listopada 2016 r. poprzez wyjaśnienie czy i kiedy nastąpiło opóźnienie pozwanego w zapłacie należności na rzecz powoda uzasadniające zasądzenie odsetek”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o wykładnię postanowienia Sądu Najwyższego, a ściślej o „wyjaśnienie wątpliwości postanowienia z 17 listopada 2016 r. poprzez wyjaśnienie czy i kiedy nastąpiło opóźnienie pozwanego w zapłacie należności na rzez powoda uzasadniające zasądzenie odsetek” nie jest zasadny z następujących przyczyn. Podstawą rozpoznania wniosku jest art. 352 k.p.c. oraz art. 361 k.p.c. Art. 352 k.p.c. stanowi: Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Art. 361 k.p.c. stanowi: Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli kodeks nie stanowi inaczej. Z regulacji tej wynika, że wykładni podlega w zasadzie sentencja orzeczenia, a nie jego uzasadnienie, jakkolwiek, może być ono pomocne przy dokonywaniu interpretacji sentencji. Sentencja postanowienia Sądu Najwyższego z 17 listopada 2016 r., w sprawie II BP 2/16, jest jasna. Sąd odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. Zostało sporządzone uzasadnienie tego postanowienia, które przedstawia i wyjaśnia podstawę prawną oraz przyczynę odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania. Nie ma więc podstaw do uwzględnienia wniosku i dokonywania wykładni postanowienia. Sąd Najwyższy nie rozstrzygał sporu. Został rozpoznany przez Sądy powszechne i zakończony wyrokiem Sądu Okręgowego w J. z 25 września 2015 r. 3 oddaleniem apelacji spółki. W sprawie tej zasądzono odszkodowanie i odsetki. Zostały sporządzone uzasadnienia wyroków Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego. Sentencja postanowienia Sądu Najwyższego nie ma niejasności, tym bardziej w świetle sporządzonego uzasadnienia, w którym jedynie potwierdzono, iż z przepisów wyraźnie wynika prawo do odsetek. Natomiast kwestia „czy i kiedy nastąpiło opóźnienie” należała do rozstrzygnięcia Sądu powszechnego i wobec treści skargi nie zaważyła na ocenie, że skarga była oczywiście bezzasadna (art. 4249 k.p.c.). W aspekcie obecnego wniosku znaczenie ma nie ocena rozstrzygnięcia lecz tylko wykładnia sentencji orzeczenia a ta nie może budzić wątpliwości. Wobec braku podstaw wniosku odmówiono dokonania wykładni (orzeczono jak w sentencji). l.n