I PK 203/16

Sygn. akt I PK 203/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z powództwa B. S. przeciwko K. Spółce Akcyjnej w K. Oddziałowi K. […] w Z. o rentę wyrównawczą, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 kwietnia 2017 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt VIII Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego w Z.) na rzecz adwokat M. P. kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu kasacyjnym, powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2015 r. Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 5 lutego 2015 r., mocą którego oddalono powództwo B. S. przeciwko K. S.A. w K. – Oddział K. […] w Z. o rentę wyrównawczą. Sąd drugiej instancji podkreślił, że powód żądanie renty wyrównawczej wiązał ze skutkiem wypadków przy pracy z 1972 i 1973 r., a stan jego zdrowia pogorszył się w 2005 r. Sąd Okręgowy zaznaczył, że postępowanie o rentę 2 wyrównawczą toczyło się już przed Sądem Rejonowym w Z. (IV P (…)) i Sądem Okręgowym w G. (VII Pa (…)). W toku tych postępowań przeprowadzono dowody z opinii biegłych lekarzy, z których wynika przyczyna pogorszenia się stanu zdrowia (samoistna choroba). Skoro prawo do renty wyrównawczej powoda nie zostało ustalone, a powód nie pobiera renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, to brak jest przesłanek do uwzględnienia powództwa, nadto roszczenie jego uległo przedawnieniu. Odnośnie ostatniej podstawy, Sąd Okręgowy podał, że w sprawie ma zastosowanie art. 442 k.c., bowiem do roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym, przedawnionych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny, stosuje się powołany wyżej przepis. Dalej Sąd Okręgowy oceniał, czy istnieją w sprawie przesłanki do zastosowania art. 5 k.c. W jego ocenie sam fakt, że roszczenie wywodzone jest ze stosunku pracy nie łagodzi skutków opóźnienia, zwłaszcza że po stronie pracodawcy nie można doszukać się nadużycia prawa. Z tych względów Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda z mocy art. 385 k.p.c. Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego, zaskarżając go w całości. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na rażący błąd w wykładni art. 366 k.p.c., który sprowadza się do automatycznego przyjęcia, iż każde powództwo dotyczące roszczeń wywodzonych z jednego zdarzenia, a limine objęte jest powagą rzeczy osądzonej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie spełnia warunków umożliwiających przyjęcie jej do merytorycznego rozpoznania. Podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymienia enumeratywnie art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. Skarżący wskazał na jedną z nich, a mianowicie że jest ona oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Obowiązkiem wnoszącego skargę jest nie tylko formalne wskazanie okoliczności uzasadniających przyjęcie środka do rozpoznania, lecz także posłużenie się jurydyczną argumentacją na poparcie stawianych rozstrzygnięciu 3 zarzutów. Wskazana we wniosku podstawa ziszcza się wtenczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że doszło do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13, LEX nr 1402642 oraz z dnia 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14, LEX nr 1621619), a przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, LEX nr 560577 oraz z dnia 20 marca 2014 r., I CSK 18/14, LEX nr 1522063). O oczywistości naruszenia prawa możemy mówić jedynie, gdy w sprawie doszło do sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzemieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2013 r., III SK 43/12, LEX nr 1331343). W rozpoznawanej sprawie skarżący w sposób bardzo zwięzły przekonuje o rażącym naruszeniu art. 366 k.p.c. (powaga rzeczy osądzonej). Granice przedmiotowe powagi rzeczy osądzonej określa przedmiot rozstrzygnięcia i jego podstawa faktyczna, natomiast jej granice podmiotowe obejmują tożsamość obydwu stron procesu, a więc powoda i pozwanego, a także ich następców prawnych. Sprawa o rentę wyrównawczą jest przedmiotowo inna od sprawy o świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego i toczy się między innymi stronami, niż sprawa z zakresu ubezpieczeń społecznych. Ta dwoistość postępowania przy dochodzeniu odrębnych roszczeń z tytułu tego samego wypadku przy pracy, kreuje wzajemną niezależność przedmiotowych postepowań sądowych. W sprawach tych nie ma bowiem ani tożsamości stron, ani tożsamości przedmiotowej. Przenosząc tę konstatację na okoliczności sprawy należy nadmienić, że w sprawie podkreślano poprzednio toczące się procesy z udziałem tych samych stron i tej samej podstawy faktycznej żądania. Brak bliższych argumentów prawnych w skardze eliminuje możliwość uznania jej za oczywiście uzasadnioną, zwłaszcza że negatywne skutki dla powoda wywodzi się z przedawnienia roszczenia, a nie następstw z art. 366 k.p.c. Na obecnym etapie badaniu nie podlegają podstawy skargi kasacyjnej. Stąd zawarta tam argumentacja nie jest pomocna w dekodowaniu wskazanej przesłanki przedsądu. W konkluzji należy więc stwierdzić, że skarżący nie wykazał oczywistej 4 zasadności skargi. Za taką nie może być uznana teza, że oddalenie powództwa samo w sobie stwarza takie domniemanie. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach procesu orzeczono z mocy art. 98 § 1 k.p. w związku z § 2 pkt 5 w związku z § 9 ust. 1 pkt 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015 r., poz. 1800). l.n