I PK 287/15

Sygn. akt I PK 287/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa M. S. przeciwko P. Spółce Akcyjnej w W. o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne, odszkodowanie za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 września 2016 r., skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt IX Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego UZASADNIENIE Wyrokiem z 21 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie z powództwa M.S. przeciwko P. S.A. w W. o przywrócenie do pracy, odszkodowanie za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, na skutek apelacji pozwanej zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego, którym zasądzono na rzecz powódki wskazane w tym wyroku kwoty tytułem odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę i 2 tytułem odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu, w pozostałej części powództwo oddalił, w punkcie 1, 3, 4, 5 w ten sposób, że powództwo oddalił (pkt 1), zasądził od powódki na rzecz pozwanego zwrot spełnionego świadczenia (pkt 2) oraz odstąpił od obciążenia powódki kosztami postępowania za obie instancje (pkt 3). Powódka zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w części, tj. w punktach 1 i 2. Wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W ocenie skarżącej rozstrzygnięcia wymaga następująca kwestia: (-) czy w świetle dyspozycji przepisów art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 183a § 1 i art. 183b k.p., przy typowaniu pracownika do zwolnienia z przyczyn niedotyczących pracowników, naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu, przy jednoczesnym braku wskazania przez pracodawcę jednoznacznych, obiektywnych i rzeczywistych kryteriów wypowiedzenia, czyni wypowiedzenie umowy o pracę nieuzasadnionym w rozumieniu art. 45 § 1 k.p.? Jeśli tak, to czy istnieją jakiekolwiek wyjątki od tej zasady? Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga wskazania za pomocą wywodu prawnego, na kanwie jakich norm (przepisów) zagadnienie powstało, jakie są możliwe 3 interpretacje problemu i jakie jego rozstrzygnięcie proponuje skarżący (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 19 maja 2009 r., II PK 66/09, LEX nr 553691). Zagadnienie prawne jest to problem, który wiąże się z określonym przepisem prawa materialnego lub procesowego, którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, ale także dla rozstrzygnięcia konkretnej, jednostkowej sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 marca 2012 r., I PK 158/11, LEX nr 1215116). Wskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane, i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Dopiero wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie „istotne” (postanowienia Sądu Najwyższego: z 23 marca 2012 r., II PK 284/11, LEX nr 1214575; z 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr 9, poz. 158, z 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, s. 51; z 11 kwietnia 2012 r., III SK 41/11, LEX nr 1238126; z 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, LEX nr 1293729). Obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. W sprawie nie ma istotnego zagadnienia prawnego we wskazanym wyżej znaczeniu. Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skarżąca uzasadnia koniecznością rozważenia przez Sąd Najwyższy wskazanych wyżej kwestii. Skarżąca nie wskazuje, że pytania te stanowią istotne zagadnienia prawne i nie przedstawia argumentów na to, że pytania te są w ogóle zagadnieniami prawnymi i do tego istotnymi. Ponadto pytanie to jest oderwane od ustaleń faktycznych, w których Sąd drugiej instancji przyjął i przekonująco uzasadnił, że w oświadczeniu o wypowiedzeniu wskazano jednoznaczne i obiektywne kryterium doboru do rozwiązania stosunku pracy. Pełnomocnik skarżącej działający z urzędu nie wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w związku z tym nie zawarł w nim oświadczenia, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części. 4 Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).