I PK 330/14

Sygn. akt I PK 330/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 sierpnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa M. S. przeciwko Powiatowi Piotrkowskiemu o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenie umowy o pracę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 sierpnia 2015 r., skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt V Pa 37/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Powódka zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z 10 lipca 2014 r. w części, tj. w zakresie, w jakim zmienia wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z 25 listopada 2013 r. i oddala powództwo. Zarzucono naruszenie art. 231 § 1 w zw. z § 6 k.p.; art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela; art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela w zw. z art. 107 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej; art. 20 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela w zw. z art. 45 § 1 k.p. w zw. z art. 91c ust. 1 Karty Nauczyciela w zw. z art. 107 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej; art. 45 § 1 k.p. w zw. z art. 91c ust. 1 Karty Nauczyciela w zw. z art. 11 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiazywania z 2 pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela. Ponadto skarżący podniósł, że w konsekwencji naruszenia ww. przepisów doszło również do naruszenia art. 45 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 91c ust. 1 Karty Nauczyciela w zw. z art. 4771 k.p.c. Jako okoliczność mającą uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych sprowadzających się do następujących pytań: „czy w przypadku likwidacji placówki opiekuńczo-wychowawczej, takiej jak w realiach sprawy Dom Dziecka w S., będącej pracodawcą w rozumieniu podmiotowym (tj. pracodawcy w rozumieniu art. 3 k.p.) dla nauczyciela zatrudnionego na podstawie mianowania, dochodzi do przejścia zakładu pracy w rozumieniu przedmiotowym (tj. w rozumieniu art. 231 k.p.) na podmiot prowadzący tę placówkę opiekuńczo-wychowawczą, w sytuacji gdy do zadań własnych podmiotu prowadzącego należy realizowanie funkcji takich, jak realizowane przez likwidowaną placówkę opiekuńczo-wychowawczą; czy w sytuacji, gdy właściwe przepisy prawa dla przeprowadzenia procesu likwidacji szkoły wymagają sformalizowanej procedury decyzyjnej, która w chwili składania wobec pracownika oświadczenia o wypowiedzeniu stosunku pracy, nie została przeprowadzona (brak stosowanej zgody na likwidację ze strony właściwego wojewody), a jej prawidłowe przeprowadzenie nastąpiło po upływie znacznego czasu od chwili złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu stosunku pracy, możliwe jest przyjęcie, iż rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w sposób zgodny z prawem, bowiem do likwidacji szkoły doszło przed wydaniem wyroku rozstrzygającego powództwo pracownika wywiedzione od oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy z uwagi na likwidację szkoły?” Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna spełniająca wymagania z art. 3984 k.p.c. podlega dalszej kontroli w postaci tzw. przedsądu. Na tym etapie ustala się przede wszystkim, czy zachodzą okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania, co ma umożliwić wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez 3 organ najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes publiczny (postanowienie SN z 26 stycznia 2011 r. I UK 295/10, niepubl.). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147). Skarżąca jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazała na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych. W tym kontekście należy podkreślić, że istotne zagadnienie prawne, jeżeli miałoby stanowić przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej, powinno występować w rozpoznawanej sprawie. Nie można rozpatrywać kwestii prawnej oderwanej od wyjaśnionego w sprawie stanu faktycznego; w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powoływanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi, stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia - art. 39813 § 2 k.p.c. (por. postanowienie SN z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109). Podkreśla się, że twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (postanowienia SN z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467; z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468). Przechodząc w kontekście przywołanych wyżej wypowiedzi Sądu Najwyższego do analizy zagadnień mających uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, należy zauważyć, że zagadnienie sformułowane w związku z art. 231 k.p. zostało skonstruowane w oderwaniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zarzut naruszenia art. 231 k.p. powódka podniosła na etapie postępowania kasacyjnego. Żądanie pozwu oprała na: kwestionowaniu podstawy prawnej rozwiązania jej umowy o pracę, twierdząc, że ewentualne rozwiązanie jej stosunku pracy powinno odbyć się na podstawie art. 20 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (aktualnie t.j. Dz.U. z 2014 r., poz.191 ze zm.), a nie ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników; ponadto na twierdzeniu 4 o objęciu jej ochroną przed wypowiedzeniem z uwagi na wiek i czas pozostały do nabycia uprawnień emerytalnych, a także naruszeniu obowiązku skonsultowania wypowiedzenia ze związkami zawodowymi. Art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela stanowi natomiast, że dyrektor szkoły w razie całkowitej likwidacji szkoły rozwiązuje z nauczycielem stosunek pracy. Podstawę faktyczną wyroku Sądu Rejonowy, niekwestionowaną przez powódkę, jak również zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowego stanowiło ustalenie faktyczne o likwidacji Domu Dziecka w S.. Fakt ten został uznany przez obydwa sądy jako bezsporny. Tym samym pierwsze z powołanych przez skarżącą zagadnień prawnych, jako nie pozostające w związku z ustalonymi w tej sprawie okolicznościami faktycznymi, nie jest istotnym zagadnieniem prawnych w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Niezależnie od tego, odnosząc się do wątpliwości skarżącej co do rozumienia przejścia zakładu pracy, wątpliwości te rozstrzyga uchwała Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z 28 marca 2013 r., III PZP 1/13, OSNP 2014 nr 2, poz. 51. W uchwale tej Sąd Najwyższy stwierdził, że samo przejście zadań na inny podmiot nie jest wystarczające do zastosowania mechanizmu transferu pracowników opisanego w art. 231 k.p. Sąd zauważył jednocześnie, że w piśmiennictwie i orzecznictwie aprobuje się stosowanie przepisów o transferze do pracowników zatrudnionych w administracji publicznej, niemniej w niektórych przypadkach ustawodawca posługuje się regulacjami szczególnymi, wymieniając w tym kontekście m.in. art. 20 ust. 1 ustawy - Karta Nauczyciela. Odnośnie drugiego z zagadnień prawnych wskazanych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zagadnienie to sprowadza się do kwestionowania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonego wyroku oraz ich oceny. Skarżąca oczekuje od Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym odpowiedzi na pytanie czy wskazana w wypowiedzeniu przyczyna była przyczyną rzeczywistą, w konsekwencji czy uzasadniała rozwiązanie stosunku pracy na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy - Karta Nauczyciela. Tymczasem, jak wskazano powyżej, zarówno Sąd Rejonowy jak i Sąd Okręgowy uznały likwidację Domu Dziecka w S. za fakt bezsporny. Tak sformułowany problem prawny nie stanowi zatem istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Niezależnie od tego, warto zaznaczyć, że 5 sąd pracy rozpatrujący spór pomiędzy pracownikiem a pracodawcą samorządowym oparty na zmianach organizacyjnych pracodawcy, nie jest władny oceniać czy czynności leżące u podstaw tych zmian były zgodne z odpowiednimi przepisami i merytoryczne uzasadnione; ocena czy uchwała jednostki samorządu terytorialnego była zgodna z prawem oraz dokonywana we właściwym trybie należy do kognicji sądów administracyjnych (por. wyrok SN z 23 marca 2009 r., I PK 205/08, ZNSA 2009/5/105; wyrok SN z 25 listopada 2014 r., III PK 11/14, LEX nr 1652400). Ze względu na powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.