I PK 47/19

Sygn. akt I PK 47/19 POSTANOWIENIE Dnia 10 sierpnia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Gonera w sprawie z powództwa Z. L. przeciwko J. Spółce Akcyjnej w J. o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 10 sierpnia 2020 r., wniosku powoda o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt I PK 47/19, uzupełnia postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2020 r., I PK 47/19, w ten sposób, że dotychczasową treść oznacza jako pkt 1., a ponadto dodaje pkt 2. o treści: „2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.” UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2020 r. Sąd Najwyższy umorzył postępowanie kasacyjne z powodu cofnięcia skargi kasacyjnej przez stronę pozwaną. Pismo strony pozwanej z 19 marca 2020 r. zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi kasacyjnej zostało doręczone pełnomocnikowi powoda w trybie art. 132 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odczekał ponad dwa tygodnie (zgodnie z art. 203 § 3 k.p.c.) i dopiero po bezskutecznym upływie terminu na odniesienie się przez 2 pełnomocnika powoda do oświadczenia o cofnięciu skargi kasacyjnej – umorzył postępowanie kasacyjne. Oświadczenie pełnomocnika powoda o wyrażeniu zgody na cofnięcie skargi kasacyjnej zawierające wniosek o zasądzenie kosztów procesu (pismo procesowe z 20 kwietnia 2020 r.) wpłynęło do Sądu Najwyższego 27 kwietnia 2020 r. już po wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania kasacyjnego. Następnie pełnomocnik powoda złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2020 r. o rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego powoda, ewentualnie („z ostrożności procesowej”) ponowił wniosek o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. Pismo zawierające wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego datowane na 8 czerwca 2020 r. (wpłynęło do Sądu Najwyższego 16 czerwca 2020 r.) zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 351 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik powoda powołał się na zawieszenie terminów procesowych w okresie od 13 marca do 23 maja 2020 r. na mocy art. 15zzs ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2020 r. został wniesiony w terminie i okazał się uzasadniony. Zgodnie z art. 351 § 1 k.p.c. strona może w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku, a gdy doręczenie wyroku następuje z urzędu – od jego doręczenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania, o natychmiastowej wykonalności albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do postanowień sądu (art. 361 k.p.c.). Uzupełnienie postanowienia może dotyczyć także rozstrzygnięcia o 3 kosztach procesu, jeżeli strona wniosła o ich zasądzenie, a sąd o nich nie orzekł. Zgodnie z art. 351 § 3 k.p.c. orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w postaci wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów lub natychmiastowej wykonalności. Do cofnięcia skargi kasacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy o cofnięciu pozwu (art. 39821 w związku z art. 391 § 2 k.p.c.). Zgodnie z art. 203 § 3 k.p.c. w razie cofnięcia pozwu poza rozprawą przewodniczący odwołuje wyznaczoną rozprawę i o cofnięciu zawiadamia pozwanego, który może w terminie dwutygodniowym złożyć sądowi wniosek o przyznanie kosztów. Odpowiednie stosowanie tego przepisu do cofnięcia skargi kasacyjnej oznacza, że w razie cofnięcia skargi przewodniczący zawiadamia o cofnięciu skargi stronę przeciwną, która może w terminie dwutygodniowym złożyć sądowi wniosek o przyznanie kosztów. Pełnomocnik powoda wniósł o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego (pismo z 20 kwietnia 2020 r.), ponieważ powód zastępowany przez pełnomocnika złożył w rozpoznawanej sprawie odpowiedź na skargę kasacyjną, zaś cofnięcie skargi jest w jego ocenie równoznaczne z przegraniem sprawy przez skarżącą stronę pozwaną. Należało przyjąć, że wniosek pełnomocnika powoda o przyznanie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego został złożony w terminie. Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374, poz. 695) w art. 15zzs wprowadziła wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów procesowych i sądowych. Wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów procesowych i sądowych trwało od 31 marca do 23 maja 2020 r. Nawet w razie przyjęcia, że pismo pełnomocnika strony pozwanej z 19 marca 2020 r., zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi kasacyjnej, dotarło do pełnomocnika powoda następnego dnia, czyli 20 marca 2020 r. (pełnomocnik powoda nie ujawnił, kiedy otrzymał to pismo), to dwutygodniowy termin z art. 203 § 3 k.p.c. został zawieszony z dniem 31 marca 2020 r. i jego zawieszenie trwało do 23 maja 2020 r. Złożenie przez pełnomocnika powoda pisma procesowego zawierającego wniosek 4 o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w dniu 20 kwietnia 2020 r. nastąpiło przed „odwieszeniem” biegu zawieszonych terminów procesowych. W tej sytuacji faktycznej i prawnej istniały podstawy do uzupełnienia postanowienia Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2020 r. o rozstrzygnięcie o kosztach procesu, co dotyczyło zasądzenia od strony pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, co Sąd Najwyższy uczynił na podstawie art. 351 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 361 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. i art. 391 § 1 i 2 k.p.c.