I UK 146/19

Sygn. akt I UK 146/19 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z odwołania A. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w Ł. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 12 maja 2020 r., skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 19 września 2017 r., oddalił apelację A. S. od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 28 lutego 2017 r., mocą którego oddalono jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, […] Oddział w Ł. z dnia 18 października 2012 r. odmawiającej ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy ustalił, że odwołujący się ma wykształcenie zasadnicze zawodowe, wykonywał pracę pracownika fizycznego, montera, spawacza, hydraulika. Od 1998 r. do 31 lipca 2006 r. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy z przyczyn kardiologicznych. W trakcie pobierania świadczenia wykonywał pracę na stanowisku mistrza w zakładzie grzewczo-sanitarnym, później montera instalacji. Po okresie pobierania zasiłku chorobowego i 2 świadczenia rehabilitacyjnego lekarz orzecznik a później komisja lekarska nie stwierdzili niezdolności do pracy. W toku postępowania przed Sądem Okręgowym dopuszczono dowód z opinii biegłego kardiologa, który stwierdził, że stopień niewydolności serca nie ogranicza możliwości pracy i dana opinia została uznana za wiarygodną. Biegły w toku przesłuchania przed sądem podał, że odwołujący się pracuje, co przemawia za brakiem podstaw do przyznania renty. Sąd Apelacyjny uzupełnił postępowanie dowodowe (przesłuchał biegłego R. G.) który wycofał swoje stanowisko w przedmiocie niezdolności do pracy odwołującego się, stwierdzając, że ów może pracować jako hydraulik. Z tej racji obie opinie kardiologiczne są spójne. W konsekwencji wnioskodawca nie spełnia przesłanek do uzyskania renty z tytułu niezdolności do pracy w myśl art. 12 i art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2020 r., poz. 53, dalej ustawa emerytalna), bowiem nie jest niezdolny do pracy, skoro zachował zdolność do wykonywania zatrudnienia w ramach swoich kwalifikacji. Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik odwołującego się. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) z uwagi na rozszerzającą wykładnię przepisów prawa materialnego objętych zarzutami skargi kasacyjnej i tym samym nie może się ostać. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący opiera skargę na przesłance oczywistej zasadności. W takim przypadku obciąża go obowiązek wskazania, na czym polega oczywiste naruszenie prawa procesowego lub materialnego. W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje 3 się, że oczywista zasadność skargi powinna dać się stwierdzić na pierwszy rzut oka bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, LEX nr 898318). Niezależnie od tego warto zwrócić uwagę, że samo naruszenie prawa w wyroku sądu odwoławczego nie stanowi o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2006 r., I PK 283/05, LEX nr 2510685). Nadto wywodzi się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że oczywista zasadność skargi powinna polegać na takim naruszeniu norm prawnych, które nie budzi wątpliwości i możliwe jest do stwierdzenia przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2012 r., I PK 106/12, LEX nr 1421966). Przenosząc powyższe reguły na grunt przedmiotowej sprawy, nie można stwierdzić wad zaskarżonego wyroku przy wykorzystaniu podstawowego instrumentarium prawniczego. Przede wszystkim wadliwie sporządzony wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przybrał postać blankietową. O ile w zarzutach pojawia się argument o naruszeniu art. 57 ust. 1 w związku z art. 12 ustawy emerytalnej, o tyle we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania żadnych norm prawa nie wymienia się. Natomiast odesłanie do podstaw kasacyjnych nie jest prawidłowe, bowiem one na tym etapie sprawy nie są badane. Tym samym nie ma w sprawie płaszczyzny oceny, które to z przepisów prawa materialnego miały zostać naruszone w sposób wyżej opisany. Natomiast można i należy powiedzieć, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej stanowi przymiot, którego istnienie potwierdza jaskrawie niesprawiedliwe rozstrzygnięcie sprawy przez sąd powszechny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2011 r., I UK 192/11, LEX nr 1646891). Natomiast w stanie faktycznym sprawy nie można dopatrzeć się takiego deliktu. Rzecz w odniesieniu do zachowania zdolności do pracy wymaga dodatkowych dowodów (opinie biegłych). Stosowne w tym zakresie czynności miały miejsce a wnioski z nich wypływające nie są ułomne, gdyż dostrzegają poziom kwalifikacji skarżącego, jego doświadczenie zawodowe i w końcu zostały sporządzone przez specjalistów z zakresu chorób, na które uskarża odwołujący się. W ten sposób Sąd Apelacyjny dokonał skrupulatnej analizy materiału dowodowego i w efekcie 4 prawidłowo zastosował prawo materialne. Nie sposób zatem stwierdzić, że skarga kasacyjna wywiedziona od tego wyroku jest oczywiście uzasadniona. Sam fakt, że skarżący nie zgadza się z oddaleniem jego odwołania nie uzasadnia sformułowanego na wstępie wniosku. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).