I UK 150/14

Sygn. akt I UK 150/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z odwołania B. R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O. o ustalenie podlegania ubezpieczeniom społecznym, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 października 2014 r., skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od ubezpieczonej na rzecz organu rentowego 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 11 grudnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w (…) w sprawie z odwołania P. J. oraz B. R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o ustalenie podlegania ubezpieczeniom społecznym oddalił apelacje odwołujących się oraz orzekł o kosztach postępowania odwoławczego. Odwołująca się B. R. zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca, powołując się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., wskazała na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że Sąd Apelacyjny niezasadnie przyjął, że z samego faktu pozostawania stron stosunku pracy w więzi najbliższego powinowactwa (i pokrewieństwa w przypadku osoby wykonującej czynności z 2 zakresu prawa pracy w imieniu pracodawcy) wynika, że nie może między nimi istnieć stosunek podporządkowania osobowego charakterystyczny dla stosunku pracy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie. Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu zasadność przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, 3 bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, LEX 560541). Obowiązkiem skarżącego jest określenie przepisów prawa, w związku z którym wniosek został sformułowany, przez jego dokładne nazwanie, określenie miejsca publikacji oraz wskazanie przepisów przez oznaczenie numeru artykułu, paragrafu, ustępu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2002 r., II UKN 117/01, LEX nr 564467). Tymczasem skarżąca we wniosku oraz jego uzasadnieniu nie wskazuje żadnego przepisu prawa. Wskazać również należy, że także w podstawach skargi, podniesiono zarzut naruszenia art. 22 k.p., podczas gdy unormowanie to składa się z pięciu paragrafów dotyczących różnych kwestii. Zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw. Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw oznacza ograniczenie się do rozpoznania zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego. Przytoczenie podstaw kasacyjnych wymaga wskazania konkretnych przepisów, których naruszenie skarżący zarzuca. Przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozważania mogą stanowić podstawę weryfikacji zaskarżonego wyroku wtedy, gdy powiązane są z zarzutami odnoszącymi się do skonkretyzowanych w podstawach kasacyjnych przepisów prawa materialnego lub procesowego - oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu ustawy (wyrok Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2013 r., II UK 276/12, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997 r. nr 8, poz. 114). W tej sytuacji Sąd Najwyższy, w razie przyjęcia skargi do rozpoznania, ze względu na związanie podstawą (art. 39813 § 1 k.p.c.) nie mógłby ocenić jej zasadności, ponieważ nie może się domyślać, naruszenie jakiego przepisu zostało w skardze zarzucone. Z przedstawionych względów ubezpieczona nie wykazała, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców 4 prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 490).