I UK 361/11

Sygn. akt I UK 361/11 POSTANOWIENIE Dnia 15 lutego 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Roman Kuczyński w sprawie z odwołania K. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o świadczenie przedemerytalne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 lutego 2012 r., skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 23 lutego 2011 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uzasadnienie Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji, 2 że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich stosowania. W sprawie nie występują także wymagające rozstrzygnięcia zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej instancji należy uznać za prawidłowe. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą w istocie własnej wersji stanu faktycznego i są jedynie polemiką z ustaleniami Sądu drugiej instancji. Ponadto skarga ta nie wskazuje w dostatecznym stopniu naruszenia wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona, albowiem Sąd drugiej instancji rozpoznając apelację organu rentowego nie zastosował w tej sprawie przepisów art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 2 ustawy oświadczeniach przedemerytalnych, oraz ustawy z dnia 2 lipca 1958 r. o nauce zawodu, przyuczaniu do określonej pracy i warunkach zatrudniania młodocianych w zakładach pracy oraz o wstępnym stażu pracy (Dz.U. Nr 45, poz. 226 ), a w szczególności art. 1 i art. 3 ust. 2; oraz istotne zagadnienie prawne dotyczące treści art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), czy przepis art. 6 ust. 2 pkt 3 wyklucza stosowanie ust. 2 pkt 1 tego przepisu (mimo że dotyczy on zatrudnienia po ukończeniu 15 roku życia), uwzględniając zasady zatrudniania młodocianych, a w takiej sytuacji wymogi co do wymiaru czasu pracy określone w ust. 2 pkt 1 nie mają zastosowania. Wystarczy w takim przypadku jedynie zatrudnienie w warunkach określonych w ust. 2 pkt 3 tego przepisu. Odnosząc się do tak sformułowanego wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej, należy zauważyć, że konieczność zajęcia stanowiska w tych kwestiach przez Sąd Najwyższy nie wynika z ustalonego w niniejszej sprawie przez Sąd drugiej instancji 3 i wiążącego Sąd Najwyższy stanu faktycznego sprawy. Skarżący powołując się na oczywistość naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie, obowiązany był wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia, widocznego „od razu” przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004, Nr 3, poz. 49). Powód oczywistość naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych sprowadza do kwestii ocennych, skoro naruszenie wyżej powołanego przepisu przez Sąd drugiej instancji utożsamia z błędną oceną prawną. Odmienna ocena okoliczności faktycznych nie może być uzasadnieniem dla wykazania oczywistości naruszenia powołanego w skardze przepisu. W toku procesu skarżący starał się wykazać, wbrew ustaleniom faktycznym, 40 letni okres uprawniający do emerytury. Powołane w skardze kasacyjnej argumenty prawne w istocie stanowią polemikę z ustalonym stanem faktycznym przez Sąd drugiej instancji, a zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Z powyższych motywów Sąd Najwyższy nie dopatrując się też nieważności postępowania - na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.