II PK 233/16

Sygn. akt II PK 233/16 POSTANOWIENIE Dnia 17 maja 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Rączka w sprawie z powództwa D. B. przeciwko M. Sp. z o.o. w W. o odszkodowanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 maja 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt VII Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z 10 marca 2016 r., sygn. akt VII Pa (…) Sąd Okręgowy w W. w sprawie z powództwa D. B. przeciwko M. Sp. z o.o. w W. o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę oddalił, w zakresie przekraczającym zarzuty dotyczące zasądzenia kosztów postępowania w niewłaściwej wysokości, apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w W. z 3 grudnia 2015 r., sygn. akt IV P (…), w którym Sąd oddalił powództwo w całości. Sąd drugiej instancji podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, jak również ocenę prawną dokonaną przez ten Sąd. 2 Sąd odwoławczy wskazał, za Sądem pierwszej instancji, że pracodawca podał powodowi rzeczywistą i konkretną przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę. W wypowiedzeniu rzeczywiście nie wskazano kryteriów doboru powoda do zwolnienia, jednak powód miał świadomość dlaczego to właśnie on został wytypowany do zwolnienia. Jak ustalono, powodowi była znana negatywna ocena jego pracy ze strony przełożonych, był on informowany o tym jakich oczekiwań nie spełnia i co powinien poprawić w swojej pracy. Co więcej, wyniki powoda były omawiane również na spotkaniach działu. D. B. był informowany o planach sprzedażowych i o konieczności ich realizowania, były mu przekazywane informacje o jego niezadowalających wynikach, miał on również świadomość tego, że przełożeni mają zastrzeżenia do jego zaangażowania w podejmowanie nowych działań. W związku z powyższym Sąd drugiej instancji podzielił ocenę Sądu Rejonowego, że przyczyny wytypowania powoda do zwolnienia były mu znane i pozwany nie musiał ich wskazywać dodatkowo w wypowiedzeniu umowy o pracę. Powyższy wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył skargą kasacyjną powód w części oddalającej apelację powoda. Skargę oparto na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparto na przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Wskazano, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, bowiem Sąd Okręgowy w W. dopuścił się oczywistej obrazy przepisów prawa materialnego, a konkretnie art. 30 § 4 k.p. w zw. z art. 45 § 1 k.p., uznając, że wypowiedzenie wręczone powodowi było należycie uzasadnione i zawierało prawidłowe wskazanie przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę, podczas gdy było ono nieskonkretyzowane. Pozwany w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o: I. odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania o oddalenie skargi kasacyjnej; II. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania ze skargi kasacyjnej według norm przepisanych. 3 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie (1) występuje istotne zagadnienie prawne, (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, (3) zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) spełniona jest wówczas, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004 nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49). Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, niepubl.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, niepubl.). Powołanie się na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje przy tym skarżącego do przedstawienia wywodu prawnego, uzasadniającego jego pogląd, że skarga jest oczywiście uzasadniona, przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej 4 wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274). Skarżący nie wykazał aby Sąd Okręgowy faktycznie naruszył przepisy prawa w sposób oczywisty, uzasadniający przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zaś uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ma charakter polemiki z ustaleniami faktycznymi i oceną prawną dokonaną przez Sądy w przedmiotowej sprawie. Przypomnieć w tym miejscu należy, ze skarga kasacyjna nie jest zwykłym środkiem zaskarżenia i jej celem nie jest wzruszanie prawomocnych orzeczeń sądów, nieodpowiadających stanowisku jednej ze stron postępowania. Skarżący formułując uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie opiera się na ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sądy w przedmiotowej sprawie. Wynika z nich jednoznacznie, że powód miał świadomość negatywnej oceny swojej pracy, była ona wielokrotnie poruszana w rozmowach z przełożonymi powoda, przekazywali mu oni swoje oczekiwania i zastrzeżenia co do jego pracy, a mimo to powód nie poprawił osiąganych wyników i nie wykazywał większego zaangażowania w nowe działania mające na celu pozyskanie nowych klientów. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania konsekwentnie pominięto również, że powód sam, w swoich zeznaniach, przyznał, że znane mu były przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę, jak również fakt, że zastrzeżenia odnośnie jego pracy były omawiane na kilku spotkaniach działu. W tej sytuacji nie sposób uznać, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, skarżący nie wykazał bowiem, aby Sąd Okręgowy w sposób oczywisty naruszył prawo, zaś uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparte jest jedynie na polemice z ustaleniami i oceną dokonaną przez Sądy, co samo przez się nie świadczy o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. 5 Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 ma swoją podstawę w art. 98 § 1 k.p.c. w związku z § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 oraz § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.