II UK 103/16

Sygn. akt II UK 103/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 stycznia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z wniosku M. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. o emeryturę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 stycznia 2017 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt III AUa [...], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w [...] III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2015 r. po rozpoznaniu apelacji organu rentowego zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. VIII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 listopada 2014 r. i oddalił odwołanie M. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 26 sierpnia 2013 r. odmawiającej przyznania mu prawa do wcześniejszej emerytury. W sprawie tej ustalono, że M. S. (ur. 30 lipca 1953 r.), z zawodu murarz-tynkarz, posiada udowodniony na dzień 1 stycznia 1999 r. okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie 28 lat, 9 miesięcy i 26 dni. W okresie od 1 września 1969 r. do 31 października 1994 r. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie [...] w T.. Przedsiębiorstwo to zajmowało się budową obiektów rolniczych, szkół, bloków mieszkalnych, kominów przemysłowych na terenie dawnego woj. 2 wrocławskiego. Od 1 września 1969 r. do czerwca 1971 r. był uczniem Zasadniczej Szkoły Zawodowej przy Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego w T., następnie od 21 czerwca 1971 r. został zatrudniony w na stanowisku stażysty – murarza-tynkarza, natomiast od 1 września 1971 r. na stanowisku murarza. Od 1974 r. wnioskodawca pracował w brygadzie, która zajmowała się pracami posadzkarskimi. W 1981 r. wnioskodawca został brygadzistą i wykonywał pracę murarza, a ponadto nadzorował pracę uczniów oraz pracowników zatrudnionych w jego brygadzie i z tego tytułu otrzymywał dodatek brygadzistowski. Z dokumentacji płacowej znajdującej się w aktach emerytalnych wnioskodawcy wynika, że przez cały okres zatrudnienia zajmował on stanowisko murarza, a dodatkowo murarza-tynkarza oraz posadzkarza. Przedsiębiorstwo zatrudniło wnioskodawcę na stanowisku murarza z uwagi na jego wykształcenie, ale w późniejszym okresie wnioskodawca pracował w brygadzie, która wykonywała głównie prace posadzkarsko-lastrykarskie. Wnioskodawca przedłożył w organie rentowym świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 20 stycznia 2000 r. wystawione przez [...] Wojewódzki w W., w którym wskazano, że od 1 września 1969 r. do 31 października 1994 r. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie [...] w T., w którym stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace przy budowie oraz remoncie chłodni kominowych i kominów przemysłowych wykazane w wykazie A, dział V, poz. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Natomiast w świadectwie pracy z dnia 31 października 1994 r. to Przedsiębiorstwo [...] w T. - podało, że wnioskodawca w okresie od 1 września 1969 r. do 31 października 1994 r. był zatrudniony na stanowisku murarza, bez informacji, czy w tym okresie wnioskodawca wykonywał pracę w warunkach szczególnych. Organ rentowy nie uwzględnił do okresu pracy w warunkach szczególnych okresu pracy od 1 września 1969 r. do 31 października 1984 r., z uwagi brak świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych wystawionego przez pracodawcę. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Sąd pierwszej instancji uznał, że odwołanie wnioskodawcy zasługiwało na uwzględnienie. W oparciu o zebrany materiał dowodowy ustalił, że wnioskodawca w spornym okresie pracował na stanowisku murarza oraz posadzkarza-lastrykarza i cały ten okres pracy był zatrudnieniem w szczególnych warunkach. To, że jego ówczesny pracodawca 3 podał w świadectwie pracy, że zajmował stanowisko murarza, nie przesądzało szczególnym charakterze wykonywanych przez niego prac. Przeciwne stanowisko zajął Sąd drugiej instancji, wskazując na brak właściwej analizy i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności akt osobowych wnioskodawcy, w tym zachowanych kart wynagrodzeń, z których wynikało, że wnioskodawca w spornych okresach był zatrudniony na stanowiskach murarza, murarza-tynkarza oraz posadzkarza, które nie były pracami wymienionymi w wykazie A dział V poz. 2 pkt 2 i poz. 8 pkt 1 stanowiącym załącznik nr 1 do zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r., a więc pracami przy budowie i remoncie chłodni kominowych i kominów przemysłowych ani cykliniarskimi, skoro w szczególności nie otrzymywał tzw. dodatku szkodliwego. Nie było zatem podstaw do zakwalifikowania wykonywanej przez wnioskodawcę pracy murarza, czy murarza-tynkarza jako wykonywanej w warunkach szczególnych, ponieważ nie została ona wymieniona w wykazie A dziale V poz. 2 pkt 2 i poz. 8 pkt 1 stanowiącym załącznik nr 1 do Zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r. W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił naruszenie prawa materialnego: art. 32 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 887 ze zm., dalej: ustawa emerytalna) w związku z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43) oraz art. 184 ust. 1 pkt i pkt 2 ustawy emerytalnej przez błędną wykładnię i uznanie, że wnioskodawca nie spełnił przesłanki co najmniej 15 lat zatrudnienia w warunkach szczególnych i tym samym nie przysługuje mu emerytura, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego wynika, że przesłanki do przyznania prawa do wcześniejszej emerytury zostały spełnione. Dodatkowo skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego: 1/ art. 233 § 1 w związku z art. 391 k.p.c. przez przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazywał, iż prace wykonywane przez powoda zostały wymienione w wykazie A rozporządzenia z dnia 7 lutego 4 1983 r., 2/ art. 232 k.p.c. w związku z art. 6 k.c. przez przyjęcie, że powód nie udowodnił, że w spornym okresie wykonywał prace w szczególnych warunkach w zakresie prac cykliniarskich oraz przy budowie i remoncie chłodni kominowych i kominów przemysłowych, 3/ art. 328 § 3 w związku z art. 391 k.p.c. przez niezastosowanie i brak odniesienia się do przeprowadzonych w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji dowodów z zeznań świadków, którzy jednoznacznie potwierdzili wykonywanie przez powoda prac cykliniarskich oraz przy budowie i remoncie chłodni kominowych i kominów przemysłowych. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparto na twierdzeniu o jej oczywistej zasadności, która według autora skargi wynikła z nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego, co z kolei implikowało błędne przyjęcie, iż powód nie spełnił wszystkich przesłanek określonych w art. 32 i 184 ustawy emerytalnej. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy oraz o zasądzenie od organu rentowego na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji wraz z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego rozpoznania. Skarżący jako uzasadnienie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na jej oczywistą zasadność, tj. na przesłankę tzw. „przedsądu” wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W takim przypadku, powinien w stosownym wywodzie prawnym wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i bez potrzeby głębszej analizy zebranego materiału dowodowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2011 r., V CSK 113/11, LEX nr 1101690 oraz powołane tam orzecznictwo). Tymczasem skarżący nie wykazał, że Sąd drugiej instancji dopuścił się tak kwalifikowanego naruszenia prawa ani nie wykazał, że zaskarżony wyrok był oczywiście wadliwy. 5 Wyłącznie polemiczne twierdzenia i zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały objęte adekwatnymi - innymi niż rzekomo oczywista zasadność wniesionej skargi - wnioskami o przyjęcie jej do merytorycznego rozpoznania, których Sąd Najwyższy nie może domyślać się ani zastępować strony skarżącej w sformułowaniu takich wniosków o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, które wymagałyby merytorycznej interwencji najwyższej instancji sądowej. Z miarodajnych ustaleń wynika, że skarżący nie legitymuje się wymaganym stażem 15 lat pracy w warunkach szkodliwych, w konsekwencji nie spełnia podstawowej przesłanki przyznania mu prawa do wcześniejszej emerytury. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd drugiej instancji ocenił, że prace wykonywane w spornym okresie przez wnioskodawcę nie były zatrudnieniem w warunkach szczególnych, a w polemicznej skardze nie wykazano rzekomo oczywistej jej zasadności, która byłaby widoczna od razu bez wnikania w szczegóły sprawy oraz bez potencjalnej potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego i jego ponownej oceny, co zresztą usuwa się spod rozeznania kasacyjnego w rozumieniu art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c. Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. l.n