II UK 134/18

Sygn. akt II UK 134/18 POSTANOWIENIE Dnia 7 maja 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku M. N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddział w P. z udziałem zainteresowanej B. Sp. z o. o. z siedzibą w P. o podleganie ubezpieczeniu społecznemu, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 7 maja 2019 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 października 2017 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 października 2017 r. Sąd Apelacyjny w […], III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację M. N. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 maja 2016 r., którym oddalono jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w P. z dnia 15 września 2014 r. w przedmiocie ustalenia niepodlegania ubezpieczeniom społecznym jako pracownika B. Spółki z o.o. w P.. Sąd drugiej instancji, zwracając uwagę na rozbieżności w zeznaniach świadków, uznał, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo i trafnie zastosowane zostały przepisy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 300) oraz art. 83 k.c. Między stronami nie doszło do rzeczywistego nawiązania stosunku pracy, brak więc tytułu do objęcia ubezpieczeniem 2 społecznym. Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 13 pkt 1 w związku z art. 36 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przez błędną wykładnię, że pracownik jest odpowiedzialny za zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych, art. 83 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. przez błędne uznanie, że umowa o pracę zawarta w dniu 1 czerwca 2013 r. była umową zawartą dla pozoru, podczas gdy celem zatrudnienia było wykonywanie pracy, lecz względy zdrowotne to uniemożliwiły od dnia 9 września 2013 r., art. 2 w związku z art. 22 § 1 k.p. przez przyjęcie, że strony nie miały zamiaru realizacji wzajemnych praw i obowiązków wynikających ze stosunku pracy, oraz naruszenia art. 78 k.p. przez błędne zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że za swoją pracę uzyskiwał wynagrodzenie wyższe niż pozostali pracownicy. W skardze przedstawiono wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania bazujący na wskazaniu istotnego zagadnienia prawnego w kwestii wzajemnego do siebie stosunku art. 13 ust. 1 i art. 36 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; „automatycznego uznania”, pozorności zawartej umowy o pracę, podnosząc, że kwestia ta „nie była dotychczas przedmiotem szerszego zainteresowania orzecznictwa i doktryny”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy związany jest ustaleniem, że w dniu 3 września 2013 r. płatnik zgłosił M. N. do pracowniczego ubezpieczenia społecznego od dnia 1 czerwca 2013 r., a jednocześnie, że spółka przed 2014 r. nie funkcjonowała, w związku z czym Sąd drugiej instancji nie dał wiary zeznaniom świadków co do faktu rzeczywistego wykonywania zatrudnienia na podstawie umowy o pracę z dnia 1 czerwca 2013 r. na stanowisku nowoutworzonym, które zresztą nie zostało obsadzone w czasie długotrwałej niezdolności ubezpieczonego do pracy (art. 39813 § 2 k.p.c.). W tych okolicznościach jest ewidentne, że skarżący – bez zakwestionowania tych ustaleń, czego w postępowaniu kasacyjnym nie mógł uczynić (art. 3983 § 3 k.p.c.) – zaprezentował wywód polegający na powiązaniu zagadnień wykładni 3 prawa materialnego z nieustalonymi w sprawie faktami. Wywód taki nie wspiera argumentu o zaistnieniu uzasadnionego powodu przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w zakresie, w jakim został oparty na przyczynie kasacyjnej ujętej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż nie formułuje istotnych wątpliwości, których wyjaśnienie ma znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Uwzględniając to, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie (art. 3989 § 2 k.p.c.).