II UK 552/13

Sygn. akt II UK 552/13 POSTANOWIENIE Dnia 3 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku J. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W. z udziałem zainteresowanego P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w M. o wyższy zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 kwietnia 2014 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt IV Ua (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r., IV Ua (…), Sąd Okręgowy w Z. oddalił apelację wnioskodawcy J.K. od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 10 stycznia 2013 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W., o zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne, przy udziale zainteresowanego P. Spółka z o.o. w M., którym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego z dnia 19 sierpnia 2010 r. ustalającej podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za okres od dnia 20 sierpnia 2009 r. do dnia 17 lutego 2010 r. i świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 18 lutego 2010 r. W decyzji organ rentowy wskazał, że płatnik składek prawidłowo ustalił podstawę wymiaru zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego za wskazany okres, ponieważ podstawę wymiaru 2 zasiłku chorobowego przysługującemu ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu pierwszej instancji jak i ocenę prawną, przyjmując że zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2014 r., poz. 159 ze zm.) podstawy wymiaru świadczeń za okres objęty decyzją nie można ustalić na nowo, ponieważ przerwa między okresami pobierania zasiłku od dnia 4 czerwca 2009 r. do dnia 19 sierpnia 2009 r. była krótsza niż 3 miesiące kalendarzowe, a w kolejnych miesiącach takiej przerwy nie było. W ocenie Sądu przepisy nie przewidują wyjątków od zasady wyrażonej w tym przepisie, poza sytuacją zmiany wymiaru czasu pracy pracownika, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Tym samym wynagrodzenie uzyskane przez wnioskodawcę w okresie przerwy pomiędzy świadczeniami krótszej niż 3 miesiące, a także zmiana wysokości wynagrodzenia z dniem 1 lipca 2009 r. w umowie o pracę nie miały żadnego wpływu na ustalenie podstawy wymiaru świadczeń z ubezpieczenia chorobowego wskazanych w zaskarżonej decyzji. Powyższy wyrok zaskarżył w całości skargą kasacyjną pełnomocnik wnioskodawcy i zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa przez przyjęcie jako rzeczywistego wynagrodzenia za pracę wnioskodawcy podstawy miesięcznej służącej do wyliczenia wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy z przyczyn dotyczącej pracodawcy w wysokości minimalnego wynagrodzenia (art. 81 § 1 i nast. k.p.) i wyliczenie w taki sposób zasiłku chorobowego z tytułu wypadku w drodze do pracy (okres od dnia 15 maja 2009 r. do dnia 3 czerwca 2009 r.), wypadku przy pracy (okres od dnia 20 sierpnia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.), a także urlopu rehabilitacyjnego (okres od dnia 18 lutego 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.) oraz art. 43 tej ustawy przez stwierdzenie braku możliwości ponownego ustalenia podstawy wymiaru świadczenia z uwagi na krótszą niż 3 miesiące przerwę między okresami pobierania zasiłków w sytuacji, gdy wnioskodawca pobierał jeden zasiłek chorobowy w okresie próbnym, który zakończył się w dniu 30 czerwca 2009 r., a 3 drugi zasiłek - podczas trwania umowy o pracę zawartej na czas określony, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy przez zasądzenie od pozwanego organu rentowego na rzecz wnioskodawcy kwoty 28738,86 zł z ustawowymi odsetkami lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na potrzebę wykładni „art. 37 oraz art 43 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa w sytuacji, gdy dochodzi do wygaśnięcia umowy o pracę na okres próbny i zawarcia następnej umowy na czas określony - wówczas stosowanie stawki z okresu próbnego prowadzi do sytuacji naruszenia przepisów ustalających, że osobie, która uległa wypadkowi przy pracy należy się zasiłek chorobowy w wysokości 100% wynagrodzenia”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wstępnie trzeba przypomnieć, że ograniczenia dopuszczalności wnoszenia skargi kasacyjnej wynikają z konstytucyjnej roli Sądu Najwyższego w systemie organów wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 499) rolą tego Sądu w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości pozostaje zapewnienie w ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków odwoławczych, podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne i rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach. Skarga kasacyjna nie jest więc (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust. 1 gwarantuje jedynie 4 dwuinstancyjne postępowanie. Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub 3) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sytuacji gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawa, konieczne jest określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10). Wypada również dodać, że podobnie jak w przypadku gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest występujące w sprawie zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, brak nadto okoliczności uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS – wkładka z 2003 r., nr 13, poz. 5). Wskazana w skardze kasacyjnej potrzeba wykładni art. 37 oraz art. 43 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa w istocie sprowadza się do odmiennej niż uczynił to Sąd Apelacyjny, oceny prawnej ustalonego i niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy, zmierzając do odmiennego rozstrzygnięcia. Tymczasem Sądy orzekające w sprawie prawidłowo wskazywały na zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego art. 43 wskazywanej ustawy, 5 który stanowi, że podstawy wymiaru zasiłku nie ustala się na nowo, jeżeli między okresami pobierania zasiłków zarówno tego samego rodzaju, jak i innego rodzaju nie było przerwy albo przerwa była krótsza niż 3 miesiące kalendarzowe. Powyższa wykładnia nie budzi wątpliwości, podobnie jak art. 37 ustawy, znajdującego zastosowanie wobec ubezpieczonych, których niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia chorobowego, tak jak w rozpoznawanej sprawie. Tym się kierując, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.