II UK 710/16

Sygn. akt II UK 710/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Wróbel w sprawie z wniosku K.W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 listopada 2017 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego we […]. z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt III AUa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje adwokatowi P.G. od Skarbu państwa - Sądu Apelacyjnego we […]. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny we […]. wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2016 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III AUa […], oddalił apelację K.W. od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt VII U […], w sprawie z odwołania K.W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w Ł. z dnia 31 grudnia 2013 r., odmawiającej wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. K.W. zaskarżył powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości, wskazując jako podstawy kasacyjne naruszenie prawa materialnego przez 2 jego niezastosowanie, a mianowicie niezastosowanie art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w sytuacji, gdy z materiału dowodowego sprawy wynika, iż wnioskodawca był niezdolny do pracy w zakresie swoich kwalifikacji, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia apelacji uczestnika, a nadto naruszenie prawa procesowego przez jego niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie niezastosowanie art. 468 § 1 k.p.c. w zw. z art. 378 § 1 k.p.c. w toku postępowania odwoławczego, co doprowadziło do niepodjęcia przez sąd odwoławczy czynności wyjaśniających w celu pełnego rozpoznania sprawy, a w szczególności ustalenia aktualnego stanu zdrowia wnioskodawcy. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o: 1) przejęcie sprawy do rozpoznania ze względu na oczywistą zasadność skargi, 2) uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 3) zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz uczestnika zwrotu poniesionych kosztów postępowania za wszystkie instancje oraz kosztów postępowania związanych z postępowaniem w sprawie skargi kasacyjnej, a także o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu przez adwokata, które nie zostały opłacone w całości ani w części według norm przepisanych, w kwocie powiększonej o 23% stawkę podatków od towarów i usług. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący podniósł, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w zakresie wskazanych naruszeń, a nadto zachodzi potrzeba rozpoznania istotnego zagadnienia prawnego, tj. kwestii stosowania art. 468 § 1 k.p.c. w zw. z art. 378 § 1 k.p.c. w toku postępowania odwoławczego. Skarżący uzasadnił swój wniosek wskazując, iż kwestia pierwszeństwa stosowania prawa materialnego jest kwestią podstawową w zakresie sprawowania wymiaru sprawiedliwości, a rozpatrywanie naruszeń tego prawa sprowadza się do stwierdzenia, czy prawo to zostało zastosowane, czy też nie. Jak dalej wyjaśnił, niezastosowanie danego przepisu w sytuacji, gdy powinien zostać zastosowany, wskazuje na oczywistą zasadność skargi. Odnośnie naruszenia prawa procesowego skarżący podał, iż zachodzi podobna zależność, jeżeli naruszenie to miało istotny wpływ na treść orzeczenia. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy wnioskodawca podał, iż wskazane uchybienie miało 3 istotny wpływ na kwestię dotyczącą ustalenia jego aktualnego stanu zdrowia. Co się zaś tyczy występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, skarżący podniósł, iż na jej tle ujawniła się potrzeba ustalenia, czy art. 468 § 1 k.p.c. znajduje zastosowanie w ramach postępowania odwoławczego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów skargi kasacyjnej jest zawarcie w niej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i odpowiednie uzasadnienie tego wniosku. Wymóg ten jest ściśle związany z uregulowaną w art. 3989 k.p.c. instytucją przedsądu. Instytucja ta zakłada, że na etapie oceny, czy skarga kasacyjna zostanie przyjęta do rozpoznania, Sąd Najwyższy ocenia tylko i wyłącznie – w oparciu o przedstawioną w skardze kasacyjnej argumentację – czy zachodzą okoliczności wymienione w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. Skarżący uzasadniając wniosek o przyjęcie sprawy do rozpoznania nie uczynił zadość ciążącym na nim wymaganiom, w szczególności nie podjął się skonkretyzowania, na czym w przedmiotowej sprawie polegać ma oczywista zasadność skargi, widoczna prima facie, tj. na pierwszy rzut oka, bez konieczności przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy, w czym wyraża się kwalifikowana postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. także w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16 oraz z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15). Użył jedynie ogólnikowych stwierdzeń sprowadzających się do tego, iż kwestia pierwszeństwa stosowania prawa materialnego jest kwestią podstawową oraz, że rozpatrywanie naruszeń tego prawa sprowadza się do ustalenia, czy prawo to zostało zastosowane, czy też nie. Również w zakresie powołanego naruszenia prawa procesowego, mającego w ocenie skarżącego istotny wpływ na treść orzeczenia, składający skargę przedstawił wyłącznie zdawkowe uzasadnienie, ograniczające się w istocie do tego, 4 iż w sprawie niniejszej ten istotny wpływ dotyczył kwestii odnoszącej się do ustalenia aktualnego stanu zdrowia wnioskodawcy. Zabrakło rozwinięcia argumentacji odnoszącej się stricte do wskazywanych okoliczności. Wywód mający wykazać, że skarga zasługuje na przyjęcie do rozpoznania w związku z zaistnieniem przesłanki oczywistej zasadności skargi, uznać zatem należało za niewystarczający. Odnosząc się natomiast do drugiej podnoszonej przez skarżącego okoliczności, mającej stanowić podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a polegającej na występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, wskazać należy, iż skarżący w tym przypadku nie przedstawił żadnego wywodu, mającego przekonać o słuszności swego stanowiska w tym przedmiocie. Tym samym wniosek skarżącego nie zawiera argumentacji uzasadniającej, dlaczego przedstawione zagadnienie prawne ma istotny walor dla rozwoju praktyki stosowania prawa, czy kwestie nim objęte zostały dostrzeżone w dotychczasowej praktyce, ani jak były rozstrzygane i na czym ewentualnie polega wadliwość dotychczasowego podejścia orzecznictwa lub doktryny. Tym samym wniosek o przyjęcie niniejszej skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie omawianej przesłanki nie zawiera argumentów, które mogłyby przekonać Sąd Najwyższy o konieczności rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia przy merytorycznym rozpoznaniu skargi. Nie jest natomiast rzeczą Sądu Najwyższego doszukiwanie się wskazanej argumentacji w pozostałej części uzasadnienia skargi kasacyjnej (tak też Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2007 r., III CSK 319/07). Odnośnie do sposobu sformułowania przez skarżącego zagadnienia prawnego, zauważyć trzeba, iż ograniczył się on jedynie do przedstawienia go w formie pytania o to, czy art. 468 § 1 k.p.c. znajduje zastosowanie w ramach postępowania odwoławczego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Prezentowanego w skardze ujęcia zagadnienia prawnego nie sposób uznać za prawidłowe. Samo bowiem postawienie pytania, w dodatku w sposób mało precyzyjny i w żaden sposób nieodwołujący się do problemów interpretacyjnych wskazywanego przepisu, nie spełnia wymagania przedstawionego w art. 3989 § 1 k.p.c. (tak też Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 września 2014 r., III SK 91/13). 5 Tym samym przedstawione przez skarżącego okoliczności nie uzasadniają przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w sentencji.