II UK 97/13

Sygn. akt II UK 97/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z wniosku A. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. i Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w X. z udziałem zainteresowanego D. […] – M. M. o ubezpieczenie społeczne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 czerwca 2013 r., skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z 6 września 2012 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację A. B. w sprawie o ubezpieczenie społeczne przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, przy udziale zainteresowanego D. […] – M. M. oraz orzekł o kosztach. Ubezpieczony złożył skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wskazując na potrzebę wykładni § 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z 31 grudnia 1975 r. w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą w celu ustalenia i ujednolicenia, czy pod pojęciem „określenia” i „ustalenia” minimalnej miesięcznej ilości pracy w rozumieniu powołanego przepisu, należy rozumieć obowiązek stron do zawarcia w tym 2 przedmiocie stosownego postanowienia w umowie o pracę nakładczą, czy decydujące dla możliwości zakwalifikowania stosunku zobowiązaniowego jako umowy o pracę nakładczą w rozumieniu rozporządzenia konieczne jest faktyczne wykonywanie przez pracownika takiej ilości pracy, która skutkuje regularnym uzyskiwaniem co najmniej 50% najniższego wynagrodzenia określonego przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej na podstawie art. 774 pkt 1 Kodeksu pracy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ubezpieczonej nie kwalifikuje się do przyjęcia w celu jej merytorycznego rozpoznania. Istotą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia jest wykazanie przez skarżącego okoliczności, które podlegają rozważeniu przez Sąd Najwyższy podczas tzw. przedsądu, czyli wstępnego badania sprawy, mającego na celu stwierdzenie występowania jednej z przesłanek skargi, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Przesłankami tymi są: 1) występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, 2) potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) nieważność postępowania lub 4) oczywista zasadność skargi. Podstawowym celem instytucji przedsądu jest bowiem rozważenie, czy w skardze kasacyjnej podniesiono okoliczności, których rozważenie przez Sąd Najwyższy będzie wkładem w rozwój prawa i zapewnienie jednolitości jego sądowej wykładni. Tylko wtedy wykazany zostaje publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej (postanowienia Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Dlatego zasadniczym warunkiem pozytywnego rozpoznania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest przedstawienie w jego uzasadnieniu odpowiednio skonstruowanego wywodu jurydycznego. W przypadku powołania się na przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. konieczne jest sformułowanie wątpliwości i wykazanie, że są one poważne oraz przedstawienie wywodu dotyczącego rozbieżności w orzecznictwie sądowym (postanowienie Sądu 3 Najwyższego z 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I PK 233/07). Wskazywane przez pełnomocnika skarżącej kwestie zostały już wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego (vide między innymi postanowienie SN z 26 stycznia 2012 r., I UK 314/11, Lex nr 1215421, postanowienie SN z 28 lutego 2012 r., I UK 363/11, Lex nr 1215123 oraz powołane tam orzeczenia). Sąd Najwyższy nie widzi potrzeby wykładni przepisów powoływanych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej ubezpieczonej do rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c. aw