III PK 82/14

Sygn. akt III PK 82/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa Z. K. przeciwko B. Sp. z o.o. Oddział w K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 grudnia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt III APa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 19 grudnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w (…) w sprawie z powództwa Z. K. przeciwko B. Sp. z o.o. Oddział w K. o zapłatę oddalił apelację powódki i nie obciążył powódki kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej w postępowaniu apelacyjnym. Powódka zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w części, w zakresie w jakim oddalono jej apelację. Zdaniem powódki skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż Sąd Apelacyjny dopuścił się rażącego naruszenia art. 80 w związku z art. 78 § 1 k.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że rodzaj i ilość świadczonej przez powódkę pracy nie uzasadnia zapłaty przez pracodawcę dodatkowego wynagrodzenia odpowiadającego ciężarowi dodatkowych 2 obowiązków pracowniczych nałożonych na powódkę przez pracodawcę, podczas gdy wynagrodzenie powódki ustalone przez pracodawcę było nieadekwatne do nałożonych na powódkę obowiązków pracowniczych w postaci ilości wykonywanej przez powódkę pracy. W ocenie skarżącej Sąd Apelacyjny dopuścił się również naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. „nie zbadał bowiem w jakim zakresie przestępstwa, których dopuścili się pracownicy pozwanej, a polegające na uporczywym naruszaniu praw pracownika oraz narażenie utraty życia i zdrowia powódki, tj. przestępstwa z art. 218 k.k. oraz art. 220 k.k., co miało istotny wpływ na uznanie przez Sąd Apelacyjny, iż roszczenie powódki ulegało trzyletniemu terminowi przedawnienia”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka powołała się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, 3 że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, Lex 560541). Nawet w przypadku uwzględnienia uzasadnienia podstaw skargi nie można uznać, że jest ona oczywiście uzasadniona w zaprezentowanym rozumieniu. Istotne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika oczywista zasadność w przedstawionym powyżej znaczeniu. Sąd Najwyższy nie widzi sprzeczności z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, ani oczywiście błędnej, widocznej na pierwszy rzut oka wykładni lub widocznego w taki sposób niewłaściwego zastosowania prawa, a tylko w takiej sytuacji wskazana przesłanka uzasadnia przyjęcie skargi. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi sprowadza się bowiem do podważania oceny dowodów dokonanej przez Sąd drugiej instancji. Wywody skarżącej stanowią w istocie polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi, co, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., uchyla się spod kontroli kasacyjnej. Ponadto argumentacja podnoszona w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oderwana jest od stanu faktycznego sprawy, bowiem uzasadnienie wniosku opiera się na twierdzeniu, że praca powódki była pracą trudną, skomplikowaną, a nadto powódka wykonywała dwukrotnie więcej pracy niż inni pracownicy, co sprzeczne jest z ustaleniami Sądu Apelacyjnego. Twierdzenie to jest jednoznaczne z oparciem skargi o ustalenia faktyczne nieprzyjęte w podstawie zaskarżonego wyroku. Natomiast w podstawie skargi kasacyjnej nie podniesiono zarzutów naruszenia prawa procesowego, z których mogłaby wynikać wadliwość ustaleń faktycznych. W rezultacie Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi, w tym między innymi ustaleniem, że praca wykonywana w spornym okresie przez powódkę nie była szczególnie trudna i skomplikowana oraz że powódka nie wykonywała dwukrotnie więcej pracy niż inni 4 pracownicy, a rozdzielenie czynności wykonywanych przez powódkę na dwóch pracowników wynikało z modernizacji procesu produkcyjnego w związku ze zwiększeniem zamówień na amortyzatory (uzasadnienie sądu odwoławczego s. 7). Ponadto wskazać należy, że zgodnie z ustalonym poglądem Sądu Najwyższego i doktryny sąd nie ma prawa kształtować wynagrodzenia za pracę, zastępując w tym zakresie strony umowy o pracę (uchwała Sądu Najwyższego z 7 listopada 1977 r., I PZP 44/77, OSNC 1978 nr 12, poz. 231; wyrok Sądu Najwyższego z 15 października 1975 r., I PR 109/75, OSNC 1976 nr 6, poz. 145; postanowienie Sądu Najwyższego z 28 lutego 2011 r., I PK 246/10, LEX nr 798246). Wyjątki w tym zakresie dotyczą przypadków naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu (wyrok Sądu Najwyższego z 22 lutego 2007 r., I PK 242/06, OSNP 2008 nr 7-8, poz. 98; postanowienie Sądu Najwyższego z 28 lutego 2011 r., I PK 246/10, LEX nr 798246). Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.