N 9/81

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk W. Sieracki (sprawozdawca) Sędziowie: płk. J. Woźniak, płk E. Zawiłowski. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk S. Przyjemski. SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 1981 r. na rozprawie sprawy Tadeusza S., skazanego prawomocnie za przestępstwo określone w art. 214 § 2 k.k. w związku z art. 214 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy aresztu wojskowego z odroczeniem wykonania kary na podstawie art. 301 § 1 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Prezesa Izby Wojskowej Sądu Najwyższego na korzyść skazanego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 8 stycznia 1981 r.,uwzględniając rewizję nadzwyczajną Prezesa Izby Wojskowej Sądu Najwyższego, zmienił powołany wyrok w sprawie Tadeusza S. przez:a) poprawienie kwalifikacji prawnej czynu skazanego z art. 214 § 2 k.k. w związku z art. 214 § 1 k.k. na art. 214 § 2 k.k.,b) warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary 6 miesięcy aresztu wojskowego na okres próby wynoszący 2 lata.Uzasadnienie faktyczne(...) Od tego wyroku wniósł rewizję nadzwyczajną Prezes Izby Wojskowej Sądu Najwyższego. W rewizji nadzwyczajnej zawarty został wniosek o zmianę powołanego wyroku przez poprawienie kwalifikacji prawnej czynu skazanego z art. 214 § 2 k.k. w związku z art. 214 § 1 k.k. na art. 214 § 2 k.k. i warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej tym wyrokiem kary aresztu wojskowego na okres próby wynoszący 2 lata.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o uwzględnienie rewizji nadzwyczajnej, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wywody rewizji nadzwyczajnej, zmierzające do uzasadnienia zawartych w jej treści wniosków, uznać należy za w pełni przekonujące. Przede wszystkim podkreślić należy, że art. 214 § 2 k.k. określa kwalifikowany typ przestępstwa, którego podstawowy typ zawarty został w § 1 art. 214 k.k. Ze względu na to, że przepis określający kwalifikowany typ przestępstwa zawiera zawsze znamiona określone w przepisie określającym podstawowy typ odpowiedniego przestępstwa, przeto § 2 art. 214 k.k., oprócz przewidzianych w jego treści znamion kwalifikujących, zawiera także wszystkie znamiona zawarte w § 1 art. 214 k.k. Jeżeli zatem sprawca, który zabrał cudzy pojazd mechaniczny w celu krótkotrwałego użycia go, a następnie porzucił ten pojazd w stanie uszkodzonym lub w takich okolicznościach, że istnieje niebezpieczeństwo utraty lub uszkodzenia pojazdu albo jego części lub zawartości, to takie zachowanie się sprawcy podlega kwalifikacji prawnej tylko z art. 214 § 2 k.k., a nie z art. 214 § 2 w związku z art. 214 § 1 k.k. (jak to wadliwie przyjęto w zaskarżonym wyroku, albo z art. 214 § 2 i art. 214 § 1 k.k., gdyż pomiędzy zakresami przepisów § 1 a § 2 art. 214 k.k. nie istnieje stosunek krzyżowania się jako podstawa logiczna zbiegu tych przepisów.Z tych względów należało poprawić wadliwie przyjętą w zaskarżonym wyroku kwalifikację prawną czynu skazanego z art. 214 § 2 k.k. w związku z art. 214 § 1 k.k. na prawidłową - z art. 214 § 2 k.k.W pełni zasadny jest zawarty w rewizji nadzwyczajnej wniosek o warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej zaskarżonym wyrokiem kary aresztu wojskowego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że ustalone w sprawie okoliczności charakteryzują nader pozytywnie osobowość skazanego i jego dotychczasowy sposób życia zarówno przed powołaniem do służby wojskowej, jak i w czasie jej pełnienia oraz wskazują na to, że popełnione przez skazanego przestępstwo było zdarzeniem przypadkowym w jego nienagannym dotychczas życiu. Te, istniejące w chwili wyrokowania, okoliczności uzasadniły w pełni przypuszczenie, że skazany - pomimo niewykonania orzeczonej kary - będzie przestrzegał porządku prawnego, co w konsekwencji stanowiło dostateczną podstawę do zastosowania wobec skazanego art. 73 § 1 k.k., gdyż nie ustalono takich faktów, które ze względu na społeczne oddziaływanie kary przemawiałyby przeciwko warunkowemu zawieszeniu wykonania orzeczonej kary. Wymierzona zaskarżonym wyrokiem kara aresztu wojskowego z odroczeniem jej wykonania na podstawie art. 301 § 1 k.k. nie jest - wbrew intencji sądu pierwszej instancji - karą "typu wolnościowego", gdyż już w chwili wyrokowania wiadome było, że skazany, któremu do odbycia w całości zasadniczej służby wojskowej pozostał okres tylko 3 miesięcy, nie będzie mógł skorzystać z dobrodziejstwa zwolnienia od kary na podstawie art. 301 § 3 k.k. i że w związku z tym orzeczona kara podlegać będzie wykonaniu po ukończeniu przez skazanego zasadniczej służby wojskowej. W tym kontekście należałoby wyrazić zapatrywanie, że w wypadku, gdy już w chwili wyrokowania wiadome jest, iż wobec skazanego nie można będzie zastosować art. 301 § 3 k.k. z tego względu, że okres pozostający do ukończenia przez skazanego zasadniczej służby wojskowej jest krótszy niż 6 miesięcy, a jednocześnie istnieją podstawy do zastosowania art. 73 § 1 k.k., wówczas należy orzec warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, nie zaś odroczenie takiej kary na podstawie art. 301 § 1 k.k. Artykuł 301 § 1 k.k. może być zastosowany, mimo że w chwili wyrokowania wiadome jest, iż okres odroczenia wykonania kary będzie krótszy niż 6 miesięcy, jeżeli równocześnie brak podstaw (a zwłaszcza brak tzw. dodatniej prognozy) do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności.Mając to na względzie, a zwłaszcza nader pozytywną ocenę właściwości i warunków osobistych skazanego, należało - uwzględniając rewizję nadzwyczajną - zmienić zaskarżony wyrok przez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej tym wyrokiem kary 6 miesięcy aresztu wojskowego na okres próby wynoszący 2 lata (...).