Rw 1012/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Mielczarek. Sędziowie: płk J. Górski (sprawozdawca), mjr S. Kosmal.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk R. Kempara.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 1983 r. na rozprawie sprawy Lecha D., skazanego nieprawomocnie za popełnienie przestępstw określonych w: a) art. 239 § 2 k.k. w zw. z art. 58 k.k. - z zastosowaniem art. 296 § 2 k.k. - na kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i degradację oraz b) art. 321 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności - i łącznie - z zastosowaniem art. 73 § 1 i 2, art. 74 § 1 oraz art. 75 § 1 k.k. - na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat oraz 10.000 zł grzywny, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 4 listopada 1983 r.rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji zarzucił wyrokowi sądu pierwszej instancji rażącą niewspółmierność kary i na tej podstawie domagał się zmiany zaskarżonego wyroku przez uchylenie wymierzonej oskarżonemu kary dodatkowej degradacji.W uzasadnieniu swej rewizji skarżący powołał się na dotychczasowe nienaganne zachowanie się oskarżonego oraz na jego ciężkie warunki rodzinno-materialne.Na rozprawie odwoławczej przed Sądem Najwyższym oskarżony i jego obrońca wnosili o uwzględnienie rewizji, natomiast przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej domagał się jej nieuwzględnienia i utrzymania zaskarżonego wyroku z mocy.Uzasadnienie prawneW związku z zarzutami rewizyjnymi obrońcy Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:Rewizja nie jest zasadna.Obrońca w rewizji nie kwestionuje orzeczenia sądu pierwszej instancji w zakresie wymierzonej oskarżonemu kary zasadniczej, a jedynie wnosi o zmianę wyroku w zakresie wymierzonej mu kary dodatkowej degradacji, przy czym wniosek swój uzasadnia dotychczasową nienaganną służbą oskarżonego, a także tym, że Dowództwo Okręgu Wojskowego w N. zaaprobowało wniosek Oficerskiego Sądu Honorowego o wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia wojskowego. Z argumentacją rewizji zgodzić się nie można:Po pierwsze - oskarżony swymi czynami polegającymi na uzależnieniu czynności służbowych od otrzymania od podległych mu żołnierzy służby zasadniczej korzyści majątkowej, całkowicie zdyskwalifikował się jako oficer Ludowego Wojska Polskiego oraz jako przełożony i wychowawca.Po drugie - wyrok Oficerskiego Sądu Honorowego, zawierający wniosek o obniżenie oskarżonemu stopnia wojskowego, nie stanowi dla sądu karnego przeszkody do orzeczenia za ten sam czyn kary dodatkowej degradacji, tym bardziej że nie został on zatwierdzony przez Ministra Obrony Narodowej.Niezależnie od tego, że przypisane oskarżonemu czyny wyczerpują ewidentnie znamiona przestępstw określonych w art. 239 § 2 k.k. i art. 321 k.k., stwierdzić należy, że sprawa oskarżonego ma także wymowny aspekt etyczno-moralny. Oskarżony jako oficer i dowódca pododdziału, wykorzystując swoje służbowe stanowisko, żądał, a następnie przyjął od swych podwładnych - żołnierzy zasadniczej służby wojskowej cały szereg drobnych kwot pieniężnych, w zamian za pozytywne załatwienie spraw stanowiących jego służbowy obowiązek. Tego rodzaju przestępne działanie oskarżonego wyrządziło niepowetowane szkody w sferze stosunków przełożonego z podwładnym, jak też splamiło dobre imię oficera Ludowego Wojska Polskiego. Dlatego też Sąd Najwyższy, podzielając całkowicie wywody, zawarte w wyroku sądu pierwszej instancji, co do konieczności wymierzenia oskarżonemu kary dodatkowej degradacji, izolującej go z zawodowej służby wojskowej, nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia (...).