Rw 160/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk dr W. Sieracki (sprawozdawca). Sędziowie: ppłk C. Bakalarski, ppłk T. Embinger.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Rulewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 1973 r. na rozprawie sprawy Ryszarda G., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 306 pkt 1 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 19 stycznia 1973 r.nie uwzględnił rewizji obrońcy i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Przypisane oskarżonemu powołanym wyrokiem przestępstwo określone w art. 306 pkt 1 k.k. polegało na tym, że spowodował u siebie samouszkodzenie ciała w celu zupełnego uchylenia się od służby wojskowej.Obrońca wnosił w swojej rewizji o zmianę powołanego wyroku przez ustalenie, że oskarżony działał nie w celu zupełnego, lecz tylko "w celu częściowego uchylenia się od wykonywania obowiązków wynikających ze służby wojskowej" oraz o znaczne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary.Zawarte w rewizji wnioski nie zasługują na uwzględnienie.Dokonane przez oskarżonego samouszkodzenie ciała wprawdzie nie spowodowało jego zupełnej niezdolności do pełnienia służby wojskowej, jednakże okoliczność ta nie ma istotnego znaczenia dla samego bytu przestępstwa określonego w art. 306 pkt 1 k.k. Przestępstwo bowiem w tym przepisie określone należy do kategorii tzw. przestępstw kierunkowych, charakteryzujących się tym, że stypizowane w odpowiednim przepisie przedmiotowe zachowanie się (czyn) sprawcy zabarwione jest jego celowo-podmiotowym nastawieniem, które określonemu działaniu nadaje szczególny akcent w tym sensie, że określone w ustawie przedmiotowe zachowanie się pozbawione owego nastawienia sprawcy zmienia niejako automatycznie typ czynu albo odbiera mu cechy przestępności (np. dokonanie zaboru cudzego mienia ruchomego nie w celu przywłaszczenia, nie jest kradzieżą). Przenosząc przytoczone rozważania na grunt art. 306 pkt 1 k.k. w związku z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w rozpatrywanej sprawie, stwierdzić należy, że przedmiotowe zachowanie się sprawcy stypizowane zostało sformułowaniem: "powoduje u siebie uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia". Natomiast nastawieniem podmiotowym zabarwiającym to podmiotowe zachowanie się sprawcy jest jego tendencja wewnętrzna w postaci przyświecającego mu celu zupełnego albo częściowego uchylenia się od służby wojskowej. Z tego faktu, że przestępstwo określone w art. 306 k.k. jest przestępstwem kierunkowym, wynikają następujące wnioski: jeżeli działanie sprawcy nie jest zabarwione nastawieniem celowo-podmiotowym, decydującym o zakazie wyrażonym w przepisie art. 306 pkt 1 k.k., to samouszkodzenie się sprawcy, dokonane przezeń nie w celu zupełnego albo częściowego uchylenia się od służby wojskowej, nie stanowi przestępstwa określonego w powołanym przepisie. Jeżeli natomiast sprawca, działając w celu zupełnego lub częściowego uchylenia się od służby wojskowej dokonał u siebie uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, to dla samego bytu przestępstwa określonego w art. 306 pkt 1 k.k. nie ma istotnego znaczenia okoliczność, czy w wyniku tego rodzaju działania nastąpił (czy też nie nastąpił) skutek w postaci takiego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia sprawcy, które obiektywnie powoduje jego zupełną lub częściową niezdolność do pełnienia służby wojskowej (...).