Rw 273/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Krasuski. Sędziowie: płk C. Lipski (sprawozdawca), ppłk H. Kwaśny.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Milczarek.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 31 marca 1971 r. sprawy skazanych nieprawomocnie: 1) Stanisława G. - z art. 200 § 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 5.000 zł grzywny i degradację oraz z art. 246 § 1 i 2 k.k. na 1 rok i 6 miesięcy i degradację, a łącznie zaś na 2 lata pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na 4 lata, 5.000 zł grzywny i degradację, 2) Czesława S. - z art. 246 § 1 i 215 § 1 k.k. na 9 miesięcy ograniczenia wolności oraz potrącenie 15% uposażenia na rzecz Skarbu Państwa przez czas odbywania kary i 3) Tadeusza E. - z art. 215 § 1 k.k. na 4 miesiące ograniczenia wolności oraz potrącenie 15% uposażenia na rzecz Skarbu Państwa przez czas odbywania kary, z powodu rewizji na niekorzyść oskarżonych wniesionej przez zastępcę Prokuratora Okręgu Wojskowego w N. z dnia 4 lutego 1971 r.,I. zmienił zaskarżony wyrok:1) co do Stanisława G. - przez złagodzenie kary orzeczonej za przestępstwo z art. 246 § 1 k.k. do 1 roku pozbawienia wolności oraz degradacji i kary łącznej do 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 5.000 złotych grzywny i degradacji z jednoczesnym uchyleniem warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności oraz obowiązku naprawienia szkody przez wpłacenie do rąk Czesława S. kwoty 3.200 zł;2) co do Czesława S. przez:a) poprawienie kwalifikacji prawnej czynu - polegającego na tym, że Czesław S. w listopadzie 1969 r., będąc odpowiedzialny za ochronę mienia społecznego w związku z pełnieniem obowiązków szefa 7 kompanii podchorążych w Wyższej Szkole Oficerskiej w N., wspólnie ze Stanisławem G. zagarnął około 175 par nowych skarpet elastycznych letnich wartości około 5.600 złotych, gdyż wpisał ich rzekomy rozchód w ewidencji jako wydane podchorążym, a faktycznie 10 par zabrał dla siebie, 60 par sprzedał Tadeuszowi E., 13 par zabrał do osobistego użytku Stanisław G., 1 parę przekazał Wiesławowi K., a pozostałą ilością rozdysponował wspólnie ze Stanisławem G. w bliżej nie ustalonych okolicznościach - z błędnej z art. 246 § 1 i 215 § 1 k.k. na prawidłową z art. 200 § 1 k.k.;b) orzeczenie kary na zasadzie art. 200 § 1, 36 § 3 i art. 73 § 1 i 2 k.k. jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres dwóch lat oraz grzywny 2.000 złotych z określeniem, na wypadek nieuiszczenia, kary zastępczej pozbawienia wolności w rozmiarze 20 dni;II. na zasadzie art. 381 k.p.k. cofniętą rewizję prokuratora w sprawie Tadeusza E. pozostawił bez rozpoznania.Uzasadnienie faktyczne(...) II. Zawarty w dziale IX o postępowaniu odwoławczym przepis art. 381 k.p.k. stwierdza, że cofnięty środek odwoławczy sąd pozostawia bez rozpoznania, chyba że zachodzi jedna z przyczyn wymienionych w art. 388 k.p.k. Oznacza to, że pozostawienie środka odwoławczego bez rozpoznania w razie cofnięcia go przez uprawnioną osobę wymaga podjęcia decyzji wyłącznie przez sąd właściwy do rozpoznania tego środka odwoławczego. W razie więc cofnięcia rewizji od orzeczenia kończącego postępowanie karne sądem właściwym do pozostawienia rewizji bez rozpoznania może być wyłącznie odpowiedni sąd rewizyjny, a nie, jak w konkretnej sprawie, sąd I instancji, to jest Sąd Okręgu Wojskowego w N., choć jeszcze przed wysłaniem z tego Sądu akt z rewizjami do Sądu Najwyższego prokurator cofnął rewizję w stosunku do jednego z oskarżonych, mianowicie oskarżonego Tadeusza E. Wobec tego że mimo cofnięcia środka odwoławczego sąd odwoławczy (rewizyjny) ma nie tylko prawo, ale i obowiązek badania sprawy z punktu widzenia rygorów zawartych w art. 388 k.p.k., dopiero data podjęcia decyzji o pozostawieniu środka odwoławczego bez rozpoznania daje podstawę do nadania wyrokowi klauzuli jego prawomocności. Powyższe stwierdzenie uzasadnia konieczność zmiany daty prawomocności wyroku w sprawie Tadeusza E. zgodnie z przytoczonymi wyżej wskazaniami (...).