Rw 891/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak. Sędziowie: płk J. Jeż (sprawozdawca), płk E. Zawiłowski.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk L. Adamski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 4 października 1985 r. na rozprawie sprawy Ireneusza S., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 304 § 1 k.k. z zastosowaniem art. 57 § 2 pkt 1 i § 3 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej na niekorzyść od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 20 sierpnia 1985 r. przez podprokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w N. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...). Uzasadnienie faktycznePowołanym na wstępie wyrokiem Ireneusz S. skazany został za to, że w dniu 25 czerwca 1985 r. około godziny 11.00 samowolnie opuścił rejon zakwaterowania jednostki wojskowej w celu trwałego uchylenia się od pełnienia służby wojskowej i przebywał poza nią do dnia 13 lipca 1985 r., tj. do chwili zatrzymania go przez patrol Wojskowej Służby Wewnętrznej w N. W rewizji złożonej na niekorzyść oskarżonego prokurator zarzucił sądowi pierwszej instancji błędne zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary i w konsekwencji rażąco łagodny jej wymiar w stosunku do stopnia szkodliwości społecznej przypisanego oskarżonemu czynu oraz domagał się zmiany zaskarżonego wyroku przez podwyższenie wymierzonej kary z 1 roku i 6 miesięcy do 3 lat pozbawienia wolności.Po wysłuchaniu wniosku przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej o uwzględnienie rewizjiUzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył w tej sprawie, co następuje:Argumenty rewizji prokuratora sprowadzają się do twierdzenia, że przyznania się oskarżonego do winy popełnienia przestępstwa dezercji nie można traktować jako przyczynienia się do ujawnienia przestępstwa w rozumieniu art. 57 § 2 pkt 1 k.k., a gdyby nawet - to i tak przewaga okoliczności obciążających wyrażająca się w negatywnej opinii oskarżonego i jego trzykrotnej karalności dyscyplinarnej za samowolne oddalenie nie zezwala na zastosowanie wobec niego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary.Takiego stanowiska - w świetle realiów niniejszej sprawy - nie można podzielić.Z materiałów sprawy wynika, że oskarżony w 19 dni po samowolnym opuszczeniu miejsca zakwaterowania swej macierzystej jednostki wojskowej został ujęty przez organ powołany do ścigania przestępstw, co stało się podstawą do przedstawienia mu zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 303 § 3 k.k. Do tego czynu oskarżony przyznał się, jednakże w następnym przesłuchaniu wobec tego samego organu ujawnił, że działał w celu trwałego uchylenia się od pełnienia służby wojskowej, co przy braku jakichkolwiek innych dowodów stało się z kolei podstawą do przedstawienia mu zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 304 § 1 k.k., a następnie oskarżenia go o popełnienie tego czynu. Zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i na rozprawie oskarżony przyznał się do popełnienia dezercji, a zatem w jego sytuacji można zasadnie uznać, że przyczynił się on do ujawnienia zagrożonego surowszą sankcją karną przestępstwa określonego w art. 304 § 1 k.k., gdyby bowiem nie opisana postawa oskarżonego, to dowiedziono by mu i w konsekwencji skazano go tylko za czyn przewidziany w art. 304 § 3 k.k.Takie zachowanie się oskarżonego, pomimo negatywnej o nim opinii, nie może pozostać bez znaczącego wpływu na wymiar kary, w związku z czym - podsumowując uprzednie rozważania - Sąd Najwyższy wyraża pogląd, że jakkolwiek wyjaśnienie przez zatrzymanego sprawcę przestępstwa określonego w art. 303 § 3 k.k., że działał on w celu trwałego uchylania się od służby wojskowej (art. 304 § 1 k.k.), nie jest ujawnieniem przestępstwa w ogóle, to jednak jest przyczynieniem się do ujawnienia przestępstwa zagrożonego znacznie surowszą sankcją karną, i jako takie może być podstawą do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary określonego w art. 57 § 2 pkt 1 i § 3 pkt 2 k.k., zwłaszcza w sytuacji, gdy poza wyjaśnieniami oskarżonego brak innych dowodów, że działał on w takim celu.Tego rodzaju pogląd prawny w zakresie stosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary nie jest wyjątkowy w orzecznictwie Sądu Najwyższego (Izba Wojskowa), gdyż podobny wyrażono już w odniesieniu do sprawców przestępstw określonych w art. 304 § 2 i 3 k.k. (vide wyrok z dnia 2 kwietnia 1975 r. - Rw 87/75, OSNKW, 1975, z. 7, poz. 97) (..).