Rw 87/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Porzecki. Sędziowie: płk J. Gawrysiak (sprawozdawca), płk dr W. Sieracki.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr dr S. Przyjemski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 1975 r. na rozprawie sprawy: 1) Henryka W. nieprawomocnie skazanego za przestępstwo określone w art. 304 § 1, 2 i 3 k.k. z zastosowaniem art. 57 § 2 pkt 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, 2) Ireneusza J. nieprawomocnie skazanego za przestępstwo określone w art. 304 § 1, 2 i 3 k.k. z zastosowaniem art. 57 § 2 pkt 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonych od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. z dnia 23 stycznia 1975 r.rewizji prokuratora nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Prokurator w rewizji zarzuca obrazę przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisu art. 57 § 2 pkt 1 k.k., oraz wymierzenia rażąco niewspółmiernej kary i domaga się zmiany zaskarżonego wyroku przez podwyższenie wymierzonych oskarżonym kar, a mianowicie oskarżonemu Henrykowi W. do 5 lat pozbawienia wolności, natomiast oskarżonemu Ireneuszowi J. do 4 lat pozbawienia wolności. W uzasadnieniu rewizji prokurator m. in. wywodzi, że w niniejszej sprawie nie zachodzi wyjątkowy, szczególnie uzasadniony, wypadek ze względu na brak "dużej przewagi okoliczności łagodzących nad obciążającymi", a zatem brak podstaw do zastosowania wobec oskarżonych nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 57 § 2 pkt 1 k.k.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd pierwszej instancji zasadnie ustalił, że oskarżeni prowadzili nienaganny sposób życia przed popełnieniem przypisanych im przestępstw. Zasadnie również sąd ustalił, że oskarżeni - po zatrzymaniu ich przez patrole wojskowe - przyznali się nie tylko do samowolnego oddalenia się z jednostki wojskowej, o czym wiedzieli ich przełożeni, ale także do tego, iż dopuścili się dezercji w zmowie i z zamiarem ucieczki za granicę, o czym nie wiedzieli ich przełożeni oraz organy powołane do ścigania przestępstw. W tej sytuacji należy wbrew odmiennym wywodom rewizji stwierdzić, że sąd pierwszej instancji miał podstawę do zastosowania wobec oskarżonych nadzwyczajnego złagodzenia kary, ponieważ oskarżeni przyczynili się do ujawnienia przestępstwa dezercji w zmowie i z zamiarem ucieczki za granicę.W związku z powyższym należy wyrazić pogląd, że przyczynienie się do ujawnienia przestępstwa w rozumieniu art. 57 § 2 pkt 1 k.k. zachodzi również wówczas, gdy sprawca samowolnego oddalenia się - po zatrzymaniu go - ujawni wobec organu powołanego do ścigania przestępstw, że dopuścił się nie tylko przestępstwa przewidzianego w art. 303 k.k., ale także dezercji wspólnie z innym żołnierzem i z zamiarem ucieczki za granicę.Zastosowanie przez sąd pierwszej instancji nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 57 § 2 pkt 1 k.k. jest więc zasadne. Należało ponadto dodać, że oskarżony Henryk W. przed zatrzymaniem go wyraził chęć powrotu do jednostki, natomiast oskarżony Ireneusz J. został zatrzymany w czasie powrotu do jednostki, co świadczy dobitnie o tym, że oskarżeni po dwudniowym samowolnym pobycie poza jednostką zrezygnowali z zamiaru ucieczki za granicę.W świetle przytoczonych okoliczności należy dojść do wniosku, że sąd pierwszej instancji wymierzył oskarżonym współmierne kary do stopnia ich zawinienia i szkodliwości społecznej popełnionych przez nich przestępstw.