WR 298/89

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia ppłk J. Juszczak (sprawozdawca).Sędziowie: ppłk J. Przygódzki. płk E. Zawiłowski.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: F. Szymański.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 1989 r. na rozprawie sprawy junaka Mirosława F. nieprawomocnie skazanego za przestępstwo określone w art. 304 § 1 k.k. w zw. z art. 250 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. z 1984 r. Nr 7, poz. 31, z późn. zm.) i w zw. z art. 57 § 2 pkt 1, § 3 pkt 2 k.k. - z zastosowaniem art. 301 § 1 k.k. - na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z odroczeniem jej wykonania do czasu ukończenia służby, z powodu rewizji na niekorzyść, wniesionej przez wiceprokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w B., od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w B. z dnia 9 czerwca 1989 r.,zaskarżony wyrok zmienił przez uchylenie orzeczenia o odroczeniu wymierzonej oskarżonemu kary do czasu ukończenia służby, a w pozostałym zakresie wyrok ten utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneWyrok ten zaskarżony został rewizją prokuratora, który zarzucił wymierzenie oskarżonemu rażąco łagodnej kary ze względu na zastosowanie wobec niego instytucji przewidzianej w art. 57 § 2 k.k. W motywach rewizji podniósł także, że sąd I instancji niesłusznie odroczył orzeczoną oskarżonemu karę do czasu ukończenia służby w sytuacji, gdy oskarżony odmówił pełnienia służby w oddziałach obrony cywilnej.W związku z tym skarżący wniósł o zmianę wyroku przez podwyższenie orzeczonej oskarżonemu kary do 2 lat pozbawienia wolności.Podczas rozprawy rewizyjnej przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej popierał rewizję, natomiast obrońca oskarżonego wnosił o utrzymanie w mocy wyroku sądu I instancji.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:W sprawie niniejszej nie można skutecznie kwestionować zasadności zastosowania względem oskarżonego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Nie ulega bowiem wątpliwości fakt, że oskarżony przyczynił się do ujawnienia przestępstwa dezercji, co sąd I instancji słusznie potraktował jako wypadek wyjątkowy, który - uwzględniając inne jeszcze okoliczności przytoczone w motywach zaskarżonego wyroku - w pełni uzasadniał nadzwyczajne złagodzenie orzeczonej wobec oskarżonego kary, jednakże zgodzić się trzeba z autorem rewizji co do tego, że sąd I instancji nie miał żadnych podstaw do zastosowania względem oskarżonego instytucji przewidzianej w art. 301 § 1 k.k. U podstaw stosowania instytucji określonej w powołanym przepisie leży bowiem przekonanie sądu, że żołnierz (a odnieść to trzeba też do junaka pełniącego służbę w obronie cywilnej) - sprawca przestępstwa, wobec którego orzeczono bezwzględną karę pozbawienia wolności nie przekraczającą 6 miesięcy - będzie w dalszym ciągu (w okresie odroczenia wykonania kary) pełnił służbę. Jest oczywiste, że w sprawie niniejszej o takim przekonaniu mowy być nie może, skoro podczas rozprawy przed sądem I instancji oskarżony oświadczył, że nie chce wrócić do oddziału obrony cywilnej i nie chce pełnić tam służby (...).