Rw 928/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Radwański.Sędziowie: płk Z. Furtak (sprawozdawca), płk J. Badecki.Prokurator: mjr J. Bilicki.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Antoniego A., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Szczecinie z dnia 7 sierpnia 1962 r. na podstawie art. 148 § 1 k.k.W.P. na karę 6 miesięcy aresztu za to, że "w dniu 28 maja 1962 r. w późnych godzinach wieczornych w N., po zakończeniu ćwiczeń, przez nieostrożne obchodzenie się z karabinem naładowanym "ślepym" nabojem spowodował strzał, w wyniku czego ranił w lewą nogę Romualda P."Obrońca wniósł w skardze rewizyjnej o zmianę zaskarżonego wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej skazanemu kary. Skarżący wywodzi, że w sprawie występują poważne przesłanki, przemawiające za zawieszeniem skazanemu kary.Sąd Najwyższy, uwzględniając skargę rewizyjną obrońcy, zmienił wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Szczecinie z dnia 7 sierpnia 1962 r. w sprawie Antoniego A. przez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej mu kary na okres 1 (jednego) roku na mocy art. 55 § 1 k.k.W.P.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:(...) Należało podzielić stanowisko wyrażone w skardze rewizyjnej obrońcy, że ze względu na charakter skazanego, okoliczności towarzyszące popełnieniu przypisanego mu czynu oraz zachowanie się jego po jego popełnieniu istnieją podstawy do przypuszczenia, iż skazany pomimo niewykonania kary nie popełni nowego przestępstwa. Wobec istnienia warunków przewidzianych w art. 53 § 2 k.k.W.P. należało warunkowo zawiesić wymierzoną skazanemu karę na okres wymieniony w sentencji postanowienia.Sąd I instancji uwzględnił przy wymiarze kary jako okoliczność obciążającą względy prewencji ogólnej. Sąd nie wskazał jednak, w jakim zakresie względy prewencji ogólnej mogą w sposób niekorzystny rzutować na ocenę stopnia niebezpieczeństwa społecznego czynu Antoniego A. i nie poczynił w tej mierze żadnych ustaleń.Instancja rewizyjna nie uważa, żeby względy prewencji ogólnej stały na przeszkodzie zastosowaniu wobec skazanego przepisu art. 55 § 1 k.k.W.P. Przede wszystkim bowiem nie ustalono, żeby w jednostce, w której pełnił służbę skazany Antoni A., wypadki na tle nieostrożnego obchodzenia się z bronią służbową były częste. Z materiałów dowodowych sprawy wynika raczej, że był to wypadek odosobniony, o czym może świadczyć fakt, iż przełożony skazanego uznał za wystarczające ukarać go dyscyplinarnie za czyn objęty niniejszą sprawą pięciodniowym aresztem ścisłym. Ponadto widocznie wzgląd na dyscyplinę wojskową nie wymagał tymczasowego aresztowania skazanego, skoro nie zastosowano wobec niego środka zapobiegawczego i skazany odpowiadał z wolnej stopy. Mając wreszcie na względzie okoliczność, że od chwili wypadku upłynęło już około czterech miesięcy, że skazany w tym czasie w dalszym ciągu pełnił służbę w tej samej jednostce oraz że wkrótce ukończy on odbywanie zasadniczej służby wojskowej, należało dojść do przekonania, że wykonanie obecnie kary orzeczonej wyrokiem Sądu I instancji nie przyniosłoby żadnych istotnych korzyści dla podniesienia poziomu dyscypliny w jednostce i przestrzegania regulaminowych zasad obchodzenia się z bronią służbową.