Rw 27/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Wojtczak (sprawozdawca). Sędziowie: ppłk J. Jeż, mjr T. Kacperski (sędzia s. wojsk. deleg.). Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Rulewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 1979 r. na rozprawie sprawy Damiana D., nieprawomocnie skazanego za przestępstwo określone w art. 325 § 1 i 2 k.k. w zbiegu z art. 327 § 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i od którego zasądzono odszkodowanie w wysokości 9.900 zł, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 9 stycznia 1979 r.nie uwzględnił rewizji obrońcy i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Powyższy wyrok zaskarżony został przez obrońcę oskarżonego. Dopatrując się w wymierzonej oskarżonemu karze rażącej surowości, skarżący wnosi w rewizji o zmianę wyroku przez zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy po wysłuchaniu na rozprawie przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, oraz obrońcy oskarżonego, popierającego rewizję, zważył, co następuje:Rewizja obrońcy nie jest zasadna. Kwestionując wyrok w zakresie wymiaru kary, a w szczególności z powodu niezastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary, obrońca nie przytacza w rewizji argumentów, które by uzasadniały podnoszony zarzut lub które by podważały trafność dokonanych przez sąd ocen i merytorycznych rozstrzygnięć. Błędny jest przede wszystkim pogląd wyrażony w rewizji, jakoby: "(...) z treści art. 73 § 2 k.k. wynikało, że dla zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności priorytetowe znaczenie mają właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz dotychczasowy sposób jego życia, które uzasadniają przypuszczenie, że pomimo niewykonania kary będzie on przestrzegał porządku prawnego, a dopiero na drugim planie - sprawa ewentualnej prewencji ogólnej wymiaru kary." Fakt, że dyrektywy dotyczące warunkowego zawieszenia wykonania kary zawarte w art. 73 § 2 k.k. podane są w określonej kolejności, nie oznacza wcale ustanowienia przez ten przepis priorytetu jednej dyrektywy przed drugą, w zależności od ich uszeregowania. Z treści omawianego przepisu natomiast wynika zupełnie niedwuznacznie, że warunkowe zawieszenie wykonania kary jest możliwe tylko w wypadku jednoczesnego spełnienia obydwu warunków w tym przepisie określonych, tj. wówczas, gdy istnieje dodatnia prognoza co do nienagannego zachowania się oskarżonego w przyszłości i takiemu rozstrzygnięciu nie sprzeciwiają się względy na społeczne oddziaływanie kary.W świetle okoliczności sprawy i zgromadzonych w niej materiałów osobopoznawczych można uznać - w ślad za rewizją obrońcy - że właściwości i warunki osobiste oskarżonego, nienaganny dotychczas tryb życia, w tym należyty stosunek do obowiązków żołnierskich, a także zachowanie się po popełnieniu przestępstwa, wskazują na to, że popełniony przez niego czyn był czynem odosobnionym w jego życiu i że w związku z tym można zasadnie przypuszczać, iż nie popełni on w przyszłości ponownie przestępstwa. To przekonanie - jak wspomniano już wyżej - nie upoważnia jeszcze do zastosowania - z jednej strony - wobec oskarżonego art. 73 § 1 k.k., skoro - z drugiej strony - staje temu na przeszkodzie wzgląd na społeczne oddziaływanie kary, a przede wszystkim wykazane w wyroku względy wynikające bezpośrednio z wymagań dyscypliny wojskowej i porządku wojskowego. Rozważając omawiany problem, należy bowiem mieć na względzie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa w czasie wykonywania razem z podległymi mu żołnierzami szczególnego zadania, które w warunkach służby wojskowej przyrównane być może do wykonywania zadania bojowego, że w takiej sytuacji nie tylko dopuścił do picia napojów alkoholowych przez podległych mu żołnierzy, lecz sam wprawił się w stan nietrzeźwości, czyniący go niezdolnym do pełnienia obowiązków służbowych, a następnie nie bacząc na ciążące na nim jako dowódcy konwoju powinności pozostawił swoją broń i oddalił się od powierzonego mu transportu, co w rezultacie nie pozostało bez wpływu na to, że również podlegli mu żołnierze oddalili się, pozostawiając transport oraz złożoną w nim broń bez żadnej ochrony. Opuszczając transport oskarżony, wbrew odmiennemu w tym względzie poglądowi obrońcy, nie mógł liczyć na inną postawę podległych mu żołnierzy, skoro byli oni - tak jak i on i z tych samych powodów - niezdolni do pełnienia swoich obowiązków, i nie mógł również nie przewidywać możliwości niedopełnienia przez nich obowiązków, których przede wszystkim on sam nie dopełnił.W tych warunkach ocena czynu oskarżonego i niezastosowanie wobec niego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary ze względu na wymagania prewencji ogólnej są w pełni zasadne (...).