Rw 514/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Krasuski.Sędziowie: płk Z. Wizelberg (sprawozdawca), mjr E. Olczak.Prokurator: ppłk S. Marzyński.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej prokuratora, sprawę Jana D., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Zielonej Górze z dnia 22 czerwca 1965 r. z art. 109 § 1 k.k.W.P. na karę 10 miesięcy więzienia, z zawieszeniem wykonania tej kary na okres 2 lat, za to, że "w dniu 14 maja 1965 r. o godz. 15 samowolnie opuścił rejon zakwaterowania jednostki wojskowej w N. i w zamiarze dłuższego uchylania się od służby wojskowej przebywał poza nią do czasu powrotu w dniu 2 czerwca 1965 r."Prokurator Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Żaganiu wnosił w swej skardze rewizyjnej o uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z powodu wymierzenia przez Sąd I instancji niewspółmiernie łagodnej kary. Zdaniem prokuratora czyn oskarżonego był protestem wobec zwolnienia go z funkcji pisarza i przeniesienia go do służby liniowej, co świadczyło o dużym nasileniu złej woli oskarżonego i nie zezwalało na warunkowe zawieszenie wykonania kary.Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić skargi rewizyjnej prokuratora, a wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Zielonej Górze z dnia 22 czerwca 1965 r. w sprawie Jana D. pozostawić w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Argumenty podniesione w skardze rewizyjnej Prokuratora mają niewątpliwie swoją wagę. Rzeczywiście, przewód sądowy wykazał, że motywem działania oskarżonego było jego niezadowolenie z powodu usunięcia go ze stanowiska pisarza i przeniesienia do służby liniowej. Przestępstwo oskarżonego było niewątpliwie aktem protestu przeciwko tej decyzji jego przełożonych. Nie ulega też żadnej wątpliwości, że Sąd I instancji niesłusznie zaliczył tę okoliczność do wymienionych w zaskarżonym wyroku okoliczności łagodzących. Przeniesienie żołnierza z jednego rodzaju służby do innego jest w wojsku rzeczą normalną i żołnierz nie ma prawa przeciw takim decyzjom demonstrować.Z drugiej jednak strony trzeba wziąć pod uwagę okoliczności obiektywnie stwierdzone a przemawiające wyraźnie na korzyść oskarżonego. Taką okolicznością obiektywną jest to, że oskarżony sprawował się dotychczas w służbie wojskowej nienagannie, cieszył się dobrą opinią i był dwukrotnie wyróżniany, ani razu zaś nie był dyscyplinarnie karany. Taką okolicznością obiektywną jest dobrowolny powrót oskarżonego do jednostki.Taką okolicznością obiektywną jest wreszcie i to, że oskarżony znajduje się w innej sytuacji życiowej niż znakomita większość żołnierzy odbywających czynną służbę wojskową, ponieważ jest on żonaty i ma małe dziecko, które choruje na krzywicę. Poważnym argumentem przemawiającym za zasadnością zastosowanego w zaskarżonym wyroku warunkowego zawieszenia kary jest także i to, że kolektyw żołnierski pododdziału, w którym oskarżony pełni służbę, skierował do Sądu zatwierdzony przez dowódcę jednostki wniosek o przekazanie oskarżonego pod opiekę tego kolektywu, i podjął się stosowania do oskarżonego właściwych środków wychowawczych.W tych okolicznościach wychowawcze zadania kary powinny przeważyć nad zadaniami represyjnymi i dlatego - jak to słusznie uczynił Sąd I instancji - należy dać oskarżonemu możność powrócenia bez odbycia kary sądowej na drogę sumiennego wykonywania obowiązków służbowych, zwłaszcza że oskarżony już przez sam fakt dobrowolnego powrotu do jednostki wykazał skruchę i zrozumienie przestępczości swego działania, co daje podstawę do przypuszczenia, iż nowego przestępstwa nie popełni. Zawieszenie wykonania wymierzonej oskarżonemu kary jest zatem słuszne.