Rw 754/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Wojtczak. Sędziowie: płk J. Juszczak (sprawozdawca), płk. J. Jeż.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk L. Adamski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 26 września 1983 r. na rozprawie sprawy junaka Feliksa A., skazanego nieprawomocnie za popełnienie przestępstwa określonego w art. 303 § 3 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 21 lipca 1982 r. - w związku z rewizją obrońcy - zaskarżony wyrok zmienił przez warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej oskarżonemu kary na okres próby wynoszący 2 lata, a to na podstawie art. 73 § 1 i 2 i art. 74 k.k. (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji zarzucił wymierzenie oskarżonemu rażąco surowej kary i wniósł o umorzenie przeciwko niemu postępowania karnego na podstawie powołanej ustawy z dnia 21 lipca 1983 r. o amnestii.Podczas rozprawy rewizyjnej obrońca - popierając rewizję - wnosił ponadto o uniewinnienie oskarżonego czy zastosowanie wobec niego instytucji przewidzianej w art. 73 § 1 k.k. Przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej natomiast wniósł o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek rewizji o umorzenie przeciwko oskarżonemu postępowania karnego na podstawie powołanej ustawy z dnia 21 lipca 1983 r. o amnestii nie jest zasadny. Przepisy tej ustawy stosuje się wprawdzie do przestępstw określonych w art. 303 k.k., ale tylko związanych z militaryzacją. Tymczasem zaś przestępstwo popełnione przez oskarżonego nie ma nic wspólnego z militaryzacją, gdyż pełnił on zasadniczą służbę w oddziale obrony cywilnej, A zatem popełnione przez oskarżonego przestępstwo amnestii nie podlega. Nie może być też mowy o uniewinnieniu oskarżonego, o co wnosił jego obrońca w swym wystąpieniu podczas rozprawy rewizyjnej. Oskarżony popełnił przypisane mu przestępstwo w okresie zawieszenia stanu wojennego, a więc wówczas, gdy ponosił odpowiedzialność karną za tego rodzaju przestępstwo jak żołnierz w czynnej służbie wojskowej, co jednoznacznie wynika z art. 234 ust. 1 i art. 237 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. z 1979 r. Nr 18, poz. 111 z późn. zm.) w zw. z art. 15 i 16 ustawy z dnia 18 grudnia 1982 r. o szczególnej regulacji prawnej w okresie zawieszenia stanu wojennego (Dz. U. Nr 41, poz. 273). W związku z tym, że po zniesieniu stanu wojennego zmienił się tylko stan faktyczny, a stan prawny nie uległ zmianie, przeto za popełnione przestępstwo przed dniem zniesienia stanu wojennego oskarżony odpowiada na tych samych zasadach, co wynika z przepisów art. 23 wymienionej ustawy z dnia 21 lipca 1983 r. o szczególnej regulacji prawnej w okresie przezwyciężenia kryzysu społeczno-ekonomicznego oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 39, poz. 176). A zatem o uniewinnieniu go nie może być mowy.Rację natomiast przyznać trzeba obrońcy co do tego, że wymierzona oskarżonemu kara jest rażąco surowa ze względu przede wszystkim na to, iż nie zastosowano względem niego dobrodziejstwa wynikającego z art. 73 § 1 k.k. Za stosowaniem tej instytucji przemawiały głównie dwie okoliczności: po pierwsze - dotychczasowa w zasadzie nienaganna przeszłość oskarżonego, potwierdzona pozytywnym wywiadem środowiskowym, która pozwala zasadnie przypuszczać, że oskarżony, pomimo niewykonania orzeczonej mu kary, w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa; po drugie zaś to, że na popełnienie przez oskarżonego przestępstwa duży wpływ miały niewłaściwe stosunki w pododdziale, w którym pełnił on służbę, co ponad wszelką wątpliwość potwierdziły zebrane w sprawie dowody. Skoro zatem sąd pierwszej instancji nie uwzględnił należycie tych okoliczności i w sposób wyraźny przecenił występujące w sprawie okoliczności obciążające, przeto naprawiając ten błąd należało orzec jak na wstępie.