Rw 156/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak (sprawozdawca).Sędziowie: płk J. Górski (sędzia s. wojsk. deleg.), ppłk T. Kacperski.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk L. Adamski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 25 marca 1982 r. na rozprawie sprawy Bronisława Ł., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 286 k.k. - po odstąpieniu od stosowania trybu postępowania doraźnego - na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z przepadkiem broni i amunicji, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 2 lutego 1982 r. rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy ze zmianą podstawy prawnej orzeczenia przepadku broni i amunicji - art. 48 ust. 1 pkt 6 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym na art. 48 § 4 k.k. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 z późn. zm.) (...).Uzasadnienie faktyczneObrońca w rewizji podniósł zarzut rażącej niewspółmierności kary (art. 387 pkt 4 k.p.k.) i na tej podstawie domagał się warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:I. Żądanie rewizji nie może być uwzględnione, gdyż dotychczasowa kilkakrotna karalność sądowa oskarżonego za różne przestępstwa umyślne nie pozwala na zasadne przypuszczenie, że pomimo niewykonania kary będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni więcej przestępstwa (art. 73 § 1 k.k.). Brak zatem podstawowej przesłanki, by można było wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesić. Sam, wymiar tej kary, w świetle całokształtu okoliczności sprawy - mimo niełatwej sytuacji rodzinnej oskarżonego - trudno uznać za rażąco surowy, tj. taki, który podlegałby złagodzeniu w trybie instancji.II. Z urzędu zauważa się, że zupełnie niezrozumiała jest przyjęta w zaskarżonym wyroku podstawa prawna orzeczenia o przepadku nielegalnie posiadanej przez oskarżonego broni i amunicji określona jako: "art. 48 ust. 1 pkt 6 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym". Artykuł 48 ust. 6 powołanego dekretu zezwala co prawda na orzeczenie przepadku narzędzi i innych przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, ale tylko określonego w art. 48 ust. 1-4 tego dekretu. Podstawę prawną orzeczenia o przepadku posiadanej bez zezwolenia broni lub amunicji (art. 286 k.k.) stanowi art. 48 § 4 k.k. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43). I tę też podstawę prawną należy stosować w tym wypadku, co wymaga zmiany wyroku we wspomnianym zakresie niezależnie od granic środka odwoławczego (art. 389 w zw. z art. 387 pkt 1 k.p.k.).