0111-KDIB1-1.4010.377.2021.2.EJ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 5 sierpnia 2021 r. (data wpływu 11 sierpnia 2021 r.), uzupełnionym 15 października 2021 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy Opłaty ponoszone przez Wnioskodawcę na rzecz Licencjodawcy z tytułu opłat licencyjnych oraz znaku towarowego stanowią koszt uzyskania przychodu bezpośrednio związany z wytworzeniem lub nabyciem przez podatnika towaru lub świadczeniem usługi w rozumieniu art. 15e ust. 11 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i tym samym ograniczenie wynikające z art. 15e ust. 1 tej ustawy nie znajdzie do niej zastosowania - jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 11 sierpnia 2021 r. wpłynął do tut. Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy Opłaty ponoszone przez Wnioskodawcę na rzecz Licencjodawcy z tytułu opłat licencyjnych oraz znaku towarowego stanowią koszt uzyskania przychodu bezpośrednio związany z wytworzeniem lub nabyciem przez podatnika towaru lub świadczeniem usługi w rozumieniu art. 15e ust. 11 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i tym samym ograniczenie wynikające z art. 15e ust. 1 tej ustawy nie znajdzie do niej zastosowania. Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 6 października 2021 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.377.2021.1.EJ, wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 15 października 2021 r. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe: Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1406, dalej: „ustawa o CIT” lub „u.p.d.o.p.”). Wnioskodawca należy do grupy P. (dalej: „Grupa” lub „Licencjodawca”), która zajmuje się dostarczaniem produktów leczniczych i środków higieny osobistej w zakresie: leczenia ran, inkontynencji (higiena przy nietrzymaniu moczu), osobistej opieki zdrowotnej (urządzenia diagnostyczne i sprzęt pierwszej pomocy do domowego użytku) oraz Risk Prevention, tj. poprawy wydajności i minimalizacji ryzyka infekcji na salach operacyjnych, oddziałach oraz w gabinetach zabiegowych. Wnioskodawca nabywa gotowe towary z Grupy, a następnie sprzedaje je do aptek, szpitali oraz podmiotów leczniczych. Ze względu na model biznesowy przyjęty przez Grupę Wnioskodawca zawarł umowę licencyjną, na mocy której podmiot powiązany – A z siedzibą w N., posiadający 149999 udziałów w kapitale zakładowym Wnioskodawcy udzielił Spółce licencji umożliwiającej obrót towarami na terenie Polski. Aby prowadzić działalność gospodarczą na terenie Polski jako dystrybutor produktów oferowanych przez Grupę, konieczne jest ponoszenie przez Wnioskodawcę dodatkowych opłat licencyjnych, obejmujących swoim zakresem m.in. licencje na korzystanie ze znaku towarowego, technologii, tajemnicy produkcji towarów będących przedmiotem sprzedaży oraz know-how (dalej: „Opłaty”). Powyższe wydatki są kluczowe dla zachowania oraz zabezpieczenia źródła przychodów, jakim w przypadku Spółki jest sprzedaż gotowych produktów na rynku polskim. W przyszłości licencja na podobnych warunkach, ale w odniesieniu do innych produktów dystrybuowanych przez Spółkę może zostać udzielona przez inny podmiot z Grupy - sama natura transakcji będzie jednak tożsama. Opłaty są kalkulowane na podstawie wartości sprzedaży Spółki w danym okresie i są rozliczane w oparciu o fakturę zaliczkową na podstawie kwot planowanych z tytułu licencji na dany rok w oparciu o plan finansowy, a następnie wystawiana jest finalna faktura na podstawie rzeczywistych przychodów uzyskanych przez Wnioskodawcę (wyliczana jako określony procent sprzedaży). Z perspektywy Spółki, wydatek ten jest ściśle związany z prawem do dystrybucji towarów na terytorium Polski oraz uzyskiwanymi przez Spółkę przychodami z ich sprzedaży. Za prawo do korzystania z licencji Spółka ponosi na rzecz Licencjodawcy Opłaty, których wysokość uzależniona jest od przychodów ze sprzedaży produktów i towarów uzyskiwanych przez Spółkę przy wykorzystaniu licencji w danym okresie rozliczeniowym i ustalane jest jako określony procent od przychodów osiągniętych ze sprzedaży. W związku z tym wysokość opłaty uzależniona jest od obrotu Wnioskodawcy. Dodatkowo, przy kalkulowaniu wysokości Opłat procent od obrotu stanowiący podstawę do jej wyliczenia uzależniony jest od przypisania danego produktu do określonej grupy produktowej, co również odzwierciedla stopień zaawansowania technologicznego danego produktu oraz realne koszty jego wyprodukowania. Bez ich poniesienia niemożliwe byłoby wyprodukowanie danego produktu, a w konsekwencji również jego sprzedaż przez Licencjobiorcę. Z uwagi na wysokie zaawansowanie technologiczne kupowanych od Licencjodawcy produktów zakup licencji jest konieczny. Zawarcie umowy licencyjnej jest niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę. Przedmiot umowy w postaci wiedzy specjalistycznej oraz licencji umożliwiającej Wnioskodawcy wyłączne prawo do dystrybucji towarów na terenie Polski, jest warunkiem niezbędnym w procesie sprzedaży towarów produkowanych przez Grupę. Dodatkowo, wysoka jakość jest znakiem rozpoznawczym całej Grupy i aby utrzymać najwyższy standard globalnie sprzedawane są prawa własności intelektualnej, tj. licencja oraz znak towarowy. Wnioskodawca posiada dokumentację cen transferowych, która wskazuje na ekonomiczną zasadność ponoszonych Opłat oraz zgodność warunków rynkowych. Wnioskodawca pismem z  14 października 2021 r. (data wpływu 15 października 2021 r.) uzupełnił stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe o dane podmiotu zagranicznego (podmiot powiązany). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy Opłaty ponoszone przez Wnioskodawcę na rzecz Licencjodawcy z tytułu opłat licencyjnych oraz znaku towarowego stanowią koszt uzyskania przychodu bezpośrednio związany z wytworzeniem lub nabyciem przez podatnika towaru lub świadczeniem usługi w rozumieniu art. 15e ust. 11 pkt 1 Ustawy o CIT i tym samym ograniczenie wynikające z art. 15e ust. 1 tej ustawy nie znajdzie do niej zastosowania? Zdaniem Wnioskodawcy, Opłaty ponoszone na rzecz Licencjodawcy stanowią koszt bezpośrednio związany odpowiednio z wytworzeniem lub nabyciem towarów lub świadczeniem usługi i tym samym ograniczenia wynikające z art. 15e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „Ustawa  o CIT”) nie znajdują w stosunku do nich zastosowania. Zgodnie z art. 15e ust. 1 Ustawy o CIT, podatnicy są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty: 1)    usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze, 2)    wszelkiego rodzaju opłat i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z praw lub wartości, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, 3)    przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek, innych niż udzielonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, w tym w ramach zobowiązań wynikających z pochodnych instrumentów finansowych oraz świadczeń o podobnym charakterze - poniesione bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 lub podmiotów mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju wymienionym w przepisach wydanych na podstawie art. 11j ust. 2, w części, w jakiej koszty te łącznie w roku podatkowym przekraczają 5% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonych o przychody z tytułu odsetek nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, i odsetek. Natomiast zgodnie z art. 15e ust. 11 Ustawy o CIT ograniczenie, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania do kosztów usług, opłat i należności, o których mowa w ust. 1, zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z wytworzeniem lub nabyciem przez podatnika towaru lub świadczeniem usługi. Przy ustalaniu znaczenia art. 15e ust. 11 pkt 1 Ustawy o CIT warto odnieść się także do wyjaśnień opublikowanych przez Ministerstwo Finansów (Wyjaśnienia Ministerstwa Finansów z dnia 23 kwietnia 2018 r. „Koszty usług i praw bezpośrednio związane z wytworzeniem lub nabyciem przez podatnika towaru lub świadczeniem usługi”; dalej: „Wyjaśnienia”). Jak zostało wskazane w Wyjaśnieniach przepis art. 15e ust. 11 pkt 1 Ustawy o CIT - w przeciwieństwie do art. 15 ust. 4 i nast. - nie odnosi się do sposobu „związania kosztu z przychodami”,lecz do sposobu związania kosztu „z wytworzeniem lub nabyciem/wytworzeniem towaru lub świadczeniem usługi”. Językowa analiza tego wyrażenia prowadziłaby do wniosku, iż chodzi o związek kosztu z czynnością „wytwarzania” lub „nabywania” towaru albo „świadczenia” usługi. Bardziej funkcjonalna wykładnia tych pojęć sprowadza się do poszukiwania tego związku z samym przedmiotem (efektem) tego wytwarzania (nabywania) albo świadczenia usługi, tj. określonym dobrem lub określoną usługą. Z tego względu należy uznać, iż koszt o którym mowa w omawianym przepisie to koszt usługi lub prawa w jakimkolwiek stopniu „inkorporowanych” w produkcie, towarze lub usłudze. Jest to zatem koszt, który wpływa na finalną cenę danego towaru lub usługi, jako (zazwyczaj) jeden z wielu wydatków niezbędnych do poniesienia w procesie produkcji, dystrybucji danego dobra lub świadczenia określonej usługi. Koszt ten powinien przy tym być możliwy do zidentyfikowania jako czynnik obiektywnie kształtujący cenę danego dobra lub usługi. Konieczność doszukiwania się związku kosztu z produktem, towarem i usługą wyklucza (podobnie jak w przypadku kosztów bezpośrednio związanych z przychodami) z zakresu omawianego wyłączenia koszty ogólnie służące działalności podatnika, ponoszone bez związku z konkretnych towarem lub usługą. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 sierpnia 2020 r. (sygn. akt II FSK 2605/19) wskazał, że odwołując się do wykładni systemowej wewnętrznej, że art. 15e u.p.d.o.p. dotyczy kosztów uzyskania przychodów, a zatem kosztów zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 tej ustawy. Ustawodawca, definiując to pojęcie co do zasady odwołał się do związku kosztów z przychodami z danego źródła przychodów, a nie - z ustaleniem wysokości przychodu (należności, ceny) za wyrób lub usługę, których sprzedaż powoduje powstanie przychodu. Jeśli chce powiązać wysokość kosztów uzyskania przychodów z ceną, czyni to wyraźnie. Przykładowo w przypadku podmiotów powiązanych może być ona zmniejszona lub podwyższona w zależności od korekty cen transferowych (art. 15 ust. 1 ab u.p.d.o.p.). Trafnie zwrócono uwagę w powołanym wyroku z 7 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 1750/19, że w ustawie podatkowej nie zdefiniowano pojęcia kosztów „pośrednio” i „bezpośrednio” związanych z uzyskaniem przychodu. Jedynie regulacje przyjęte w ustawie dotyczące potrącalności kosztów w czasie pozwalają na wyróżnienie kosztów bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodu oraz kosztów pośrednio związanych z przychodem jako odrębnej kategorii. Podział ten do ustawy został wprowadzony z dniem 1 stycznia 2007 r. na mocy ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 217, poz. 1589). Z tym dniem dokonano zmiany art. 15 ust. 1 i 4 u.p.d.o.p., dodając również nowe przepisy w ust. 4b, 4c, 4d i 4e (por. art. 1 pkt 9 lit. a, b i c ustawy nowelizującej). Aczkolwiek brak jest w ustawie definicji obu tych pojęć, przyjmuje się, że do kosztów bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodu zalicza się koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, a do kosztów innych niż koszty związane z przychodem - wszystkie te wydatki, które są ponoszone w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu (por. A. Gomułowicz (w:) Podatek dochodowy od osób prawnych - Komentarz 2009, praca zbiorowa Wyd. Unimex, str. 507-510). Innymi słowy, jeśli uzyskanie przychodu wprost zależy od poniesienia danego kosztu, koszt ten będzie można rozliczyć dopiero w momencie wystąpienia przychodu. Taki związek pomiędzy kosztem warunkującym uzyskanie przychodu a tym przychodem określa się mianem bezpośredniego. Tym samym, skoro w art. 15e ust. 11 pkt 1 u.p.d.o.p. wskazano na koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z wytworzeniem lub nabyciem przez podatnika towaru lub świadczeniem usługi, to istnienie tego bezpośredniego związku kosztów (wydatków) ma dotyczyć nie przychodów w rozumieniu ustawy podatkowej, a wytworzenia lub nabycia przez podatnika towaru lub świadczenia usługi. Dodatkowo, warto mieć na uwadze intencję ustawodawcy przyświecającą wprowadzeniu przedmiotowej regulacji - Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2020 r. (sygn. akt II FSK 1750/19), podkreślił, że: „analizując cel wprowadzenia tych regulacji należało przypomnieć, że art. 15e u.p.d.o.p. został wprowadzony ustawą z 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2175). Jak wyjaśniono w uzasadnieniu projektu ustawy (Sejm VIII kadencji, Druk nr 1878) przeciwdziałając agresywnej optymalizacji podatkowej wprowadzono przepisy (dodany art. 15e) limitujące wysokość kosztów uzyskania przychodów związanych z umowami o usługi niematerialne (np. umowy licencyjne, usługi doradcze, zarządzania i kontroli) oraz związanych z korzystaniem z wartości niematerialnych i prawnych, a także przepisów precyzujących pojęcie „nabycia” wartości niematerialnej prawnej. Ograniczenie z ust. 1 nie znajdzie zastosowania w przypadku tych kategorii kosztów, które mają charakter kosztów bezpośrednio wpływających na koszt wytworzenia danego towaru lub świadczonej usługi (...)”. Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że zawarta umowa licencyjna pozostaje w ścisłym związku z jego działalnością operacyjną. Przenosząc powyższe na grunt analizowanego stanu faktycznego Wnioskodawca pragnie podkreślić, że ponoszone koszty Licencji spełniają definicję kosztów bezpośrednio związanych z wytworzeniem towarów lub świadczeniem usług, o których mowa w art. 15e ust. 11 pkt 1 Ustawy o CIT, bowiem w ocenie Wnioskodawcy jest to koszt ekonomicznie uzasadniony, oraz niezbędny dla prowadzenia działalności w punktach sprzedaży Wnioskodawcy, ponieważ bez przedmiotowych znaków towarowych oraz know-how Wnioskodawca nie mógłby prowadzić swojej działalności w takim zakresie. Należy zatem uznać, że ponoszenie kosztów Licencji jest bezpośrednio związane ze sprzedawanymi przez Wnioskodawcę. Ponadto, bez wątpienia koszty Licencji mają wpływ na cenę sprzedawanego przez Wnioskodawcę towaru, bowiem koszty Licencji jak zostało wskazane w opisie zaistniałego stanu faktycznego są uzależnione od osiąganego przez Wnioskodawcę przychodu. Należy wskazać, że brak posiadania przedmiotowej licencji uniemożliwiłby w praktyce Wnioskodawcy prowadzenie działalności polegającej na sprzedaży oferowanej gamy produktów opatrzonych określonym znakiem, a tym samym uniemożliwiłby Spółce w praktyce sprzedaż produktów na rzecz konsumentów w Polsce i osiąganie z tego tytułu przychodów. Bez ponoszenia wskazanych Opłat licencyjnych niemożliwym byłoby posługiwanie się powszechnie rozpoznawanym znakiem towarowym, dzięki któremu obecnie istnieje popyt na wyroby sprzedawane przez Wnioskodawcę. Znak towarowy „H.” jest wykorzystywany przez Spółkę do oznaczania produktów wprowadzanych do obrotu, m.in. na opakowaniach, instrukcjach, co służy identyfikacji marki. Dzięki znakowi Licencjobiorca dysponuje i posługuje się marką rozpoznawalną na rynku, bez czego Spółka nie byłaby w stanie prowadzić działalności w takim zakresie. Wnioskodawca pragnie podkreślić w tym miejscu, że produkty nie mogłyby być sprzedawane pod tą marką przez Wnioskodawcę bez posiadania możliwości wykorzystywania znaku towarowego, a w konsekwencji Spółka nie uzyskiwałaby osiąganego dzięki temu obrotu z uwagi na fakt, iż w wielu przypadkach produkty oferowane przez Wnioskodawcę są zakupywane ze względu na renomę oraz przywiązanie klientów do marki „H.”. Ponadto wynagrodzenie Licencjodawcy uzależnione jest od wartości sprzedaży towarów oznaczonych przedmiotowymi znakami towarowymi w danym okresie rozliczeniowym (stanowi określony w umowie procent obrotu tymi towarami), co w ocenie Wnioskodawcy tym bardziej stanowi o jej bezpośrednim charakterze. W związku z powyższym zdaniem Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym zastosowanie powinien znaleźć art. 15e ust. 11 Ustawy o CIT. Podobne stanowisko prezentują także organy podatkowe oraz sądy administracyjne. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 lutego 2019 r., Znak: 0111-KDIB2-3.4010.421.2018.2.LG, Organ wskazał, że „(...), należy uznać, że skoro jak wynika z wniosku, między opłatami licencyjnymi ponoszonymi na rzecz podmiotu powiązanego a wytwarzanymi towarami handlowymi zachodzi bezpośredni związek, to koszty opłat licencyjnych ponoszone przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów powiązanych stanowią koszty, o których mowa w art. 15e ust. 11 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka wskazała, że opłaty licencyjne z tytułu Licencji Handlowej wpływają bezpośrednio na kształtowanie cen produktów wytwarzanych przez Wnioskodawcę z wykorzystaniem udostępnionego na podstawie Licencji handlowej Znaku handlowego oraz Know-how. Gdyby Wnioskodawca nie ponosił kosztów ww. Licencji Handlowej, to nie mógłby sprzedawać produktów (tj. dachów samochodowych) z wykorzystaniem udostępnionego Znaku handlowego (który osiągnął na rynku określona renomę) oraz prowadzić procesu ich produkcji z wykorzystaniem Know-how Grupy. Wynagrodzenie Licencjodawcy jest kalkulowane jako procent od Wartości Dodanej wygenerowanej przez Jednostki Produkcyjne działające w ramach Spółki. Wartość Dodana stanowi dodatnią różnicę między całkowitą sprzedażą, a całkowitym kosztem zakupionych materiałów (skalkulowanych zgodnie z US GAAP). Co do zasady, opłata licencyjna należna od każdej z Jednostek Produkcyjnych stanowi 2% jej Wartości Dodanej (przychodu netto). Wskazany mechanizm jest zatem wyrazem bezpośredniego związku kwotowego pomiędzy wysokością ponoszonych kosztów opłat licencyjnych a wytwarzanymi produktami/towarami. W konsekwencji spełniony jest również związek kwotowy (wartość poniesionego kosztu wprost zależy od wartości sprzedanych towarów), jako element bezpośredniego związku tych kosztów z wytwarzanymi towarami. Podsumowując, koszty opłat licencyjnych ponoszone przez Wnioskodawcę nie podlegają ograniczeniu art. 15e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ze względu na fakt, że ma do nich zastosowanie wyłączenie z art. 15e ust. 11 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”. Podobne stanowisko zajął także sąd administracyjny, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Go 496/18. Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że tożsame stanowisko zostało zaprezentowane również przez organy podatkowe w indywidualnych interpretacjach prawa podatkowego wydanych przez Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej („DKIS”): - interpretacja indywidualna z dnia 11 września 2020 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.218.2020.2.BKD,- interpretacja indywidualna z dnia 21 września 2020 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.197.2020.1.RK,- interpretacja indywidualna z dnia 26 listopada 2020 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.292.2020.1.RK,- interpretacja indywidulana z dnia 19 marca 2021 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.28.2021.1.RK.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w tym zakresie oceny stanowiska Wnioskodawcy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń sądów administracyjnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.  Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w(...), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie  ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.