0111-KDIB1-1.4010.388.2021.3.AW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 18 sierpnia 2021 r. (data wpływu – 19 sierpnia 2021 r.), uzupełnionym 12 listopada 2021 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy przedstawiona w zdarzeniu przyszłym Opłata motywacyjna, stanowić będzie każdorazowo dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu umowy handlowej, którego dotyczy – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 19 sierpnia 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy przedstawiona w zdarzeniu przyszłym Opłata motywacyjna, stanowić będzie każdorazowo dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu umowy handlowej, którego dotyczy.   Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 5 listopada 2021 r. Znak: 0111-KDIB1-1.4010.388.2021.2.AW, 0111-KDIB3-1.4012.732.2021.3.KO wezwano o jego uzupełnienie, co też nastąpiło 12 listopada 2021 r.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:   Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”), jest polską spółką kapitałową, polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów. Spółka funkcjonuje w ramach grupy X (dalej: „Grupa”), specjalizującej się w produkcji farb oraz pokryć. Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą przede wszystkim na sprzedaży wyrobów gotowych (tj. głównie powłok i lakierów). Spółka na terenie Polski jest wyłącznym dystrybutorem produktów będących efektem działalności produkcyjnej Grupy. Wnioskodawca prowadzi również regionalne centrum dystrybucji na teren Europy Środkowo-Wschodniej i pełni rolę centrum usług wspólnych. Działalność gospodarcza prowadzona przez Wnioskodawcę podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (dalej: „VAT”), a Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny. W związku z prowadzoną działalnością Spółka zawiera z różnymi kontrahentami umowy dotyczące sprzedaży swoich produktów (dalej: „Umowy handlowe”). Umowy handlowe precyzują zasady współpracy między Spółką, a jej kontrahentami, w tym np. warunki składania zamówień, dokonywania dostaw zamówionych produktów, warunki płatności, a także mogą obejmować dodatkowe uzgodnienia stron w zakresie dostaw i sprzedaży produktów Spółki. Umowy handlowe są zawierane na czas oznaczony - zwykle kilkuletni oraz zawierają minimalne wartości zakupów, do dokonania których zobowiązany zostaje kontrahent. Umowa co do zasady ulega rozwiązaniu po upływie czasu, na który została zawarta, nie wcześniej jednak niż po wypełnieniu przez kontrahenta limitów zakupowych oznaczonych w umowie. Po wypełnieniu umowy Wnioskodawca dąży do zawarcia z kontrahentem kolejnej umowy na czas określony. Z uwagi na znaczną konkurencję panującą w branży w jakiej działa Wnioskodawca, w celu pozyskania bądź utrzymania kontrahentów, Wnioskodawca planuje wprowadzić do Umów handlowych dodatkowe zachęty w postaci opłat/opłaty z tytułu zawarcia/przedłużenia/zmiany umowy, tj. opłat/opłaty w zamian za zawarcie bądź przedłużenie Umowy handlowej z danym kontrahentem. Wypłacana przez Wnioskodawcę na rzecz kontrahenta opłata lub opłaty z tytułu zawarcia, przedłużenia lub zmiany warunków Umowy handlowej będą mieć charakter tzw. opłaty motywacyjnej (dalej: „Opłata motywacyjna”). W rezultacie, głównym celem Opłaty motywacyjnej będzie skłonienie kontrahenta do wyboru/utrzymania Spółki jako swojego dostawcy w zakresie produktów oferowanych przez Spółkę. Tak jak zostało wskazane powyżej, przez wzgląd na silną konkurencję panującą w branży, celem Opłaty motywacyjnej będzie wynagrodzenie kontrahenta za zawarcie (gotowość do zawarcia), przedłużenie (gotowość do przedłużenia) lub zmianę warunków (gotowość do zmiany warunków) Umowy handlowej i zobowiązanie do zakupu określonej ilości produktów Spółki. W przypadku braku zakupu określonej ilości produktów, kontrahent jest co do zasady zobowiązany do zwrotu całości lub części Opłaty motywacyjnej. Należy podkreślić, iż brak Opłaty motywacyjnej z tytułu zawarcia/przedłużenia Umowy handlowej lub zmiany jej warunków mógłby skutkować utratą danego kontrahenta, który mógłby podjąć współpracę z innym dostawcą, oferującym dogodniejsze warunki współpracy (w tym oferującym opłatę motywacyjną). Z obserwacji Spółki wynika bowiem, że wypłata przez Spółkę Opłaty motywacyjnej to istotny czynnik wpływający na wybór przez kontrahentów produktów Wnioskodawcy. Jednocześnie występowanie Opłaty motywacyjnej jest typowe i charakterystyczne dla branży, w której działa Spółka. Wartość Opłaty motywacyjnej będzie ustalana indywidualnie w stosunku do każdego kontrahenta na podstawie szeregu czynników, takich jak m.in. prognozowana wartość sprzedaży do kontrahenta, tzw. siła rynkowa kontrahenta lub polityka cenowa kontrahenta. Opłata motywacyjna może zostać wypłacona jednorazowo po zawarciu/przedłużeniu Umowy handlowej bądź może zostać podzielona na kilka transzy, wypłacanych w trakcie trwania Umowy handlowej.   W uzupełnieniu wniosku z 10 listopada 2021 r., Wnioskodawca ponadto wskazał, że wydatki poniesione w postaci Opłaty motywacyjnej, o której mowa we wniosku, mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Umowy handlowe zawierane przez Spółkę są, co do zasady, zawierane na okres 5 lat, a także zawierają minimalną wartość zakupów, do dokonania których klient jest na podstawie tej umowy zobowiązany. Opłata motywacyjna staje się należna klientowi bezpośrednio po podpisaniu umowy. Opłata motywacyjna może być wypłacona w ratach, jeśli taka jest preferencja klienta. Klient ma prawo wcześniejszego rozwiązania umowy. Z uwagi jednak na to, że otrzymał Opłatę motywacyjną, wcześniejsze rozwiązanie umowy obwarowane jest karą umowną, której wartość jest nie większa niż wysokość Opłaty motywacyjnej. Spółka odstępuje od naliczenia kary umownej jedynie w sytuacji gdy umowa zostanie rozwiązana przed terminem, na który została zawarta, a klient wywiązał się wcześniej z realizacji minimalnych progów zakupowych. Oznacza to, że Opłata motywacyjna wiąże się z okresem trwania umowy.   W związku z powyższym opisem zadano m.in. następujące pytanie:   Czy na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przedstawiona w zdarzeniu przyszłym Opłata motywacyjna, stanowić będzie każdorazowo dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu umowy handlowej, którego dotyczy? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 2)   Zdaniem Wnioskodawcy, przedstawiona w zdarzeniu przyszłym Opłata motywacyjna stanowić będzie każdorazowo dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu umowy handlowej, którego dotyczy. W konsekwencji, Spółka powinna rozliczać Opłatę motywacyjną przez cały okres trwania umowy, tj. ujmować każdego roku trwania umowy w kosztach podatkowych 1/5 opłaty motywacyjnej. Jeśli jednak umowa zostanie rozwiązana wcześniej, Spółka powinna w roku rozwiązania umowy rozpoznać nierozliczoną dotychczas część Opłaty motywacyjnej jako koszt podatkowy tego roku, np. jeśli umowa uległaby rozwiązaniu w tym 4 - tym roku trwania, Spółka odliczyłaby 1/5 Opłaty motywacyjnej w roku pierwszym, drugim oraz trzecim, zaś w roku czwartym pozostałe 2/5 (stanowisko w tej części ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 10 listopada 2021 r.)   Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustaw z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm., dalej: „Ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT. W konsekwencji, w świetle przepisów Ustawy o CIT, w celu zaliczenia określonych kosztów do kosztów podatkowych wymagane jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: - koszt został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (w szczególności nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż sam podatnik), - koszt jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego kosztu nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, - koszt pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, - koszt poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, - koszt został właściwie udokumentowany, - koszt nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany koszt do kosztów uzyskania przychodów jest zatem poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu bądź zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, przy czym każdy koszt wymaga indywidualnej oceny pod kątem jego związku z przychodami (źródłem przychodów) i racjonalności działania podatnika. Jednocześnie należy zaznaczyć, że kosztami uzyskania przychodów są zarówno (i) koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, (ii) jak i te pozostające w związku pośrednim, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione z punktu widzenia prowadzonej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 4 Ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Ponadto, zgodnie z art. 15 ust. 4e Ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku) albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszt rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Odnosząc powyższe do opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, stwierdzić należy, że planowane uiszczanie przez Wnioskodawcę Opłaty motywacyjnej bezsprzecznie będzie spełniać wszystkie warunki umożliwiające zaliczenie jej do kosztów uzyskania przychodów. Przede wszystkim ponoszenie Opłaty motywacyjnej jest niezbędne z perspektywy zachowania konkurencyjności przez Spółkę, a planowana Opłata motywacyjna pozwoli Wnioskodawcy rozpocząć lub kontynuować współpracę z kontrahentem i w konsekwencji uzyskiwać przychody podatkowe ze sprzedaży towarów na rzecz danego kontrahenta. Ponadto przedmiotowa Opłata motywacyjna dokumentowana będzie fakturą/fakturami wystawianymi przez kontrahenta i nie znajduje się w katalogu kosztów wprost wskazanych w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT jako koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że prawidłowość takiego stanowiska znajduje całkowite potwierdzenie w praktyce Organów podatkowych. Tytułem przykładu, możliwość zaliczenia Opłaty motywacyjnej do kosztów uzyskania przychodu znalazła potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 11 maja 2016 r., Znak: IBPB-1-3/4510-188/16/JKT w której to stwierdzono, że: „(...) Opłaty motywacyjne są związane z osiąganymi przez Wnioskodawcę przychodami, a zatem pomiędzy ich poniesieniem a uzyskiwanymi przychodami występuje związek tego typu, że poniesienie ww. kosztów zmierza do osiągnięcia przychodów (...)”. Równocześnie, mając na uwadze wprowadzony w Ustawie o CIT podział na bezpośrednie i pośrednie koszty uzyskania przychodów, w ocenie Spółki, Opłata motywacyjna uiszczana na rzecz kontrahentów z tytułu zawarcia/przedłużenia/zmiany umowy handlowej, zakwalifikowana powinna zostać jako koszt, który w sposób pośredni warunkuje uzyskiwanie przychodów podatkowych przez Spółkę. W rezultacie, w związku z tym, że dana Opłata motywacyjna związana będzie z określoną umową handlową zawartą na czas określony, a zatem dotyczącą okresu przekraczającego rok podatkowy, i jednocześnie nie będzie możliwe określenie, jaka jej część dotyczy danego roku podatkowego, to poniesiona przez Spółkę Opłata motywacyjna stanowić powinna każdorazowo koszt uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu umowy handlowej, którego dotyczy. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w praktyce Organów podatkowych prezentowanej w interpretacjach indywidualnych: 1)    Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 lutego 2019 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.524.2018.2.AW, w której potwierdzono stanowisko podatnika, że „(...) zapłacone wynagrodzenie (opłata motywacyjna), jako koszt inny niż koszt bezpośrednio związany z przychodami oraz dotyczący okresu obowiązywania porozumienia (okresu przekraczającego rok podatkowy) stanowi koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu obowiązywania porozumienia”. 2)    Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 sierpnia 2018 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.288.2018.2.PC, w której potwierdzono stanowisko podatnika, że „(...) W przypadku Wynagrodzenia, które zostało zapłacone przez Spółkę zgodnie z Porozumieniem, dotyczy konkretnego okresu, na jaki zawarto Porozumienie. W związku z powyższym, Wynagrodzenie stanowić będzie koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, na jaki zawarto Porozumienie”.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…) Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza się  możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realna szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwości powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania ustawodawca wyróżnia koszty podatkowe bezpośrednio związane z przychodami i inne niż bezpośrednio z nimi związane, których nie można przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jak zmierzające do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie). Uznanie wydatku za koszt podatkowy wymaga również wykazania, że jest on racjonalnie i gospodarczo uzasadniony. Zaliczenie danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest m.in. od tego, czy nie znajduje się on w katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. w grupie wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów. Należy jednak pamiętać, że wyliczenie kosztów, których nie są zamieszczone w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zostaną z mocy prawa uznane za koszty uzyskania przychodów.   Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą istnieć łącznie następujące przesłanki: - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalności gospodarcza, - poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, - został właściwie udokumentowany, - nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem  przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie jego przychodu. Do ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na : 1.    bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód), 2.    inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie). Za koszty bezpośrednie związane z uzyskaniem przychodu uznaje się te koszty, których poniesienie można wprost powiązać z konkretnym przychodem uzyskanym przez podatnika. Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. Zatem z art. 15 ust. 4 i 4b-c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wynika, że koszty bezpośrednie potrącalne są, co do zasady w momencie uzyskania przychodu, z którymi ich poniesienie związane, tzw. pomniejszają one podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym dopiero w momencie, w który zostanie uznany przychód, w celu uzyskania którego zostały poniesione, chyba że zostaną one poniesione po dniu, w którym mija termin złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy, w którym osiągnięto przychód. W takim przypadku, stanowią koszty uzyskania przychodu w roku następnym. Natomiast koszty pośrednie to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z uzyskaniem konkretnego przychodu, lecz ich poniesienie służy całokształtowi prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Na podstawie art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się za dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano), na podstawie otrzymanie faktury (rachunku), albo dzień na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.   Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika m.in., że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą przede wszystkim na sprzedaży wyrobów gotowych (tj. głównie powłok i lakierów). W związku z prowadzoną działalnością Spółka zawiera z różnymi kontrahentami umowy dotyczące sprzedaży swoich produktów. Umowy handlowe precyzują zasady współpracy między Spółką, a jej kontrahentami. Umowy handlowe są zawierane na czas oznaczony - zwykle kilkuletni oraz zawierają minimalne wartości zakupów, do dokonania których zobowiązany zostaje kontrahent. Umowa co do zasady ulega rozwiązaniu po upływie czasu, na który została zawarta, nie wcześniej jednak niż po wypełnieniu przez kontrahenta limitów zakupowych oznaczonych w umowie. Po wypełnieniu umowy Wnioskodawca dąży do zawarcia z kontrahentem kolejnej umowy na czas określony. Z uwagi na znaczną konkurencję panującą w branży w jakiej działa Wnioskodawca, w celu pozyskania bądź utrzymania kontrahentów, Wnioskodawca planuje wprowadzić do Umów handlowych dodatkowe zachęty w postaci opłat/opłaty z tytułu zawarcia/przedłużenia/zmiany umowy, tj. opłat/opłaty w zamian za zawarcie bądź przedłużenie Umowy handlowej z danym kontrahentem. Wypłacana przez Wnioskodawcę na rzecz kontrahenta opłata lub opłaty z tytułu zawarcia, przedłużenia lub zmiany warunków Umowy handlowej będą mieć charakter tzw. opłaty motywacyjnej. Opłata motywacyjna może zostać wypłacona jednorazowo po zawarciu/przedłużeniu Umowy handlowej bądź może zostać podzielona na kilka transzy, wypłacanych w trakcie trwania Umowy handlowej. Opłata motywacyjna staje się należna klientowi bezpośrednio po podpisaniu umowy. Opłata motywacyjna może być wypłacona w ratach, jeśli taka jest preferencja klienta. Klient ma prawo wcześniejszego rozwiązania umowy. Z uwagi jednak na to, że otrzymał Opłatę motywacyjną, wcześniejsze rozwiązanie umowy obwarowane jest karą umowną, której wartość jest nie większa niż wysokość Opłaty motywacyjnej. Spółka odstępuje od naliczenia kary umownej jedynie w sytuacji gdy umowa zostanie rozwiązana przed terminem, na który została zawarta, a klient wywiązał się wcześniej z realizacji minimalnych progów zakupowych. Oznacza to, że Opłata motywacyjna wiąże się z okresem trwania umowy. Wydatki poniesione w postaci Opłaty motywacyjnej, o której mowa we wniosku, mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia, czy na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przedstawiona w zdarzeniu przyszłym Opłata motywacyjna, stanowić będzie każdorazowo dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu umowy handlowej, którego dotyczy.   Odnosząc się do powyższych wątpliwości Wnioskodawcy, wskazać należy, że jeżeli jak wynika z wniosku, Opłata motywacyjna będzie związana z osiąganymi przez Wnioskodawcę przychodami oraz jej celem będzie pozyskanie lub utrzymanie kontrahentów Spółki i jeżeli dodatkowo Opłata ta będzie miała charakter definitywny (rzeczywisty) tzn. jej wartość nie zostanie Spółce zwrócona w jakikolwiek sposób to będzie ona stanowić każdorazowo dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów. Dodatkowo, jak wynika z wniosku, Opłata motywacyjna wiąże się z okresem trwania umowy, albowiem Opłata motywacyjna staje się należna klientowi bezpośrednio po podpisaniu umowy, jednak może być wypłacona w ratach. Jeżeli klient otrzymał Opłatę motywacyjną, wcześniejsze rozwiązanie umowy obwarowane jest karą umowną, której wartość jest nie większa niż wysokość Opłaty motywacyjnej. Wobec powyższego wydatki z tytułu Opłaty motywacyjnej stanowią dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu, który powinien być potrącalny proporcjonalnie do długości okresu umowy handlowej, którego dotyczy.   Zatem, stanowisko Wnioskodawcy, że Opłata motywacyjna stanowić będzie każdorazowo dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu umowy handlowej, którego dotyczy, należało uznać za prawidłowe.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   W pozostałym zakresie objętym wnioskiem tj. w zakresie podatku od towarów i usług zostanie (zostało) wydane odrębne rozstrzygnięcie.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul.  Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie  ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.