0111-KDIB1-1.4010.407.2021.3.MF

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 27 sierpnia 2021 r. (data wpływu za pośrednictwem e-PUAP w tym samym dniu), uzupełnionym 31 sierpnia 2021 r. oraz 20 października 2021 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia: - czy w związku z błędnie wykonanym przelewem zbiorczym, gdzie później Spółka ponownie dokonała przelewu dostawcy wartość podatku VAT z każdej faktury osobno z   wystawionych uprzednio faktur na rachunek VAT kontrahenta, a następnie nadpłata w wysokości kwoty podatku VAT została zwrócona przez kontrahenta, Spółka będzie miała   możliwość zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów tj. niestosowania sankcji przewidzianej w art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od   osób prawnych – jest prawidłowe, - w którym roku 2020 (w którym koszt został poniesiony) czy 2021 (w którym ponowna płatność podatku VAT na rachunek VAT została zrobiona) Spółka ma prawo do ujęcia   kosztów uzyskania przychodów z tytułu faktur, które początkowo zostały błędnie opłacone, a w następnej kolejności, błąd został naprawiony – jest nieprawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 27 sierpnia 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia: - czy w związku z błędnie wykonanym przelewem zbiorczym, gdzie później Spółka ponownie dokonała przelewu dostawcy wartość podatku VAT z każdej faktury osobno z   wystawionych uprzednio faktur na rachunek VAT kontrahenta, a następnie nadpłata w wysokości kwoty podatku VAT została zwrócona przez kontrahenta, Spółka będzie miała   możliwość zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów tj. niestosowania sankcji przewidzianej w art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od   osób prawnych, - w którym roku 2020 (w którym koszt został poniesiony) czy 2021 (w którym ponowna płatność podatku VAT na rachunek VAT została zrobiona) Spółka ma prawo do ujęcia   kosztów uzyskania przychodów z tytułu faktur, które początkowo zostały błędnie opłacone, a w następnej kolejności, błąd został naprawiony. Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 14 października 2021 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.407.2021.2.MF oraz Znak: 0111˗KDIB3-1.4012.740.2021.3.IK wezwano do ich uzupełnienia, co też nastąpiło 20 października 2021 r.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:   Wnioskodawca (dalej: „Spółka”) jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa VAT”) i na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Podstawową działalnością Spółki jest działalność budowlano-montażowa polegająca w głównej mierze na wykonaniu instalacji (…). Spółka dokonała w roku 2020 zakupów towarów i usług które mieszczą się w załączniku 15 do ustawy o VAT. Transakcje te były udokumentowane fakturami na których było oznaczenie „Mechanizm podzielonej płatności”. Wartość faktur była powyżej 15.000,00 zł od Sprzedawców, którzy są czynnymi podatnikami VAT. Faktury te Spółka opłaciła zbiorczym przelewem przekazując kwotę netto tych faktur na rachunek bieżący natomiast całą kwotę VAT na rachunek VAT sprzedawcy, jednak Spółka nie objęła w przelewie wszystkich faktur wystawionych w danym okresie. Pracownik który dokonywał przelewu w tym zbiorczym przelewie w komunikacie przelewu nie wpisał też okresu którego faktury dotyczą, natomiast wpisał numery faktur za które były robione przelewy. Czyli nie zostały zastosowane zasady zgodnie z art. 108a ustępy 3b i 3c ustawy o VAT. Po wykryciu pomyłek Spółka uzgodniła z dostawcami, iż ponownie przeleje dostawcom wartość podatku VAT z wystawionych uprzednio faktur na rachunek VAT, i z uwagi na powstanie nadpłaty w wysokości kwoty podatku VAT po stronie kontrahenta, kontrahent dokonał przelewu zwrotnego na jej rzecz, bądź nadpłata została rozliczona w inny sposób (czyli rozliczeniem z inną wierzytelnością z tytułu faktur bądź kaucji gwarancyjnych). Jednak w tym drugim przelewie każda faktura, która uprzednio była płacona zbiorczym przelewem, tym razem VAT z każdej faktury przekazywany był osobnym przelewem i w komunikacie przelewu wpisywany był numer każdej faktury. Ponownych przelewów w celu naprawienia tych nieprawidłowości Spółka dokonała w roku 2021 po złożeniu deklaracji CIT-8 za 2020 rok. W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z dnia 20 października 2021 r. Wnioskodawca wskazał, iż: - Spółka chce uzyskać interpretację dotycząca wyłącznie podatku dochodowego od osób prawnych; - faktury dotyczą okresu od stycznia 2020 r. do grudnia 2020 r.; - błędne zbiorcze przelewy były dokonywane od kwietnia 2020 r. do kwietnia 2021 r.; - ponowne przelewy były dokonane w sierpniu 2021 r.; - faktury które nie były objęte w zbiorczym przelewie a miały obowiązek mechanizmu podzielonej płatności zostały opłacone odrębnie (jednym przelewem lub kilkoma przelewami   w częściach) z zastosowaniem „Mechanizmu podzielonej płatności”. Natomiast faktury, które nie miały obowiązku mechanizmu podzielonej płatności (czyli o wartości poniżej 15   tys. lub nie zawierające towarów lub usługi z załącznika 15 ustawy VAT) zostały opłacone w różny sposób: albo odrębnie z zastosowaniem „Mechanizmu podzielonej płatności”,   albo odrębnie bez zastosowania „Mechanizmu podzielonej płatności” albo zwykłym przelewem zbiorczym. Powyższe faktury były opłacone w okresie od kwietnia 2020 r. do   kwietnia 2021 r.; - faktury, które nie były objęte w przelewie zbiorczym nie są przedmiotem zapytania, gdyż one zostały opłacone w sposób prawidłowy.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:   1.    Czy w związku z błędnie wykonanym przelewem zbiorczym, gdzie później Spółka ponownie dokonała przelewu dostawcy wartość podatku VAT z każdej faktury osobno z wystawionych uprzednio faktur na rachunek VAT kontrahenta, a następnie nadpłata w wysokości kwoty podatku VAT została zwrócona przez kontrahenta, Spółka będzie miała możliwość zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów tj. niestosowania sankcji przewidzianej w art. 15d ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p.? 2.    W którym roku 2020 (w którym koszt został poniesiony) czy 2021 (w którym ponowna płatność podatku VAT na rachunek VAT została zrobiona) Spółka ma prawo do ujęcia kosztów uzyskania przychodów z tytułu faktur, które początkowo zostały błędnie opłacone, a w następnej kolejności, błąd został naprawiony?             Ad. 1 Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki wynikające z faktur. Spółka będzie miała możliwość zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów tj. niestosowania sankcji przewidzianej w art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.; dalej: „u.p.d.o.p”). Zgodnie z art. 108a ust. 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r., poz. 685 ze zm.; dalej: „ustawa VAT”), przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy VAT, udokumentowane fakturą, w której kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, podatnicy są obowiązani zastosować mechanizm podzielonej płatności. W myśl art. 108a ust. 2 ustawy VAT - zastosowanie mechanizmu podzielonej płatności polega na tym, że: 1)    zapłata kwoty odpowiadającej całości albo części kwoty podatku wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek VAT; 2)    zapłata całości albo części kwoty odpowiadającej wartości sprzedaży netto wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek bankowy albo na rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla których jest prowadzony rachunek VAT, albo jest rozliczana w inny sposób. Zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r.) podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o VAT, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy. Należy zaznaczyć, że Spółka realizując płatności nie dokonała jej z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności, gdyż znajdujące się na fakturach VAT trafiły we właściwej wysokości na rachunek VAT kontrahenta. Zgodnie z art. 108a ust. 3a ustawy VAT, w przypadku wystawienia na rzecz podatnika przez jednego dostawcę lub usługodawcę w okresie nie krótszym niż jeden dzień i nie dłuższym niż jeden miesiąc więcej niż jednej faktury zapłata z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności może dotyczyć więcej niż jednej faktury. Zgodnie z art. 108a ust. 3b ustawy VAT, w przypadku, o którym mowa w ust. 3a, komunikat przelewu, o którym mowa w ust. 3: 1)    obejmuje wszystkie faktury wystawione dla podatnika przez jednego dostawcę lub usługodawcę w okresie nie krótszym niż jeden dzień i nie dłuższym niż jeden miesiąc; 2)    zawiera kwotę odpowiadającą sumie kwot podatku wykazanych w fakturach, o których mowa w pkt 1. W myśl art. 108a ust. 3c ustawy VAT, w przypadku, o którym mowa w ust. 3a, w komunikacie przelewu, o którym mowa w ust. 3, w miejsce informacji, o której mowa w ust. 3 pkt 3, wpisuje się okres, za który dokonywana jest płatność. Spółka dokonując przelewów nie ujęła w zbiorczych przelewach wszystkich faktur z danego okresu wystawionych przez jednego kontrahenta w danym okresie, natomiast w komunikacie przelewu zbiorczego wpisała numery faktur, za które był zrobiony przelew. Ponieważ, Spółka nie dokonała przelewu zbiorczego w sposób prawidłowy, dlatego aby móc naprawić błędy Spółka ponownie przelała dostawcy wartość podatku VAT z wystawionych uprzednio faktur na rachunek VAT kontrahenta, a następnie poprosiła dostawców o zwrot nadpłaconej kwoty, bądź nadpłacone kwoty rozliczyła z innymi wierzytelnościami. Zaznaczyć należy również, iż wszystkie przelewy na rzecz kontrahentów (zarówno pierwszy, w błędny sposób, jak i powtórny na kwotę stanowiącą równowartość podatku VAT) zostały na rachunek (rachunki) wskazany na tzw. Białej Liście. W świetle przyjętej praktyki interpretacyjnej, analogicznymi interpretacjami, oraz interpretacji poselskiej z dnia 6 marca 2020 r. na interpelację poselską Posła Tomasza Rzymkowskiego (nr 2109). W interpelacji zwrócono się z m.in. z następującym pytaniem: Czy jeśli po dokonaniu wpłaty bez dochowania zasad zawartych w art. 15d ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnik otrzyma zwrot wpłaconych kwot, a następnie ponowi wpłatę z dochowaniem wymogów określonych wyżej przywoływanymi przepisami, to czy zachowa prawo do ujęcia wydatków odpowiadających komentowanym wpłatom w kosztach podatkowych. Odpowiedź ze strony Ministerstwa Finansów była niewątpliwa - W świetle przedstawionego pytania pierwotne transakcje zapłaty zostały anulowane zarówno po stronie kupującego jak i sprzedającego. Następnie ponownie uregulowano należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 oraz 3 ustawy o CIT, w związku z tym powinno skutkować zachowaniem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji jako koszty uzyskania przychodu. Spółka stoi na stanowisku, iż nie powinna ponieść negatywnych konsekwencji zaistniałego błędu, dokonane pomyłki nie wpłynęły negatywnie na szczelność systemu podatkowego i nie powinna ponosić sankcji przewidzianej w art. 15d ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p.   Ad. 2 Zdaniem Wnioskodawcy, koszty powinny być ujęte w roku 2020, gdyż koszty zostały poniesione w roku 2020 i tak naprawę Spółka przekazała kwoty podatku VAT widniejące na fakturach na rachunki VAT kontrahentów, natomiast kwoty netto na rachunek bieżący kontrahentów, jedynie błąd jaki popełniła Spółka to, że nie dokonała przelewów za każdą fakturę osobno. Kontrahent miał uregulowane faktury, które w odpowiednich wysokościach kwoty VAT trafiły na rachunek VAT kontrahenta. Po czasie gdy zostało przeanalizowane, a w jaki sposób zostały wykonane przelewy i w Spółce stwierdzono błąd przez niezastosowanie zasady zgodnie z art. 108a ustępy 3b i 3c ustawy VAT, Spółka, aby naprawić błąd zastosowała właściwe przepisy i przekazała kwotę VAT na rachunek VAT kontrahenta, ponownie przekazując VAT widniejący na fakturze, tym razem w prawidłowy sposób przez wykonanie osobnego przelewu za każdą fakturę. Co ważne wszystkie przelewy na rzecz kontrahentów (zarówno pierwszy, w błędny sposób, jak i powtórny na kwotę stanowiącą równowartość podatku VAT) zostały na rachunek (rachunki) wskazany na tzw. Białej Liście.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.   Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.   W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu   podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, - został właściwie udokumentowany, - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.   Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.   Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.   Będący przedmiotem niniejszej sprawy art. 15d ust. 1 został znowelizowany na mocy art. 3 ustawy z dnia 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1018) poprzez dodanie pkt 1 i 2 oraz na mocy art. 6 ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1751) poprzez dodanie do art. 15d ust. 1 pkt 3. Zgodnie z art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 12 kwietnia 2019 r. i art. 18 pkt 2 ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. weszły w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. I tak, zgodnie z nowym brzmieniem art. 15d ust. 1 ustawy o CIT, obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców: 1.    została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego lub 2.    została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny, lub 3.    pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy.   Natomiast, stosownie do ust. 2 tego artykułu, w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców została dokonana z naruszeniem ust. 1, podatnicy w tej części: 1.    zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo 2.    w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów - zwiększają przychody - w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego, został zlecony przelew albo płatność została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.   Z kolei w myśl art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019 r. poz. 1292, ze zm.), dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy: 1.    stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz 2.    jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15.000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.   Zestawienie ww. przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku każdej transakcji o wartości przekraczającej 15.000 zł istnieje obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego, przy czym naruszenie tego obowiązku, a więc dokonanie płatności w całości lub w części z pominięciem takiego rachunku oznacza brak możliwości zaliczenia kosztu do kosztów uzyskania przychodów w tej części, w jakiej płatność dotycząca tej transakcji została dokonana z pominięciem rachunku płatniczego.   Zgodnie z obowiązującym od 1 listopada 2019 r. art. 106e ust. 1 pkt 18a oraz art. 108a ust. 1a – wprowadzonym art. 1 ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, faktura powinna zawierać, w przypadku faktur, w których kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, obejmujących dokonaną na rzecz podatnika dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w załączniku nr 15 do ustawy - wyrazy „mechanizm podzielonej płatności”. Natomiast, w myśl dodanego ust. 1a do art. 108a ww. ustawy, przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy, udokumentowane fakturą, w której kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, podatnicy są obowiązani zastosować mechanizm podzielonej płatności.   Zastosowanie mechanizmu podzielonej płatności polega na tym, że: 1.    zapłata kwoty odpowiadającej całości albo części kwoty podatku wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek VAT; 2.    zapłata całości albo części kwoty odpowiadającej wartości sprzedaży netto wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek bankowy albo na rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla których jest prowadzony rachunek VAT, albo jest rozliczana w inny sposób.   Zgodnie z przepisem art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, pomimo zawarcia na fakturze wyrazów "mechanizm podzielonej płatności" zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy.   Jednym z celów wprowadzenia obowiązku stosowania mechanizmu podzielonej płatności było ograniczenie swobodnego dysponowania przez podatników kwotą podatku VAT. Środki stanowiące równowartość kwoty podatku VAT wynikającej z faktury mają trafiać na specjalne konto VAT dostawcy, który nie ma pełnej swobody co do rozporządzania tymi środkami - dysponuje nimi w ograniczonym i ściśle określonym zakresie.   Zgodnie z treścią Objaśnień podatkowych MF z 23 grudnia 2019 r. w sprawie Mechanizmu Podzielonej Płatności, obowiązek uregulowania należności w mechanizmie podzielonej płatności dotyczy wyłącznie kwoty odpowiadającej kwocie VAT wynikającej z nabycia towarów lub usług wymienionych w załączniku nr 15. Możliwa jest zapłata w mechanizmie podzielonej płatności wyłącznie samej kwoty odpowiadającej kwocie podatku VAT wykazanej na fakturze. Wówczas wskazana w komunikacie przelewu kwota brutto będzie równa kwocie podatku.   Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na: - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej   wysokości powstał związany z nimi przychód – potrącane na podstawie art. 15 ust. 4, ust. 4b-4c ustawy o CIT), - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich   osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie – potrącane na podstawie art. 15 ust. 4d-4e ustawy o CIT).   Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.   W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.   Jak wynika z powyższego, koszty, które nie pozostają w bezpośrednim związku z przychodami powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia na podstawie art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT. Dla celów podatkowych momentem poniesienia kosztów pośrednich będzie moment, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych, na podstawie odpowiedniego dowodu księgowego.   Jak wynika z treści wniosku Spółka dokonując przelewów nie ujęła w zbiorczych przelewach wszystkich faktur z danego okresu wystawionych przez jednego kontrahenta w danym okresie, natomiast w komunikacie przelewu zbiorczego wpisała numery faktur, za które był zrobiony przelew. Ponieważ, Spółka nie dokonała przelewu zbiorczego w sposób prawidłowy, dlatego aby móc naprawić błędy Spółka ponownie przelała dostawcy wartość podatku VAT z wystawionych uprzednio faktur na rachunek VAT kontrahenta, a następnie poprosiła dostawców o zwrot nadpłaconej kwoty, bądź nadpłacone kwoty rozliczyła z innymi wierzytelnościami. Faktury dotyczą okresu od stycznia 2020 r. do grudnia 2020 r., błędne zbiorcze przelewy były dokonywane od kwietnia 2020 r. do kwietnia 2021 r., natomiast ponowne przelewy były dokonane w sierpniu 2021 r. Koszty zostały poniesione w roku 2020 i tak naprawę Spółka przekazała kwoty podatku VAT widniejące na fakturach na rachunki VAT kontrahentów, natomiast kwoty netto na rachunek bieżący kontrahentów, jedynie błąd jaki popełniła Spółka to, że nie dokonała przelewów za każdą fakturę osobno. Kontrahent miał uregulowane faktury, które w odpowiednich wysokościach kwoty VAT trafiły na rachunek VAT kontrahenta. Po czasie gdy zostało przeanalizowane, a w jaki sposób zostały wykonane przelewy i w Spółce stwierdzono błąd przez niezastosowanie zasady zgodnie z art. 108a ustępy 3b i 3c ustawy VAT, Spółka aby naprawić błąd zastosowała właściwe przepisy i przekazała kwotę VAT na rachunek VAT kontrahenta, ponownie przekazując VAT widniejący na fakturze, tym razem w prawidłowy sposób przez wykonanie osobnego przelewu za każdą fakturę.   W związku z powyższym schemat działania wobec dostawców stanowił swoistą „korektę” pierwotnej, błędnej płatności zrealizowanej z pominięciem MPP i zakładał ponowny przelew kwoty podatku VAT wykazanej na otrzymanej od kontrahenta fakturze na rachunek VAT. Zatem ponownie uregulowane należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 oraz 3 ustawy o CIT, skutkuje zachowaniem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji jako koszty uzyskania przychodu. Zaliczenie do kosztów możliwe będzie natomiast w 2021 roku, w dacie dokonania prawidłowych płatności z zachowaniem mechanizmu podzielonej płatności. Bowiem z przepisu art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT wynika, że opłacenie faktur zawierających informację o mechanizmie podzielonej płatności z pominięciem tego mechanizmu uniemożliwia zaliczenie do kosztów wydatków z takich faktur. Z kolei w przypadku ich wcześniejszego zaliczenia do kosztów, na podstawie art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, koszty powinny zostać zmniejszone (albo zwiększone przychody), w miesiącu dokonania płatności z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności. Z opisu sprawy wynika, że w 2020 roku opisane we wniosku faktury zostały opłacone bez zachowania mechanizmu podzielonej płatności, co uniemożliwia ich zaliczenie do kosztów w tym roku. Mając na uwadze powyższe, Spółka ma prawo zaliczyć w roku 2021 (w którym ponowna płatność podatku VAT na rachunek VAT została zrobiona) wydatki do kosztów uzyskania przychodów z tytułu faktur, które początkowo zostały błędnie opłacone, a w następnej kolejności, błąd został naprawiony. Tym samym w opisanej sprawie nie znajdzie zastosowania wyłączenie z kosztów na podstawie art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.   Reasumując stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia: - czy w związku z błędnie wykonanym przelewem zbiorczym, gdzie później Spółka ponownie dokonała przelewu dostawcy wartość podatku VAT z każdej faktury osobno z   wystawionych uprzednio faktur na rachunek VAT kontrahenta, a następnie nadpłata w wysokości kwoty podatku VAT została zwrócona przez kontrahenta, Spółka będzie miała   możliwość zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów tj. niestosowania sankcji przewidzianej w art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od   osób prawnych – jest prawidłowe, - w którym roku 2020 (w którym koszt został poniesiony) czy 2021 (w którym ponowna płatność podatku VAT na rachunek VAT została zrobiona) Spółka ma prawo do ujęcia   kosztów uzyskania przychodów z tytułu faktur, które początkowo zostały błędnie opłacone, a w następnej kolejności, błąd został naprawiony – jest nieprawidłowe.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.