0111-KDIB1-1.4010.559.2021.1.AW

  Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 12 listopada 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 listopada 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie ustalenia, czy Spółka postąpiła prawidłowo, dokonując aktualizacji stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2000 r. do stawek z wykazu, będącego załącznikiem nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:   Opis stanu faktycznego Wnioskodawca jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest spółką, która powstała w wyniku przekształcenia na podstawie Uchwały nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia 27 października 2016r. w sprawie likwidacji zakładu budżetowego o nazwie (...) w celu przekształcenia go w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Gmina W. jest jedynym udziałowcem w Spółce i posiada 100% udziałów. Podstawową działalnością spółki jest zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. Spółka posiada w ewidencji środków trwałych wniesione przez Gminę W. aportem środki trwałe. Zostały one wprowadzone do ewidencji Spółki na zasadzie kontynuacji, w dotychczasowej wartości początkowej i z dotychczasowym umorzeniem. Środki trwałe będące przed przekształceniem w ewidencji zakładu budżetowego były wprowadzane do ewidencji zakładu m in. w wyniku: -        przekazania nieodpłatnego przez (...), -        nabycia ze środków własnych, -        nabycia z dotacji -        przekazania nieodpłatnego przez Gminę W. W większości środki te przyjęte były do ewidencji przed 1 stycznia 2000 r., w przeważającej ilości te środki trwałe są w pełni zamortyzowane. Spółka stosuje co do zasady liniową metodę amortyzacji wg stawek, wynikających z wykazu stawek, będącego załącznikiem nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.). W 2020 r. w związku ze zmianą oprogramowania dokonano weryfikacji poprawności stosowania stawek amortyzacyjnych. W oparciu o art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., nr 60, poz. 700) z dniem 1 stycznia 2020 r. zaktualizowano stawki amortyzacyjne środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2000 r. do stawek z wykazu, będącego załącznikiem nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Warto nadmienić, że w stosunku do jednego ze środków trwałych, wprowadzonych do ewidencji przez poprzedników spółki przed 1 stycznia 2000 r., będących w ewidencji spółki Spółka dokonała zwiększenia wartości początkowej przed dokonaniem aktualizacji, o której mowa powyżej. W stosunku do pozostałych środków trwałych, wprowadzonych do ewidencji przez poprzedników spółki przed 1 stycznia 2000 r., Spółka nie dokonywała zwiększenia wartości początkowej. Spółka nie wyklucza, że w przyszłości wartości początkowe tych środków trwałych mogą być zwiększone. Pytanie Czy Spółka postąpiła prawidłowo, dokonując aktualizacji stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2000 r. do stawek z wykazu, będącego załącznikiem nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?   Państwa stanowisko w sprawie W ocenie Spółki, dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed dniem 1 stycznia 2000 roku Spółka postąpiła prawidłowo dokonując podwyższenia stawek do poziomu określonego wykazie będącego załącznikiem nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, od 1 stycznia 2020 r. Dla tych środków trwałych Spółka stosowała stawki amortyzacyjne niższe niż maksymalne dopuszczalne stawki wynikające z wykazu, stanowiącego załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 grudnia 2020 r.,  Znak: 0111-KDIB2-1.4010.389.2020.1.BKD czytamy: „Należy zauważyć, że środki trwałe wprowadzone do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2000 r. amortyzowane były w oparciu o stawki amortyzacyjne wynikające z regulacji obowiązujących w ówczesnym stanie prawnym, tj. zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W związku z wejściem w życie ustawą z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2000 r., nr 104, poz. 1104), ww. rozporządzenie zostało uchylone. W ustawie z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1999 r., nr 95, poz. 1101) określono zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, art. 16i ust. 1-6 można stosować także do środków trwałych oddanych do używania przed dniem 1 stycznia 2000 r. Akt ten jest do dnia dzisiejszego obowiązujący. W celu zapewnienia jednolitego stosowania prawa, w powyższej kwestii wydano Pismo Podsekretarza Stanu Ministerstwa Finansów z dnia 10 lutego 2000 r. Znak: PB H/448/00/10. W piśmie tym (pkt 1) Ministerstwo Finansów potwierdziło, iż (...) przepisy art. 3 ust 1 pkt 2 ustawy oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia wskazują, iż do środków i wartości oddanych do używania przed dniem 1 stycznia 2000 r. można stosować przepisy art. 16i ust. 1-6 ustawy oraz § 9 ust. 1 i 3-3e rozporządzenia. Oznacza to, iż podatnicy mają prawo wyboru w zakresie określonym tymi przepisami, do stosowania nowych lub kontynuowania dotychczasowych zasad. Możliwość wyboru, o której mowa powyżej, nie dotyczy jednak metody amortyzacji, która (określona dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji) obowiązuje, zgodnie z art 16h ust. 2 ustawy lub § 9 ust. 13 rozporządzenia, do pełnego zamortyzowania tego środka. Możliwość wyboru dotyczy natomiast stawek amortyzacyjnych stosowanych przy metodzie amortyzacji liniowej oraz współczynników podwyższających te stawki”. Do amortyzacji środków trwałych Spółka stosuje, co do zasady, metodę liniową. Jednocześnie art. 16i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się, co do zasady, przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w wykazie stawek amortyzacyjnych, a także zasad określonych w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodwym od osób prawnych. Zgodnie z art.15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego zabezpieczenie lub zachowanie. Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodwym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16. Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodwym od osób prawnych, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1.    budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2.    maszyny, urządzenia i środki transportu, 3.    inne przedmioty -        o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Podobnie kwestię tą normowało Rozporządzenie w którym przyjęto, że za środki trwałe uznaje się, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1.    nieruchomości (grunty, budowle i budynki, w tym także lokale będące odrębną własnością) 2.    maszyny, urządzenia i środki transportu, 3.    inne przedmioty, -        o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze (§ 2 ust. 1 Rozporządzenia). Stosownie do art. 16d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4. Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł,dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1. Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych stanowi załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stawki amortyzacyjne przyporządkowane są do środków trwałych oznaczonych symbolami. Ich rozwinięcie znajduje się w Klasyfikacji Środków Trwałych, którą określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r w sprawie klasyfikacji środków trwałych (DzU. z 2016 r. poz. 1864) będące rozporządzeniem wykonawczym do ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 2021 r. poz. 955 ze zm.). Do 31 grudnia 1999 r. Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych stanowił załącznik do Rozporządzenia. Według Spółki ustawa z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1999 r., nr 95 poz. 1101) w art. 3 ust. 1 pkt 2, a potem ustawa z 9 czerwca 2000 r. o zmianie ustawy o pdop (Dz.U. z 2000 r. nr 60 poz. 700 - akt obowiązujący) w art. 4 ust. 5 daje możliwość zmiany stawek na te wynikające z wykazu, będącego załącznikiem nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W celu zapewnienia jednolitego stosowania prawa po wprowadzeniu ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1999 r., nr 95 poz. 1101), w powyższej kwestii wydano Pismo Podsekretarza Stanu Ministerstwa Finansów z dnia 10 lutego 2000 r. znak: PB H/448/00/10. W piśmie tym (pkt 1) Ministerstwo Finansów potwierdziło, iż (...) przepisy art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia wskazują, iż do środków i wartości oddanych do używania przed dniem 1 stycznia 2000 r. można stosować przepisy art. 16i ust. 1-6 ustawy oraz § 9 ust. 1 i 3-3e rozporządzenia. Oznacza to, iż podatnicy mają prawo wyboru w zakresie określonym tymi przepisami, do stosowania nowych lub kontynuowania dotychczasowych zasad. Możliwość wyboru, o której mowa powyżej, nie dotyczy jednak metody amortyzacji, która (określona dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji) obowiązuje, zgodnie z art. 16h ust. 2 ustawy lub § 9 ust. 13 rozporządzenia, do pełnego zamortyzowania tego środka. Możliwość wyboru dotyczy natomiast stawek amortyzacyjnych stosowanych przy metodzie amortyzacji liniowej oraz współczynników podwyższających te stawki. Co więcej, ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie przewiduje żadnych ograniczeń odnośnie zasad amortyzacji środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 2000 r. Jednym z założeń amortyzacji jest rozłożenie zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków podatników na środki trwałe, które są używane przez okres dłuższy niż rok. Stanowi to istotny element dla wysokości wpływów należności podatkowych do budżetu państwa. Narzędziem regulującym wysokość odpisów amortyzacyjnych jest wykaz, stanowiący załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który reguluje maksymalne, w uznaniu ustawodawcy, wysokości odpisów amortyzacyjnych. Zasada odpisów amortyzacyjnych dokonywanych metodą liniową ograniczona jest zatem od góry stawkami wskazanymi w wykazie. Stosowanie przez podatników stawek niższych, a także późniejsze „przejście” na dopuszczalne stawki nie stanowi straty dla budżetu państwa, gdyż maksymalna dopuszczalna stawka amortyzacyjna nie zostaje przekroczona. Potwierdzeniem stanowiska Spółki jest m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 10 czerwca 2008 r., Znak: IPPB3-423-329/08-2/JG. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.   Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego zabezpieczenie lub zachowanie. W myśl art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.   W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2000 r. zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy. Wcześniej kwestie związane z amortyzacją środków trwałych uregulowane były w rozporządzeniu Ministra Finansów z 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz.U. z 1997 r., Nr 6, poz. 35, dalej: „Rozporządzenie”). Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1)    budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2)    maszyny, urządzenia i środki transportu, 3)    inne przedmioty -        o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.   Podobnie kwestię tą normowało Rozporządzenie w którym przyjęto § 2 ust. 1: Za środki trwałe uznaje się, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1)    nieruchomości (grunty, budowle i budynki, w tym także lokale będące odrębną własnością), 2)    maszyny, urządzenia i środki transportu, 3)    inne przedmioty, -        o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.   Stosownie do art. 16d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.   Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.   Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.   Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art.16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1   Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Aby dany składnik majątku mógł zostać zaliczony do środków trwałych, musi stanowić własność lub współwłasność podatnika. Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych stanowi Załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stawki amortyzacyjne przyporządkowane są do środków trwałych oznaczonych symbolami. Ich rozwinięcie znajduje się w Klasyfikacji Środków Trwałych, którą określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864) będące rozporządzeniem wykonawczym do ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 649). Do 31 grudnia 1999 r. Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych stanowił załącznik do Rozporządzenia.   Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika m.in., że Wnioskodawca jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest spółką, która powstała w wyniku przekształcenia. Spółka posiada w ewidencji środków trwałych wniesione przez Gminę W. aportem środki trwałe. Zostały one wprowadzone do ewidencji Spółki na zasadzie kontynuacji, w dotychczasowej wartości początkowej i z dotychczasowym umorzeniem. W większości środki te przyjęte były do ewidencji przed 1 stycznia 2000 r., w przeważającej ilości te środki trwałe są w pełni zamortyzowane. Spółka stosuje co do zasady liniową metodę amortyzacji wg stawek, wynikających z wykazu stawek, będącego załącznikiem nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.). W 2020 r. w związku ze zmianą oprogramowania dokonano weryfikacji poprawności stosowania stawek amortyzacyjnych. W oparciu o art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., nr 60, poz. 700) z dniem 1 stycznia 2020 r. zaktualizowano stawki amortyzacyjne środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2000 r. do stawek z wykazu, będącego załącznikiem nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.   Wątpliwości Państwa dotyczą ustalenia, czy Spółka postąpiła prawidłowo, dokonując aktualizacji stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2000 r. do stawek z wykazu, będącego załącznikiem nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Odnosząc się do powyższych wątpliwości, należy zauważyć, że środki trwałe wprowadzone do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2000 r. amortyzowane były w oparciu o stawki amortyzacyjne wynikające z regulacji obowiązujących w ówczesnym stanie prawnym, tj. zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W związku z wejściem w życie ustawą z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2000 r., nr 104 poz. 1104), ww. rozporządzenie zostało uchylone. W ustawie z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1999 r., nr 95, poz. 1101) określono zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, art. 16i ust. 1-6 można stosować także do środków trwałych oddanych do używania przed dniem 1 stycznia 2000 r. Akt ten jest do dnia dzisiejszego obowiązujący. W celu zapewnienia jednolitego stosowania prawa, w powyższej kwestii wydano Pismo Podsekretarza Stanu Ministerstwa Finansów z dnia 10 lutego 2000 r. znak: PB H/448/00/10. W piśmie tym (pkt 1) Ministerstwo Finansów potwierdziło, iż (…) przepisy art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia wskazują, iż do środków i wartości oddanych do używania przed dniem 1 stycznia 2000 r. można stosować przepisy art. 16i ust. 1-6 ustawy oraz § 9 ust. 1 i 3-3e rozporządzenia. Oznacza to, iż podatnicy mają prawo wyboru w zakresie określonym tymi przepisami, do stosowania nowych lub kontynuowania dotychczasowych zasad. Możliwość wyboru, o której mowa powyżej, nie dotyczy jednak metody amortyzacji, która (określona dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji) obowiązuje, zgodnie z art. 16h ust. 2 ustawy lub § 9 ust. 13 rozporządzenia, do pełnego zamortyzowania tego środka. Możliwość wyboru dotyczy natomiast stawek amortyzacyjnych stosowanych przy metodzie amortyzacji liniowej oraz współczynników podwyższających te stawki. Dokonanie przez podatnika wyboru w odniesieniu do poszczególnych środków trwałych, oddanych do używania przed dniem 1 stycznia 2000 r., oznacza: -        zastosowanie nowych stawek amortyzacyjnych, wyszczególnionych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik do ustawy lub rozporządzenia, albo -        kontynuowanie stosowania stawek amortyzacyjnych określonych, na podstawie przepisów dotychczas obowiązujących, w miesiącu dokonania pierwszego odpisu amortyzacyjnego, tj. w następnym miesiącu po oddaniu środka trwałego do używania i wprowadzenia go do ewidencji. Są to stawki amortyzacyjne z Wykazu, wyszczególnione w załączniku do rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym do końca 1999 r., a także stawki amortyzacyjne z Wykazu podwyższone o współczynniki zastosowane na podstawie § 9 ust. 3 pkt 3 tego rozporządzenia.   A zatem, biorąc powyższe pod uwagę, zgodnie z pkt 1 wymienionego powyżej pisma, w odniesieniu do poszczególnych środków trwałych oddanych do używania przed dniem 1 stycznia 2000 r. podatnik miał prawo wyboru w zakresie stawek amortyzacyjnych. Mógł kontynuować stosowanie stawek amortyzacyjnych określonych na podstawie Rozporządzenia obowiązującego do końca 1999 r. lub zastosować nowe stawki amortyzacyjne, wyszczególnione w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik do ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Decyzję o kontynuowaniu stosowania dotychczasowych stawek lub wyborze nowych, podatnicy podejmowali z datą wejścia w życie ustawy tj. od 1 stycznia 2000 r. Z dniem 1 stycznia 2001 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 czerwca 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. nr 60 poz. 700), będąca kolejną zmianą dotyczącą stawek amortyzacyjnych, w której również zawarto przepisy dające podatnikom możliwość wyboru stosowania stawek amortyzacyjnych. W art. 4 ust. 5 tej ustawy, wskazano, iż dla środków trwałych oddanych do używania przed dniem 1 stycznia 2000 r. można stosować po dniu 31 grudnia 2000 r. stawki amortyzacyjne przyjęte przez podatnika po dniu 31 grudnia 1999 r. albo stawki amortyzacyjne z Wykazu stawek amortyzacyjnych, stanowiącego załącznik nr 1 do niniejszej ustawy; postanowienia art. 16i ust. 2-5 ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się odpowiednio.   Odnosząc powyższe do Państwa wątpliwości w odniesieniu do środków trwałych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przed dniem 1 stycznia 2000 r. przez poprzedników Spółki i na dzień dzisiejszy w przeważającej ilości  w pełni zamortyzowanych, Spółka nie ma możliwości zmiany stosowanych dotychczas stawek amortyzacyjnych na te aktualnie obowiązujące wynikające z załącznika nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w oparciu o art. 4 ust. 5 ustawy z 9 czerwca o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przepis art. 4 ust. 5 ustawy z 9 czerwca 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przyznał możliwość wyboru wysokości stosowanych stawek amortyzacji dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2000 r., tylko przez wzgląd na nowelizację ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W momencie wprowadzenia tego przepisu, podatnik miał możliwość podjęcia decyzji o stosowaniu nowych lub kontynuowaniu dotychczasowych zasad. Jeżeli przyjął kontynuację dotychczasowych zasad nie ma podstaw do powoływania się w późniejszym okresie na art. 4 ust. 5 ustawy z 9 czerwca 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zatem, stanowisko Państwa w zakresie ustalenia, czy Spółka postąpiła prawidłowo, dokonując aktualizacji stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2000 r. do stawek z wykazu, będącego załącznikiem nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, należało uznać za nieprawidłowe.   Dodatkowe informacje   Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidulanych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.   Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).   Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).