0111-KDIB1-1.4010.575.2021.1.AW

  Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.   Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 22 listopada 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 listopada 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia: -        czy w związku z art. 15cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zeznaniu CIT-8 za 2020 rok Spółce przysługiwało prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty 250 000,00 zł odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2019 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku za rok 2019 w wysokości 19 508 701,83 zł pozostawionego na kapitale rezerwowym po wypłacie dywidendy 3 sierpnia 2020 r. przy uwzględnieniu ograniczenia wynikającego z art. 15cb ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych; -        czy w związku z art. 15cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych  w zeznaniu CIT-8 za 2021 rok Spółce będzie przysługiwać prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty 137 595,72 zł odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2020 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku za rok 2019 w wysokości 12 508 701,83 zł pozostawionego na kapitale rezerwowym po wypłacie dywidendy w październiku 2021 r.   Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego Wnioskodawca jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej również: „Spółka”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „CIT”) oraz podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Rokiem podatkowym Spółki jest rok kalendarzowy. Uchwałą wspólników z 28 lipca 2020 r. cały zysk Spółki za 2019 r. w kwocie 25 508 701,83 zł został przeznaczony na kapitał rezerwowy Spółki. W dniu 30 lipca 2020 r. Spółka podjęła uchwałę w przedmiocie podziału kapitału rezerwowego i przekazania kwoty 6 000 000,00 zł na kapitał zapasowy z przeznaczeniem na wypłatę dywidendy. Dywidenda została wypłacona 3 sierpnia 2020 r. Po wypłacie dywidendy kwota zysku Spółki za 2019 r. jaka pozostała na kapitale rezerwowym Spółki wynosiła więc 19 508 701,83 zł. Uchwałą wspólników z 1 października 2021 r. Spółka dokonała kolejnej wypłaty dywidendy w kwocie 7 000 000,00 zł z zysku za rok 2019 pozostałego na kapitale rezerwowym. Kwota zysku Spółki za 2019 r. jaka pozostała na kapitale rezerwowym Spółki po wypłacie obu dywidend wynosiła więc 12 508 701,83 zł. W 2022 r. oraz w 2023 r. Spółka nie planuje wypłat dywidendy z zysku za rok 2019 pozostałego na kapitale rezerwowym. W zeznaniu CIT-8 za rok podatkowy 2020 Spółka skorzystała z możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych hipotetycznych odsetek od zatrzymanych zysków o których mowa w art. 15cb ust. 1 Ustawy CIT. Spółka biorąc pod uwagę iloczyn stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2019 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwotę zysku za rok 2019 r w wysokości 19 508 701,83 zł zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów kwotę 250 000,00 zł. W zeznaniu CIT-8 za rok podatkowy 2021 Spółka również będzie korzystać z możliwości o której mowa w art. 15cb ust. 1 Ustawy CIT. Wnioskodawca biorąc pod uwagę iloczyn stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2020 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwotę zysku za rok 2019 zatrzymanego na kapitale rezerwowym w wysokości 12 508 701,83 zł zaliczy do kosztów uzyskania przychodów kwotę 137 595,72 zł. Pytania 1.    Czy w związku z art. 15cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zeznaniu CIT-8 za 2020 rok Spółce przysługiwało prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty 250 000,00 zł odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2019 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku za rok 2019 w wysokości 19 508 701,83 zł pozostawionego na kapitale rezerwowym po wypłacie dywidendy 3 sierpnia 2020 r. przy uwzględnieniu ograniczenia wynikającego z art. 15cb ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? 2.    Czy w związku z art. 15cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zeznaniu CIT-8 za 2021 rok Spółce będzie przysługiwać prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty 137 595,72 zł odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2020 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku za rok 2019 r. w wysokości 12 508 701,83 zł pozostawionego na kapitale rezerwowym po wypłacie dywidendy w październiku 2021 r.? Państwa stanowisko w sprawie   Ad 1. Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z art. 15cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.; dalej: „Ustawa CIT”) w zeznaniu CIT-8 za 2020 rok Spółce przysługiwało prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty 250 000,00 zł odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2019 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku za rok 2019 w wysokości 19 508 701,83 zł pozostawionego na kapitale rezerwowym po wypłacie dywidendy 3 sierpnia 2020 r. przy uwzględnieniu ograniczenia wynikającego z art. 15cb ust 3 Ustawy CIT.   Ad 2. Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z art. 15cb ust. 1 Ustawy CIT w zeznaniu CIT-8 za 2021 rok Spółce będzie przysługiwać prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty 137 595,72 zł odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2020 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku za rok 2019 w wysokości 12 508 701,83 zł pozostawionego na kapitale rezerwowym po wypłacie dywidendy w październiku 2021 r.     Uzasadnienie: Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Jak stanowi art. 15cb ust. 1 Ustawy CIT, w spółce za koszt uzyskania przychodów uznaje się również kwotę odpowiadającą iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty: 1)    dopłaty wniesionej do spółki w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach lub 2)    zysku przekazanego na kapitał rezerwowy lub zapasowy spółki (dalej: „hipotetyczne odsetki”). Koszt, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w roku wniesienia dopłaty lub podwyższenia kapitału rezerwowego lub zapasowego oraz w kolejnych dwóch bezpośrednio po sobie następujących latach podatkowych (art. 15cb ust. 2 Ustawy CIT). Łączna kwota kosztów uzyskania przychodów odliczona w roku podatkowym z tytułów wymienionych w ust. 1 nie może przekroczyć kwoty 250 000,00 zł. (art. 15cb ust. 3 Ustawy CIT). Przepisu ust. 1 nie stosuje się do dopłat i zysków przeznaczonych na pokrycie straty bilansowej (art. 15cb ust. 4 Ustawy CIT). Zgodnie z art. 15cb ust. 5 Ustawy CIT, przepis ust. 1 stosuje się, jeżeli zwrot dopłaty lub podział i wypłata zysku nastąpi nie wcześniej niż po upływie 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym ta dopłata została wniesiona do spółki albo została podjęta uchwała o zatrzymaniu zysku w spółce. Odnosząc się do pytania nr 1, w ocenie Wnioskodawcy, Spółce przysługiwało prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w rozliczeniu za rok 2020 kwoty 250 000,00 zł tytułem hipotetycznych odsetek obliczonych od zysku za rok 2019 przekazanego na kapitał rezerwowy Spółki. Uchwałą wspólników z dnia 28 lipca 2020 r. cały zysk Spółki za 2019 r. w kwocie 25 508 701,83 zł został przekazany na kapitał rezerwowy Spółki. Dla samej możliwości zaliczenia hipotetycznych odsetek obliczonych od zysku za 2019 r. bez znaczenia jest to, że w dniu 30 lipca 2020 r. Spółka podjęła uchwałę w przedmiocie podziału kapitału rezerwowego i przekazania kwoty 6 000 000,00 zł na wypłatę dywidendy oraz to, że dywidenda została wypłacona 3 sierpnia 2020 r. Fakt wypłaty w 2020 r. części zysku za 2019 r. przekazanego pierwotnie na kapitał rezerwowy nie pozbawia Spółki prawa do rozliczenia w kosztach uzyskania przychodu w roku podatkowym 2020 hipotetycznych odsetek od zysku za 2019 r. Wypłata dywidendy w tym samym roku, w którym zysk został przekazany na kapitał rezerwowy wpływa jedynie na wysokość zysku będącego podstawą do obliczenia hipotetycznych odsetek. Przepis art. 15cb ust. 5 Ustawy CIT wskazuje, że przepis ust. 1 stosuje się, jeżeli zwrot dopłaty lub podział i wypłata zysku nastąpi nie wcześniej niż po upływie 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym ta dopłata została wniesiona do spółki albo została podjęta uchwała o zatrzymaniu zysku w spółce. Jako wysokość zatrzymanego zysku, w odniesieniu do którego podatnik może skorzystać z prawa do rozliczenia w kosztach podatkowych hipotetycznych odsetek oraz która jest punktem odniesienia przy późniejszym ustalaniu czy wypłata (choćby w części) nie nastąpiła przed upływem wymaganego okresu należy więc przyjąć wysokość zysku, która pozostała na kapitale rezerwowym Spółki na koniec roku podatkowego, w którym podjęto uchwałę o przekazaniu zysku za rok 2019 r. na kapitał rezerwowy, czyli w ostatnim dniu 2020 r. Tak więc w sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku Spółce przysługiwało prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w roku podatkowym 2020 hipotetycznych odsetek obliczonych od kwoty zysku za 2019 r., która pozostała na kapitale rezerwowym Spółki 31 grudnia 2020 r. i wynosiła 19 508 701,83 zł. Należy nadmienić, iż w 2020 roku ograniczenie wynikające z art. 15cb ust. 3 Ustawy CIT spowodowało, iż Spółka zaliczając w koszty hipotetyczne odsetki w kwocie 250 000,00 zł tak naprawdę naliczyła je od kwoty 10 000 000,00 zł z zatrzymanego kapitału rezerwowego, a nie od 19 508 701,83 zł. Jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej do Ustawy CIT art. 15cb przepis ten: „wprowadza rozwiązanie umożliwiające zaliczenie do kosztów podatkowych hipotetycznych kosztów pozyskania kapitału zewnętrznego, w przypadku gdy źródłem finansowania spółki są dopłaty wnoszone przez wspólników lub tzw. zyski zatrzymane. Proponowane przepisy w tym zakresie mają na celu promowanie działań zmierzających do tworzenia w spółkach kapitałów samofinansowania, powstałych z zysku zatrzymanego oraz z dopłat wnoszonych przez wspólników. Według obowiązujących przepisów korzystniejszym podatkowo, co do zasady, rozwiązaniem dla podatników jest finansowanie działalności pożyczką, której koszty w postaci odsetek i innych opłat efektywnie obniżają podstawę opodatkowania. Proponowane rozwiązanie prowadzi do wyrównania podatkowych uprawnień związanych z finansowaniem zewnętrznym w postaci pożyczki oraz z tworzeniem kapitałów samofinansowania” (Sejm VIII kadencji, druk sejmowy nr 2854). Podobnie stwierdzono w odpowiedzi z dnia 8 lipca 2020 r. (nr DD5.8201.4.2020.AM) na zapytanie poselskie nr 1075: „unormowania zawarte w art. 15cb ustawy o CIT mają na celu zachęcić podatników podatku dochodowego od osób prawnych do zatrzymywania zysków w miejsce ich wypłaty w formie dywidendy lub finansowania działalności za pomocą dopłat, zmniejszając tym samym finansowanie działalności podatnika poprzez uzyskanie finansowania zewnętrznego”. Zdaniem Spółki przyjęcie zasady, iż cały zysk przekazany na kapitał zapasowy lub rezerwowy nie może być wypłacony w okresie 3 letnim przy skorzystaniu z ulgi podatkowej na podstawie art. 15cb ustawy o CIT byłoby swoistą „karą” dla spółek, które są bardziej dochodowe od innych i tym samym wpłacają większe podatki CIT do budżetu państwa. Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy potwierdza interpretacja Dyrektora KIS z 10 czerwca 2021 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010.610.2020.3.MBD, w której potwierdzono możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu danego roku podatkowego hipotetycznych odsetek obliczonych od części zatrzymanego zysku, która pozostała po wypłacie jego części dokonanej w tym samym roku, w którym została podjęta uchwała o przeznaczeniu całości zysku na kapitał zapasowy. Odnosząc się do pytania nr 2, w ocenie Wnioskodawcy, w przypadku wypłaty w 2021 r., kolejnej części zysku za 2019 r. znajdującego się na kapitale rezerwowym, Spółka będzie mieć także prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w rozliczeniu za 2021 rok kwoty 137 595,72 zł odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2020 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku za rok 2019 r. w wysokości 12 508 701,83 zł pozostawionego na kapitale rezerwowym. Wypłata dywidendy w kolejnym roku, w którym zysk został przekazany na kapitał rezerwowy wpływa jedynie na wysokość zysku będącego podstawą do obliczenia hipotetycznych odsetek. Pozostała kwota kapitału rezerwowego z zatrzymanego zysku z roku 2019 nie będzie wypłacana na rzecz udziałowca w postaci dywidendy i pozostanie na kapitale rezerwowym w kwocie 12 508 701,83 zł. W ocenie Wnioskodawcy, przyjęcie zasady, że wypłata choć części zysku znajdującego się na kapitale rezerwowym lub zapasowym, w odniesieniu do którego podatnik skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 15cb ust. 1 Ustawy CIT oznacza konieczność zwiększenia przychodów (niezależnie czy to w roku wypłaty zysków czy też w roku, w którym rozpoznano pierwotnie koszt uzyskania przychodu z tytułu hipotetycznych odsetek) nie zachęcałoby do zatrzymywania zysków w spółce. Mogłoby to skłaniać spółki, w przypadku braku pewności co do tego czy wypracowane zyski zostaną w przyszłości wypłacone czy też nie (a jeśli tak, to kiedy), do wypłaty zdecydowanej większości tych zysków wspólnikom i przekazana na kapitał rezerwowy lub zapasowy kwoty, która pozwoli na rozpoznanie kosztów uzyskania przychodu w maksymalnej dopuszczalnej wysokości (tj. 250 000,00 zł). A nie to było zamysłem ustawodawcy. Stawiałoby to w korzystniejszej sytuacji podatników, którzy zatrzymywaliby w spółce zyski w minimalnej wysokości uprawniającej do rozpoznania maksymalnych kosztów uzyskania przychodu względem tych podatników, którzy mimo braku pewności co do tego czy zyski nie zostaną w przyszłości wypłacone będą starali się tworzyć w spółkach kapitał samofinansowania w jak największym stopniu, uniezależniając się od finansowania zewnętrznego. Ci ostatni wskazani podatnicy w przypadku wypłaty części zysku przed upływem wymaganego terminu byliby faktycznie pozbawieni możliwości uwzględnienia w wyniku podatkowym części kosztów uzyskania przychodu, mimo, że kwota zatrzymanego zysku pozostała po wypłacie byłaby taka sama lub nawet wyższa od tej, jaka znajduje się na kapitale rezerwowym lub zapasowym tych pierwszych podatników. Tak więc, pomimo, że część kwoty zysku za 2019 r. przekazanego w 2020 r. na kapitał rezerwowy, będącego podstawą obliczenia hipotetycznych odsetek została wypłacona w roku 2020 i 2021 roku (tj. przed upływem 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym została podjęta uchwała o zatrzymaniu zysku w spółce) uprawnia Spółkę do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w rozliczeniu za rok podatkowy 2021 kwoty odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym odpowiednio 2020 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku za rok 2019 r. w wysokości 12 508 701,83 zł pozostałego na kapitale rezerwowym po wypłacie dywidend. Podsumowując: 1.    Spółce przysługiwało prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w rozliczeniu za 2020 rok kwoty 250 000,00 zł odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2019 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku za rok 2019 w wysokości 19 508 701,83 zł pozostawionego na kapitale rezerwowym po wypłacie dywidendy 3 sierpnia 2020 r. Jednocześnie w związku z wypłatą dywidendy w październiku 2021 roku Spółka nie jest zobligowana do korekty wskazanych kosztów uzyskania przychodu z uwagi na to, iż na kapitale rezerwowym pozostała kwota zysku w wysokości 12 508 701,83 zł, która nadal uprawnia Spółkę do odliczenia hipotetycznych odsetek w 2020 roku w wysokości 250 000,00 zł. 2.    Spółka będzie mieć także prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w rozliczeniu za 2021 rok kwoty 137 595,72 zł odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2020 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku za rok 2019 w wysokości 12 508 701,83 zł pozostawionego na kapitale rezerwowym.   Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r., o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.): Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.   Natomiast art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazuje, że: Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.   Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.   Innymi słowy dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.   Na mocy przepisów ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2159, dalej jako: „ustawa nowelizująca”), nastąpiła nowelizacja przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.   Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy nowelizującej od 1 stycznia 2019 r. po art. 15ca został dodany art. 15cb ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. I tak, myśl art. 15cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: W spółce za koszt uzyskania przychodów uznaje się również kwotę odpowiadającą iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty: dopłaty wniesionej do spółki w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach lub zysku przekazanego na kapitał rezerwowy lub zapasowy spółki.   Zgodnie z art. 15cb ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Koszt, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w roku wniesienia dopłaty lub podwyższenia kapitału rezerwowego lub zapasowego oraz w kolejnych dwóch bezpośrednio po sobie następujących latach podatkowych.   W świetle art. 15cb ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Łączna kwota kosztów uzyskania przychodów odliczona w roku podatkowym z tytułów wymienionych w ust. 1 nie może przekroczyć kwoty 250 000 zł.   W myśl art. 15cb ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Przepisu ust. 1 nie stosuje się do dopłat i zysków przeznaczonych na pokrycie straty bilansowej.   Zgodnie z art. 15cb ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Przepis ust. 1 stosuje się, jeżeli zwrot dopłaty lub podział i wypłata zysku nastąpi nie wcześniej niż po upływie 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym ta dopłata została wniesiona do spółki albo została podjęta uchwała o zatrzymaniu zysku w spółce.   W myśl art. 15cb ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Za rok podatkowy, w którym dopłata została wniesiona do spółki, uznaje się rok, w którym dopłata wpłynęła na rachunek płatniczy spółki.   W świetle art. 15cb ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Jeżeli dopłata, o której mowa w ust. 1, zostanie zwrócona przed upływem terminu wskazanego w ust. 5, w roku podatkowym, w którym dokonano zwrotu, przychodem jest wartość odpowiadająca odliczonym, zgodnie z ust. 1, kosztom uzyskania przychodów.   W myśl art. 15cb ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do przychodów spółki proporcjonalnie odpowiadających tej części kosztów uzyskania przychodów, która odpowiada zwróconej kwocie dopłaty – w przypadku zwrotu części dopłaty, o której mowa w ust. 1.   Przepis art. 15cb ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, że W przypadku gdy spółka, o której mowa w ust. 1, zostanie przejęta w wyniku łączenia albo podziału albo przekształcona w spółkę niebędącą osobą prawną przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 5, na dzień poprzedzający dzień przejęcia albo przekształcenia ustala się przychód w wysokości odpowiadającej odliczonym, zgodnie z ust. 1, kosztom uzyskania przychodów.   Zgodnie z art. 15cb ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli podatnik lub podmiot z nim powiązany w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 dokonał czynności prawnej albo powiązanych czynności prawnych bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych, głównie w celu uznania kwoty określonej w ust. 1 za koszt uzyskania przychodów. Do uzasadnionych przyczyn ekonomicznych nie zalicza się przypadku, gdy korzyść uzyskana w roku podatkowym lub w latach następnych wynika z zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów.   Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka uchwałą wspólników z 28 lipca 2020 r. cały zysk za 2019 r. w kwocie 25 508 701,83 zł przeznaczyła na kapitał rezerwowy Spółki. 30 lipca 2020 r. Spółka podjęła uchwałę w przedmiocie podziału kapitału rezerwowego i przekazania kwoty 6 000 000,00 zł na kapitał zapasowy z przeznaczeniem na wypłatę dywidendy. Dywidenda została wypłacona 3 sierpnia 2020 r. Po wypłacie dywidendy kwota zysku Spółki za 2019 r. jaka pozostała na kapitale rezerwowym Spółki wynosiła więc 19 508 701,83 zł. Uchwałą wspólników z 1 października 2021 r. Spółka dokonała kolejnej wypłaty dywidendy w kwocie 7 000 000,00 zł z zysku za rok 2019 pozostałego na kapitale rezerwowym. Kwota zysku Spółki za 2019 r. jaka pozostała na kapitale rezerwowym Spółki po wypłacie obu dywidend wynosiła więc 12 508 701,83 zł. W 2022 r. oraz w 2023 r. Spółka nie planuje wypłat dywidendy z zysku za rok 2019 r. pozostałego na kapitale rezerwowym. W zeznaniu CIT-8 za rok podatkowy 2020 Spółka skorzystała z możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych hipotetycznych odsetek od zatrzymanych zysków o których mowa w art. 15cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka biorąc pod uwagę iloczyn stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2019 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwotę zysku za rok 2019 w wysokości 19 508 701,83 zł zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów kwotę 250 000,00 zł. W zeznaniu CIT-8 za rok podatkowy 2021 Spółka również będzie korzystać z możliwości o której mowa w art. 15cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca biorąc pod uwagę iloczyn stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2020 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwotę zysku za rok 2019 r zatrzymanego na kapitale rezerwowym w wysokości 12 508 701,83 zł zaliczy do kosztów uzyskania przychodów kwotę 137 595,72 zł.   Wątpliwości Państwa dotyczą ustalenia: -        czy w związku z art. 15cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zeznaniu CIT-8 za 2020 rok Spółce przysługiwało prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty 250 000,00 zł odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2019 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku za rok 2019 w wysokości 19 508 701,83 zł pozostawionego na kapitale rezerwowym po wypłacie dywidendy 3 sierpnia 2020 r. przy uwzględnieniu ograniczenia wynikającego z art. 15cb ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych; -        czy w związku z art. 15cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zeznaniu CIT-8 za 2021 rok Spółce będzie przysługiwać prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty 137 595,72 zł odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2020 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku za rok 2019 w wysokości 12 508 701,83 zł pozostawionego na kapitale rezerwowym po wypłacie dywidendy w październiku 2021 r.   Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że możecie Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w 2020 r. kwotę 250 0000,00 zł zgodnie z art. 15cb ust. 1 ww. ustawy. Jednocześnie należy wskazać, że na możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych ww. kwoty - w sprawie będącej przedmiotem wniosku - nie będzie miał wpływu fakt wypłaty dywidendy w 2020 r. w kwocie 6 mln zł oraz w 2021 r. w kwocie 7 mln zł, ponieważ niezależnie od tego czy została wypłacona jedna, czy dwie dywidendy ww. kwotach, które pomniejszyły wysokość zysku zatrzymanego na kapitale zapasowym Spółki, to i tak wysokość tego zysku jest większa od kwoty 10 mln zł, od której (jak wskazali Państwo we wniosku) tak naprawdę naliczone zostały hipotetyczne odsetki, ze względu na limit 250 000 zł wynikający z art. 15cb ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.  Wskazać przy tym należy, że w niniejszej interpretacji nie dokonano oceny prawidłowości wyliczeń rachunkowych co do kwot wskazanych we wniosku, bowiem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydając interpretacje indywidualne w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej, nie jest uprawniony do oceny wyliczeń rachunkowych wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.   W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 1 jest prawidłowe.   Natomiast odnosząc się do pytania oznaczonego we wniosku Nr 2, zgodzić się należy z Państwem, że Spółce w zeznaniu CIT-8 za 2021 rok będzie przysługiwać prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym 2020 r. powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku za rok 2019 r. w wysokości 12 508 701,83 zł pozostawionego na kapitale rezerwowym po wypłacie dywidendy w październiku 2021 r., albowiem  zysk Spółki za 2019 r., który przeznaczyła na kapitał rezerwowy będzie pomniejszony o wypłatę dywidend w roku podatkowym 2020 oraz 2021. i nie będą planowane w odniesieniu do tego zysku dalsze wypłaty dywidend. Jednakże wskazać należy, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie dokonał weryfikacji poprawności ww. kwot, bowiem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydając interpretacje indywidualne w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej, nie jest uprawniony do oceny wyliczeń rachunkowych wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.   W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 2 jest prawidłowe. Dodatkowe informacje   Informacja o zakresie rozstrzygnięcia   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoja aktualność.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Należy dodać, że tut. Organ w niniejszej interpretacji nie odniósł się do danych liczbowych przedstawionych przez Państwa. Weryfikacja danych liczbowych może mieć miejsce wyłącznie w toku postępowania podatkowego, w którym możliwa jest analiza dokumentów i weryfikacja ustalonej przez Państwa wysokości podstawy opodatkowania.   Dodatkowo, wskazać należy że powołana przez Państwa interpretacje indywidualna dotyczy indywidualnej sprawy podatnika i Organ nie ma obowiązku odnoszenia się do niej.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).