0111-KDIB1-1.4010.651.2021.1.SH

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 21 grudnia 2021 r. (za pośrednictwem operatora pocztowego) wpłynął Państwa wniosek z 14 grudnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych Wspólnota Mieszkaniowa zwolniona jest od obowiązku odprowadzania podatku dochodowego od osób prawnych od zaliczek wpłacanych na jej rzecz przez właścicieli lokali użytkowych, mając na względzie przedstawiony stan faktyczny, jak i obszerną argumentację. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Definicja wspólnoty mieszkaniowej oraz jej zasobów mieszkaniowych Art. 6 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali stanowi, że ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. (…) w W. (dalej „Wspólnota Mieszkaniowa”) jest Wspólnotą Mieszkaniową w rozumieniu ustawy o własności lokali z  24 czerwca 1994 roku. Członkami Wspólnoty Mieszkaniowej są właściciele znajdujących się w jej obrębie samodzielnych lokali mieszkalnych oraz lokali użytkowych. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawiera legalną definicję budynku mieszkalnego. Zgodnie z § 3 pkt 4) ppkt b) budynkiem mieszkalnym jest budynek wielorodzinny. Nieruchomość przy ul. (…) w W. jest zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. Oznacza to, że wszystkie lokale mieszczące się w ww. budynku stanowią zasoby mieszkaniowe Wspólnoty Mieszkaniowej, zwanej również w literaturze przedmiotu Wspólnotą Lokalową. Takie rozumienie tego pojęcia odpowiada potocznemu znaczeniu tego terminu, przy czym warto zaznaczyć, że nie ma znaczenia cel, przeznaczenie wyodrębnionych lokali. W myśl art. 6 ustawy z 24 czerwca 1994 roku ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Tym samym lokale użytkowe również mieszczą się w zasobach wspólnoty mieszkaniowej. Za przedstawionym stanowiskiem przemawia literalne brzmienie przepisu, gdzie ustawodawca posłużył się terminem „ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości”. Utrzymanie zasobów Wspólnoty Art. 13 ust. 1 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali stanowi, że właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany: 1. utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego,2. uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nieutrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz     współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra. Zgodnie natomiast z art. 14 u.w.l. na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności wydatki na remonty i bieżącą konserwację, opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę, ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali, wydatki na utrzymanie porządku i czystości, wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy. Powyższe obowiązki dotyczą zarówno właścicieli lokali mieszkalnych jak i lokali użytkowych. Powyższe obowiązki związane są z własnością lokalu i istnieniem części wspólnych nieruchomości. Pierwsze z wymienionych nie powinny budzić wątpliwości. Właściciele lokali zobowiązani są ponosić koszty indywidualnego utrzymania swoich lokali poprzez uiszczanie na rzecz wspólnot wskazanych w art. 15 u.w.l. zaliczek. Koszty te dotyczą dostarczania na rzecz właścicieli przez wspólnotę mediów takich, jak woda lub odprowadzanie ścieków. Przy czym Wspólnota jest jedynie pośrednikiem w tym procesie. Tym samym należy wskazać, iż nie mają one charakteru zarobkowego i nie stanowią dochodu Wspólnoty Mieszkaniowej. Opłaty i wydatki pozostają regularnie, indywidualnie rozliczane z właścicielami wszystkich lokali, a w przypadku mniejszego zużycia przez nich mediów oraz powstania nadwyżki z tytułu wpłaconych zaliczek, przedmiotowa nadwyżka w zależności od dyspozycji poszczególnych właścicieli lokali jest im zwracana, bądź zaliczana na poczet przyszłych opłat. Wszystkie lokale w danym budynku wielorodzinnym korzystają z mediów, w tym nawet lokale użytkowe. W związku z powyższym opłaty dokonywane przez właścicieli lokali użytkowych w postaci zaliczek na media nie stanowią dochodu Wspólnoty Mieszkaniowej, zaś pokrywanie kosztów zużycia mediów jest ekwiwalentne wobec dostarczonych im przez podmioty zewnętrzne usług, gdzie Wspólnota jest jedynie pośrednikiem w dostarczaniu mediów przy czym jej rola nie stanowi charakteru zarobkowego w związku z czym nie pobiera wynagrodzenia. Powyższe potwierdza również nakreślona w art. 45a ust. 4 Prawa energetycznego ogólna zasada dokonywania rozliczeń kosztów zakupu ciepła z której wynika, że odbiorca (tj. właściciel lub zarządca budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe, zamieszkane lub użytkowane przez inne podmioty niebędące odbiorcami) po pierwsze, rozlicza te koszty w opłatach pobieranych od tych podmiotów, a po drugie wysokość tych opłat musi być ustalana tak, aby zapewniała wyłącznie pokrycie rozliczanych kosztów. Innymi słowy, odbiorca taki nie ma prawa zarabiać na rozliczaniu kosztów ciepła. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że przychody związane zaliczkami wpłacanymi na koszty indywidualnego utrzymania lokali oraz sfinansowane z nich koszty stanowią jednocześnie przychody i koszty podatkowe w rozumieniu ustawy o CIT (art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1, z uwzględnieniem art. 16 ust. 1). Koszty zarządu nieruchomością wspólną natomiast ponosi każdy z właścicieli lokali, przy czym bez tych części wspólnych korzystanie z budynku i położonych w nim lokali w sposób zgodny z ich przeznaczeniem nie byłoby możliwe. Obowiązek ponoszenia kosztów z tytułu utrzymania nieruchomości wspólnej związany jest zatem z określonym lokalem, korzystanie z którego wymaga także korzystania z części wspólnych. W przypadku, gdy w budynku znajdują się zarówno lokale mieszkalne, jak i lokale użytkowe (służące zaspokojeniu innych potrzeb niż mieszkaniowe), z tych samych części wspólnych korzystają zarówno właściciele lokali mieszkalnych, jak i lokali użytkowych. Z uwagi na fakt, że budynek Wspólnoty pozostaje jak już wspomniano budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym również lokale użytkowe będą mieścić się w zasobie mieszkaniowym Wspólnoty. Korzystanie przez właścicieli lokali mieszkalnych z części wspólnych nieruchomości służy bowiem prawidłowemu korzystaniu z lokali służących zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. Właściciele samodzielnych lokali - w tym również użytkowych - ponoszą również koszty związane z zarządem i eksploatacją nieruchomości w częściach wspólnych. Najczęściej w praktyce podmioty zarządzające nieruchomościami tworzą fundusze remontowe oraz fundusze związane z bieżącą administracją częściami wspólnymi nieruchomości, a także ponoszą wydatki związane z ochroną nieruchomości i jej eksploatacją. Przede wszystkim należy podkreślić, iż środki wpłacane przez właścicieli lokali w związku z eksploatacją nieruchomości dotyczą części wspólnych, w której utrzymaniu partycypują również lokale użytkowe. Z opisanych wyżej funduszy pokrywane są koszty takie jak sprzątanie, remonty czy konserwacja części wspólnych nieruchomości. Opłaty te zatem nie są związane bezpośrednio z samymi lokalami, a z utrzymaniem wspomnianej już części wspólnej nieruchomości, w związku z czym opłaty te nie stanowią dochodu Wspólnoty w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT. Pojęcie dochodu Wspólnoty Zasadą jest więc, że właściciele lokali w budynku mieszkalnym wielorodzinnym ponoszą jednocześnie indywidualne koszty związane ze swoim lokalem, będące opłatami i wydatkami, do których należy zaliczyć m. in. zaliczki na zużycie mediów tj. centralnego ogrzewania, ciepłej oraz zimnej wody i odprowadzania ścieków, podatku od odprowadzania odpadów, a także koszty związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w postaci składek na fundusz remontowy oraz bieżącą eksploatację nieruchomości wspólnej. Jak już zostało wcześniej wskazane w zasobie mieszkaniowym Wspólnoty będą mieścić się prócz części wspólnych nieruchomości również wszystkie samodzielne wyodrębnione lokale. Skutkiem tego również lokale użytkowe nie tylko korzystając z części wspólnych partycypują w utrzymaniu wspomnianego zasobu mieszkaniowego, ale również ponosząc indywidualne koszty lokalowe. Pożytki i inne przychody z nieruchomości wspólnej służą pokrywaniu wydatków związanych z jej utrzymaniem, a w części przekraczającej te potrzeby przypadają właścicielom lokali w stosunku do ich udziałów, zaś przychody otrzymywane przez Wspólnotę z tytułu indywidualnych kosztów lokalowych, w tym pochodzące bezpośrednio od właścicieli lokali użytkowych, służą wyłącznie pokrywaniu zużywanych przez nich mediów. W związku z uzyskiwaniem przez Wspólnotę Mieszkaniową przychodu z wymienionych źródeł należy wskazać, iż pozostają one jednocześnie w pełni kosztami uzyskania przychodu, z uwagi na fakt rozliczania ponoszonych przez właścicieli lokali opłat i wydatków po kosztach (do zera). Wszelkie przychody uzyskiwane przez Wspólnotę Mieszkaniową ze wskazanych powyżej źródeł dotyczą zasobu mieszkaniowego, tj. opłat związanych z utrzymaniem indywidualnych lokali oraz części wspólnych nieruchomości. Opłaty związane z utrzymaniem indywidualnych lokali oraz części wspólnych nieruchomości uiszczane są na rzecz Wspólnoty, która pośredniczy w dostarczaniu niezbędnych do funkcjonowania lokali mediów, zaś wspomniane opłaty są indywidualnie rozliczane co do grosza z podmiotami, które je uiściły. Pytanie Czy zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych Wspólnota Mieszkaniowa zwolniona jest od obowiązku odprowadzania podatku dochodowego od osób prawnych od zaliczek wpłacanych na jej rzecz przez właścicieli lokali użytkowych, mając na względzie przedstawiony stan faktyczny jak i obszerną argumentację? Państwa stanowisko w sprawie Działając w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (…) w W., na podstawie udzielonego pełnomocnictwa, którego odpis Pełnomocnik przedłożył w załączeniu, niniejszym wnosi o  wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, w której organ wyda decyzję, iż Wspólnota Mieszkaniowa pozostanie na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych  (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.; (dalej: „ustawa o  CIT”) zwolniona od obowiązku odprowadzania podatku dochodowego od osób prawnych od zaliczek wpłacanych na jej rzecz przez właścicieli lokali użytkowych. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego oraz samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi - w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi. Wskazane w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT zwolnienie ma charakter podmiotowo - przedmiotowy. Zwolnione są dochody osiągnięte przez wskazane przez ustawodawcę podmioty i jednocześnie dochody te muszą pochodzić z określonego rodzaju działalności tego podmiotu (z gospodarki zasobami mieszkaniowymi) oraz być przeznaczone na wskazany przez ustawodawcę cel (na utrzymanie tych zasobów). Warunki te muszą być spełnione łącznie. Za powyższym przemawia teza NSA zawarta w wyroku z 20 października 2016 r. w sprawie o sygn. II FSK 1348/16, tj., aby dochód podmiotów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, korzystał ze zwolnienia przedmiotowego, dochody muszą być uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi i muszą być przeznaczone na utrzymanie tych zasobów mieszkaniowych. Powyższe warunki muszą być spełnione łącznie. Na podstawie całości powyższych rozważań należy stwierdzić, iż właściciele poszczególnych wyodrębnionych lokali w tym użytkowych, niezależnie od charakteru ich przeznaczenia pozostają członkami wspólnoty mieszkaniowej, wobec której zobowiązani są świadczyć wyżej wymienione opłaty. Budynek Wspólnoty jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym i nie ma przy tym znaczenia cel przeznaczenie wyodrębnionych lokali, ponieważ ww. opłaty dotyczą części wspólnych budynku lub indywidualnych opłat i wydatków związanych z poszczególnymi lokalami. Wszelkie uzyskane przez Wspólnotę świadczenia przeznaczone są na utrzymanie części wspólnych nieruchomości lub na uiszczenie przez nią indywidualnych opłat i wydatków związanych z poszczególnymi lokalami, w związku z czym Wspólnota nie czerpie zysków w rozumieniu gospodarczym. Stanowisko to znajduje swoje uzasadnienie w obszernej literaturze przedmiotu, gdzie jednoznacznie stwierdza się, iż „zarządzanie nieruchomością wspólną przez wspólnotę mieszkaniową niewątpliwie nie jest działalnością zawodową w zakresie zarządzania nieruchomościami” (H. Izdebski (w:) T. Barański, K. Buliński, H. Izdebski, ustawa o własności lokali. Komentarz, Warszawa 2019, art. 6), zaś sama instytucja wspólnoty mieszkaniowej ugruntowana została przez ustawodawcę jako podmiot, który nie kieruje się przede wszystkim charakterem zarobkowym, zaś jej jedynym celem jest umożliwienie w miarę sprawnego zarządzania nieruchomością wspólną. Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że przeciwna interpretacja przepisów podatkowych prowadziłaby do jednoczesnej partycypacji wszystkich członków Wspólnoty Mieszkaniowej (w tym właścicieli lokali mieszkalnych, zgodnie z posiadanym udziałem w nieruchomości wspólnej) w podatku dochodowym zgodnie z przepisami ustawy o CIT, co mijałoby się z celem ustanowienia przepisu art. 17 ust. 1 pkt 44 przywołanej ustawy, gdyż właściciele ci w praktyce nie korzystaliby w ogóle z przedmiotowo -podmiotowego zwolnienia z podatku. Dzieje się tak dlatego, że zobowiązana do zapłaty wspomnianego podatku Wspólnota Mieszkaniowa czerpie swoje przychody ze składek uiszczanych przez jej członków, co w praktyce przekłada się na fakt, iż nie posiada własnych środków, a jedynie te, które uiszczone zostały na jej rzecz przez właścicieli lokali. Jak wskazał WSA w Kielcach, uznając przychody związane z lokalami mieszkalnymi, pomieszczeniami, obiektami i urządzeniami służącymi tym mieszkaniom (np. opłaty, czynsze) oraz sfinansowane z nich koszty stanowią przychody i koszty podatkowe w rozumieniu ustawy o CIT (art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1, z uwzględnieniem art. 16 ust. 1). Natomiast dochód powstały z tego tytułu, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, jest wolny od podatku dochodowego (Wyrok WSA w Kielcach z 18 lutego 2016 r., I SA/Ke 31/16). Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zasady funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych określa ustawa z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 1048 ze zm.: dalej „o.w.l.”).  Jak stanowi art. 6 u.w.l., ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Wspólnotę mieszkaniową tworzą zarówno właściciele odrębnych lokali mieszkalnych, jak i właściciele odrębnych lokali użytkowych. Każdy członek wspólnoty mieszkaniowej jest właścicielem lokalu oraz udziału w nieruchomości wspólnej. Udział w nieruchomości wspólnej jest prawem związanym z własnością lokalu. W myśl art. 12 ust. 2 u.w.l., pożytki i inne przychody z nieruchomości wspólnej służą pokrywaniu wydatków związanych z jej utrzymaniem, a w części przekraczającej te potrzeby przypadają właścicielom lokali stosunku do ich udziałów. W takim samym stosunku właściciele lokali ponoszą wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w części nieznajdującej pokrycia w pożytkach i innych przychodach. Jak stanowi art. 13 ust. 1 u.w.l., właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nieutrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra. Zgodnie z art. 14 u.w.l.,za koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności: 1) wydatki na remonty i bieżącą konserwację; 2) opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej  nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę; 3) ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali; 4) wydatki na utrzymanie porządku i czystości; 5) wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy. W myśl art. 15 ust. 1 u.w.l., na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm.; dalej: „updop”), wspólnoty mieszkaniowe jako jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej są podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych, podlegają więc regułom podatkowym wynikającym z tej ustawy. Jednocześnie nie zostały one wymienione przez ustawodawcę w treści art. 6 ust. 1 tej ustawy, jako podmioty, które zwolnione są od podatku. W myśl art. 7 ust 1 updop, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód. W świetle art. 7 ust. 2 updop, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Taka, a nie inna konstrukcja ww. przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych powoduje więc, że kluczowe znaczenie dla ustalenia zasad opodatkowania podatkiem dochodowym mają: po pierwsze - przychód, a po drugie - koszty jego uzyskania. Należy zauważyć, że ustawodawca nie wprowadził do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ogólnej definicji przychodu podatkowego. Zgodnie z art. 12 ust.1 pkt 1 updop, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. W myśl art. 12 ust. 3 updop, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Natomiast art. 12 ust. 4 updop określa w sposób enumeratywny, które zdarzenia nie stanowią przychodu. Generalnie należy wskazać, że przychód powstaje w każdym przypadku, w którym podatnik uzyskuje realną korzyść. Ponadto, przychodem jest takie przysporzenie majątkowe, które ma charakter trwały (definitywny). Powyższe oznacza, że wszystkie środki pieniężne jakie wpływają na konto Wspólnoty, co do zasady, bez względu na źródło ich pochodzenia, stanowią przychód w rozumieniu updop. Jak stanowi art. 15 ust. 1 updop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.   Podatnik może więc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie wydatki pod warunkiem, że wykazany zostanie ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu oraz, że nie zostały one ujęte w negatywnym katalogu kosztów. Prócz tego, uznanie wydatku za koszt podatkowy wymaga od podatnika wykazania, że wydatek jest racjonalnie i gospodarczo uzasadniony. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 updop wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, społecznych inicjatyw mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego, samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej oraz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz.U. z 2019 r. poz. 2195 oraz z 2021 r. poz. 11, 1177, 1243 i 1535), uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi – w  części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi. Zatem z powyższej regulacji można wywieść, że aby dochód podmiotów, o których w nim mowa korzystał ze zwolnienia przedmiotowego muszą być spełnione dwa warunki, a mianowicie: - dochody muszą być uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, - dochody te muszą być przeznaczone na utrzymanie zasobów mieszkaniowych. Podkreślenia wymaga fakt, że oba te warunki muszą być spełnione łącznie. Powyższe oznacza, że nie podlegają zwolnieniu dochody inne niż uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, niezależnie od ich przeznaczenia oraz dochody z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, w części nie przeznaczonej na utrzymanie tych zasobów. Należy zauważyć, że powołana ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera przy tym definicji: „zasobów mieszkaniowych” oraz „gospodarki zasobami mieszkaniowymi”. Posługując się zatem językiem potocznym, wskazać należy, iż pojęcie „gospodarka” - w kontekście omawianego przypadku - oznacza dysponowanie i zarządzanie czymś. Z definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo PWN) wynika również, że pojęcie „gospodarki” nie ogranicza się tylko do zarządzania i dysponowania, ale obejmuje także całość mechanizmów i warunków działania podmiotów gospodarczych związanych z wytwarzaniem i podziałem dóbr i usług. „Zasób” zaś to m.in. pewna nagromadzona ilość czegoś. Natomiast pojęcie „mieszkanie” jest równoznaczne w swojej treści z pomieszczeniem, w którym się mieszka (vide: Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN). Tak więc przymiotnik „mieszkaniowy”, określa rzeczy związane z mieszkaniem. Tym samym z interpretacji językowej wynika, że przez pojęcie „zasób mieszkaniowy” należy rozumieć zgromadzone pomieszczenia mieszkalne, natomiast „gospodarka zasobami mieszkaniowymi” obejmuje całość mechanizmów związanych ze zgromadzonymi pomieszczeniami mieszkalnymi. W konsekwencji, przez pojęcie „zasoby mieszkaniowe” należy rozumieć: 1. budynki mieszkalne wraz z wyposażeniem technicznym oraz przynależnymi do nich pomieszczeniami, w szczególności: dźwigi osobowe i towarowe, aparaty do wymiany    ciepła, kotłownie i hydrofornie wbudowane, klatki schodowe, strychy, piwnice, komórki, garaże; 2. pomieszczenia znajdujące się w budynku mieszkalnym lub poza nim, związane     z administrowaniem i zapewnieniem bezawaryjnego funkcjonowania osiedlowych budynków mieszkalnych, tj.: budynki (pomieszczenia) administracji osiedlowej, kotłownie i     hydrofornie wolnostojące, osiedlowe warsztaty (zakłady) konserwacyjno-remontowe; 3. urządzenia i uzbrojenie terenów, na których znajdują się ww. budynki: zbiorniki – doły gnilne, szamba, rurociągi i przewody sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, gazowej     i ciepłowniczej, sieci elektroenergetyczne i telekomunikacyjne, budowle inżynieryjne (studnie itp.), budowle komunikacyjne (np. drogi osiedlowe, ulice, chodniki), inne budowle i     urządzenia związane z ukształtowaniem i zagospodarowaniem terenu, mające wpływ na prawidłowe funkcjonowanie osiedlowych budynków mieszkalnych (np. latarnie     oświetleniowe, ogrodzenia, parkingi, trawniki, kontenery na śmieci); 4. grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, na których posadowione są budynki mieszkalne. Z powyższego wynika, że zasoby mieszkaniowe, to nie tylko lokale mieszkalne, ale również pozostałe pomieszczenia oraz urządzenia wchodzące w skład budynku mieszkalnego lub znajdujące się poza nim, których istnienie jest niezbędne dla prawidłowego korzystania z mieszkań, jak również ułatwiające im dostęp do budynku mieszkalnego oraz zapewniające sprawne funkcjonowanie oraz administrowanie. Związane z wyżej wymienionymi budowlami (pomieszczeniami), obiektami i urządzeniami przychody oraz sfinansowane z nich koszty, stanowią przychody i koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Stanowią one jednocześnie przychody i koszty podatkowe w rozumieniu art. 12 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 z uwzględnieniem art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Gospodarka zasobami mieszkaniowymi obejmuje natomiast zarządzanie i dysponowanie zgromadzonym zbiorem rzeczy, służących celom mieszkaniowym lub związanych z zamieszkiwaniem. Jej istota sprowadza się do działań służących prawidłowej eksploatacji tych zasobów i utrzymaniu substancji mieszkaniowej w stanie niepogorszonym. Związane z wymienionymi budowlami (pomieszczeniami), obiektami i urządzeniami przychody oraz sfinansowane z nich koszty stanowią przychody i koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Stanowią one jednocześnie przychody i koszty podatkowe w rozumieniu updop (art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1, z uwzględnieniem art. 16 ust. 1 tej ustawy). Dochód powstały z tego tytułu, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 44 ww. ustawy, wolny będzie od podatku dochodowego, o ile przeznaczony zostanie na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych. Ze zwolnienia nie będą natomiast korzystały dochody, osiągnięte z innych źródeł niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi, nawet jeśli zostaną przeznaczone na utrzymanie tych zasobów, gdyż nie będzie spełniony jeden z kumulatywnych warunków wskazanych w cytowanym art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Taki sam skutek wywoła również sytuacja, gdy dochody wspólnoty będą pochodziły co prawda z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, ale nie zostaną przeznaczone na utrzymanie zasobów mieszkaniowych. Na mocy art. 17 ust. 1b updop, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczące podatników przeznaczających dochody na cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, ma zastosowanie, jeżeli dochód jest przeznaczony i - bez względu na termin - wydatkowany na cele określone w tym przepisie, w tym także na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych służących bezpośrednio realizacji tych celów oraz na opłacenie podatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 5a. Państwa wątpliwości w sprawie dotyczą ustalenia, czy zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych Wspólnota Mieszkaniowa zwolniona jest od obowiązku odprowadzania podatku dochodowego od osób prawnych od zaliczek wpłacanych na jej rzecz przez właścicieli lokali użytkowych, mając na względzie przedstawiony stan faktyczny jak i obszerną argumentację. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że członkami Wspólnoty Mieszkaniowej są właściciele znajdujących się w jej obrębie samodzielnych lokali mieszkalnych oraz lokali użytkowych. Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Tym samym lokale użytkowe również mieszczą się w zasobach wspólnoty mieszkaniowej. Na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności wydatki na remonty i bieżącą konserwację, opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę, ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali, wydatki na utrzymanie porządku i czystości, wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy. Powyższe obowiązki dotyczą zarówno właścicieli lokali mieszkalnych jak i lokali użytkowych. Powyższe obowiązki związane są z własnością lokalu i istnieniem części wspólnych nieruchomości. W związku z powyższym, wskazać należy, że elementy składające się na zasoby mieszkaniowe i prowadzenie w ich ramach odpowiedniej gospodarki przez wspólnotę - są ujęte szeroko, jednak brak jest podstaw, by do zbioru określonego zasobami mieszkaniowymi włączyć lokale użytkowe. Lokale użytkowe nie należą do żadnej ze wskazanych powyżej grup pomieszczeń pozostałych i urządzeń wchodzących w skład budynku mieszkalnego lub znajdujących się poza nim, których istnienie jest niezbędne dla prawidłowego korzystania z mieszkań przez mieszkańców (ułatwiających im dostęp do budynku mieszkalnego, zapewniających sprawne jego funkcjonowanie oraz administrowanie). Istotą lokali użytkowych jest bowiem ich niemieszkalne przeznaczenie. Zatem, zaliczki wpłacone przez właścicieli lokali użytkowych na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną nie pochodzą z gospodarki zasobami mieszkaniowymi z punktu widzenia zaprezentowanych powyżej definicji tych pojęć. Oznacza to, że skoro wpłaty te nie pochodzą z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, to ewentualny dochód powstały w związku z wniesionymi zaliczkami nie spełnia warunku wymaganego przy zastosowaniu zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 44 updop, w którym jednoznacznie postanowiono, że dochody mogą być zwolnione z opodatkowania, gdy są uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi i jednocześnie zostały na utrzymanie tych zasobów przeznaczone. Tym samym niespełniona jest jedna z dwóch kumulatywnych przesłanek zwolnienia, co w konsekwencji powoduje brak podstaw do zastosowania zwolnienia podatkowego. Należy zaznaczyć, że wszelkie zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, a przepisy dotyczące zwolnień podatkowych powinny być interpretowane ściśle, zgodnie przede wszystkim z ich wykładnią językową. Wykluczone jest w tym wypadku stosowanie wykładni rozszerzającej jak i zawężającej. W przedmiocie stosowania wszelkiego rodzaju ulg podatkowych trzeba mieć na względzie także art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), zgodnie z którym każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy, co wynika z art. 217 Konstytucji. Tym samym, każdy wyjątek od zasady powszechności opodatkowania (w tym także zwolnienie podatkowe) nie może być interpretowany dowolnie, ani uzupełniany w drodze interpretacji o treść, której przepis ustawy nie zawiera. W świetle powyższych uregulowań, podstawową kwestią wywierającą skutki podatkowe w zakresie zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 44 updop, jest ustalenie, że należne wpłaty pochodzą od właścicieli lokali użytkowych. Oznacza to, że przychody te nie zostały osiągnięte z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, ponieważ lokale użytkowe nie stanowią zasobów mieszkaniowych. Tym samym, wpłaty (przychody) te nie mogą prowadzić do powstania dochodu z zasobów mieszkaniowych, a tym samym korzystać z omawianego zwolnienia podatkowego.   Stwierdzić zatem należy, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o  podatku dochodowym od osób prawnych Wspólnota Mieszkaniowa nie jest zwolniona od obowiązku odprowadzania podatku dochodowego od osób prawnych od zaliczek wpłacanych na jej rzecz przez właścicieli lokali użytkowych. Zaliczki na podatek dochodowy wpłacane na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej przez właścicieli lokali użytkowych są dochodem z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi. Pomimo przeznaczenia tego dochodu na utrzymanie zasobów mieszkaniowych nie podlega on zwolnieniu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Z uwagi na powyższe Państwa stanowisko w sprawie jest nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).