0111-KDIB1-1.4010.657.2021.2.JD

    Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 24 grudnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 grudnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązków płatnika w związku z dokonywanymi na rzecz Faktora wypłatami. Wniosek uzupełnili Państwo 1 lutego 2022 r. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego  Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) zawarła umowę faktoringu z firmą Włoską (Faktorem). Faktor posiada siedzibę i prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Włoch i tam rozlicza się ze wszystkich swoich dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej. Faktor nie prowadzi w Polsce oddziału, nie posiada siedziby ani żadnego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W ramach umowy faktoringu Faktor świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi faktoringu, polegające na cedowaniu należności przysługujących Wnioskodawcy od jej kontrahentów (dłużników) na rzecz Faktora w zamian za co Faktor wypłaca na rzecz Wnioskodawcy środki pieniężne stanowiące równowartość wartości nominalnej scedowanych faktur. Z wypłacanej kwoty Faktor potrąca wynagrodzenie za świadczoną usługę faktoringu. Na mocy zawartej przez strony umowy Faktor przejmuje wierzytelności wynikające z faktur VAT wystawionych przez Wnioskodawcę przysługujące Wnioskodawcy od jego kontrahentów ze zrealizowanych przez Wnioskodawcę dostaw towarów lub świadczenia usług. W ramach umowy strony ustaliły limit kredytowy, tj. kwotę, do której Faktor zobowiązuje się przejąć należności Wnioskodawcy. Stworzony został także wykaz kontrahentów Wnioskodawcy, od których Faktor będzie przejmował należności wynikające z  wystawionych przez Wnioskodawcę faktur VAT na rzecz kontrahentów. W określonych w umowie przypadkach Faktor może jednostronnie obniżyć pierwotnie ustalony limit wobec danego kontrahenta Wnioskodawcy lub całkowicie go uchylić. W ramach umowy Faktor przejmować będzie wyłącznie wierzytelności przysługujące Spółce, które są wymagalne i przysługują jej z tytułu zrealizowanych dostaw. W przypadku zwrotu towaru lub wystąpienia jakiejkolwiek innej przyczyny pozbawiającej Faktora praw dochodzenia roszczeń z tytułu przejętych wierzytelności, Wnioskodawca ma obowiązek zwrotu wszelkich otrzymanych z tego tytułu środków, tj. zapłaty przejętej wierzytelności, której dochodzenie stało się z tego powodu niemożliwe. Klienci Spółki (Dłużnicy) zostali poinformowani o fakcie przeniesienia wierzytelności przysługującej Spółce z faktur na Faktora. Dłużnicy wpłacają należności wynikające z faktur wystawionych przez Spółkę na rachunek bankowy Faktora. Umowa zawarta przez Wnioskodawcę z Faktorem obejmuje także postanowienia dotyczące przejęcia przez Faktora ryzyka niewypłacalności kontrahentów Wnioskodawcy do określonego limitu kredytowego. W przypadku niewypłacalności kontrahenta ryzyko ponosi Faktor do wysokości określonego w umowie limitu. Faktor zastrzegł sobie prawo do zwrotnego przeniesienia przeterminowanych (niepotwierdzonych) wierzytelności na warunkach określonych w Umowie. Faktor kupi od Wnioskodawcy wierzytelności w stosunku do kontrahentów Wnioskodawcy za kwotę 100% wartości brutto faktur, a z tytułu realizacji usług Faktorowi przysługiwać będzie wynagrodzenie, tj.: a.    wynagrodzenie w postaci opłaty za zapewnienie środków finansowych, obliczonej od przekazanych na rzecz Wnioskodawcy środków z tytułu zakupu wierzytelności na podstawie zmiennej stopy referencyjnej EURIBOR 3M + marża, b.    wynagrodzenie w postaci opłaty faktoringowej określonej procentowo (jako stała wartość procentowa) od nominalnej kwoty faktur scedowanych na Faktora. Faktor i Wnioskodawca nie są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów ustawy o  podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: "ustawa o CIT"). W uzupełnieniu wniosku wskazano dane identyfikacyjne Faktora. Pytania   1.    Czy Wnioskodawca zobowiązany będzie jako płatnik potrącać podatek u źródła od wypłacanego na rzecz Faktora wynagrodzenia w postaci opłaty za zapewnienie środków finansowych, obliczonej od przekazanych na rzecz Wnioskodawcy środków z tytułu zakupu wierzytelności na podstawie zmiennej stopy referencyjnej EURIBOR 3M + marża, na podstawie art. 26 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”)? 2.    Czy Wnioskodawca zobowiązany będzie jako płatnik potrącać podatek u źródła od wypłacanego na rzecz Faktora wynagrodzenia w postaci opłaty faktoringowej określonej procentowo (jako stała wartość procentowa) od nominalnej kwoty faktur scedowanych na Faktora, na podstawie art. 26 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”)? 3.    Czy jeśli odpowiedź na pytanie nr 1) będzie pozytywna to czy stawka podatku i zasady opodatkowania będą takie jak dla należności z tytułu odsetek, o których mowa w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT, tj. ich opodatkowanie należy stosować z uwzględnieniem postanowień art. 11 Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a Włochami? 4.    Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 2) będzie pozytywna, to z jakiego tytułu wskazane wynagrodzenie tego rodzaju zostanie objęte obowiązkiem podatkowym, tj. czy będzie to należność z tytułu odsetek na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1) opodatkowana z  uwzględnieniem art. 11 Umowy o unikaniu opodatkowania, czy należność z tytułu wykonywania usług, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a) ustawy o CIT - 20% podatkiem? 5.    Czy w przypadku, gdy odpowiedź na pytanie nr 1) i nr 2) będzie pozytywna, to posiadanie certyfikatu rezydencji Faktora uprawni Wnioskodawcę do pobierania podatku w  obniżonej wysokości 10% zgodnie z Umową o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską a Włochami? Państwa stanowisko w sprawie   Zdaniem Wnioskodawcy, wypłata wynagrodzenia w postaci opłaty za zapewnienie środków finansowych obliczonej od przekazanych na rzecz Wnioskodawcy środków z tytułu zakupu wierzytelności na podstawie zmiennej stopy referencyjnej EURIBOR 3M + marża nie podlega opodatkowaniu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865, ze zm. dalej: „ustawa o CIT”) w związku z tym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany na podstawie art.  26 ust. 1 ustawy o CIT do potrącania i odprowadzania podatku u źródła od wypłacanych zobowiązań na rzecz Faktora. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym obowiązującym u  wypłacającego te należności łącznie kwoty 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b i 2d, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o  unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez płatnika. Z przepisu tego wynika, że podstawą do pobrania podatku jest kwota wypłacana podmiotowi niebędącemu polskim rezydentem podatkowym z jednego ze wskazanych w art. 21 ust. 1 ww. ustawy tytułów. Warunkiem pobrania podatku jest zatem wypłata wynagrodzenia na rzecz podmiotu nieposiadającego w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej z tytułu m.in. wymienionych w pkt 1 tego artykułu odsetek, czy też z tytułu wskazanych w pozostałych pkt, w tym pkt 2a tego artykułu usług. Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym nie dochodzi do wypłaty na rzecz Faktora (spółki włoskiej) odsetek ani wynagrodzenia z tytułu wymienionych w art. 21 ust. 1 w tym także w pkt 2a usług, w związku z tym Spółka nie ma obowiązku jako płatnik pobierać podatku na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT. Ustawa o CIT nie wskazuje definicji odsetek, dlatego też do celów ustalenia co kryje się pod tym pojęciem należy posłużyć się definicją wskazaną w Umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zgodnie z art. 11 powołanej Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania określenie "odsetki", użyte w niniejszym artykule, oznacza dochód od pożyczek rządowych, obligacji lub skryptów dłużnych, zarówno zabezpieczonych, jak i nie zabezpieczonych prawem zastawu hipotecznego lub prawem uczestniczenia w zyskach, oraz wszelkiego rodzaju roszczeń, jak również innego rodzaju dochody, które według ustawodawstwa podatkowego Państwa, z  którego pochodzą, zrównane są z dochodami z pożyczek.   Umowa factoringu nie będzie skutkowała u Faktora powstaniem wierzytelności wskazanych w artykule powołanej Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, gdyż w trakcie jej realizacji nie powstaną żadne z wyżej wymienionych instrumentów dłużnych generujących płatności odsetkowe. Istotą Umowy faktoringu jest cesja wierzytelności za określoną cenę, a nie finansowanie dłużne. Faktoring stanowi kompletną usługę, która niewątpliwie wykracza poza samo dostarczenie środków pieniężnych, a więc np. pożyczkę, kredyt czy wydanie innych instrumentów dłużnych generujących płatność odsetek. W ramach faktoringu nie dochodzi do wydania środków pieniężnych podlegających zwrotowi po określonym czasie. Faktoring polega na nabyciu przez Faktora wierzytelności przysługujących przedsiębiorcy w  zamian za określoną kwotę odpowiadającą wartości wierzytelności za co Faktorowi przysługuje określone wynagrodzenie. Umowy faktoringu stanowią tzw. umowy nienazwane, które łączą w sobie elementy różnych umów, tj. cesji wierzytelności i umowy o świadczenie dodatkowych czynności, jednak bez całkowitego utożsamiania ich z którąkolwiek z tych umów. Mając na uwadze powyższe, umowa faktoringu nie może być utożsamiana z umową pożyczki/kredytu gdzie dochodzi do wydania kapitału, za korzystanie z którego wierzycielowi należne są odsetki. Odsetki to świadczenie wypłacane z tytułu korzystania z cudzego kapitału, tj. w ramach umowy pożyczki lub kredytu oraz innych instrumentów dłużnych, lub świadczenie o  charakterze odszkodowawczym, w przypadku opóźnienia płatności. Wynagrodzenie przysługujące Faktorowi, pomimo przyjętego sposobu kalkulacji, w oparciu o stopy procentowe i marżę zysku (WIBOR, LIBOR, EURIBOR + marża), nie stanowi odsetek za korzystanie z cudzego kapitału. Jest to wynagrodzenie za określoną usługę kompleksową cesji wierzytelności wraz z dodatkowymi czynnościami podejmowanymi przez Faktora, jako podmiotu świadczącego usługi. Charakteru usługi i wypłaty z tego tytułu wynagrodzenia nie zmienia fakt, iż jest ono skalkulowane w oparciu o zmienną stopę referencyjną i prowizję oraz fakt uwzględnienia przez strony dodatkowych składników tego wynagrodzenia, kalkulowanych na podstawie cenników, ustalonego stałego oprocentowania od kwoty wierzytelności czy kwot stałych. Zarówno w orzecznictwie jak i w wydawanych w ostatnim czasie indywidualnych interpretacjach podatkowych organy podatkowe potwierdzają powyższe stanowisko. Tak m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 września 2018 r. Znak: 0111-KDIB1-1.4010.319.2018.1.SG, w której organ podatkowy zgodził się z Wnioskodawcą i zacytowanym stanowiskiem NSA, iż faktoring należy traktować jako świadczenie w pewnym sensie zbliżone do cesji wierzytelności, które dodatkowo składa się z szeregu innych czynności. Nie należy go natomiast traktować na równi np. z umową pożyczki (wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z 24 lipca 2002 r., sygn. akt I SA/Wr 1992/01). W przypadku faktoringu przedsiębiorcy chodzi głównie o  to, aby móc w miarę szybko uzyskać kwotę pieniężną, na jaką opiewa wierzytelność przelewana na Faktora. Przelewając bowiem swą wierzytelność, przedsiębiorca uzyskuje od Faktora, nierzadko od razu, kwotę odpowiadającą jej wysokości pomniejszoną jedynie o  prowizję Faktora. Wysokość kwoty wypłacanej przez Faktora faktorantowi/przedsiębiorcy uzależniona jest wyłącznie od rozmiarów pobieranej przez Faktora prowizji. W interpretacji podkreślono jednocześnie fakt, iż powyższe założenia pozostają aktualne bez względu na to, czy umowa faktoringu ma charakter właściwy czy niewłaściwy. W przywołanej interpretacji przywołane zostało orzecznictwo potwierdzające pogląd, iż umowa faktoringu właściwego jest umową zbliżoną do umowy sprzedaży wierzytelności i  umowy cesji wierzytelności, której skutków na gruncie ustawy o podatkach dochodowych nie należy utożsamiać ze skutkami jakie wywołuje umowa pożyczki czy kredytu, przede wszystkim z uwagi na fakt, że przejęte wierzytelności nie podlegają zwrotowi - tak m.in. NSA w wyroku z dnia 5 października 2001 r., sygn. akt I SA/Łd 142/00 (powołany w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 września 2018 r. Znak: 0111- KDIB1-1.4010.319.2018.1.SG). Za umowę odrębną od pożyczki czy kredytu, z uwagi na nieposiadanie jej cech uznawana jest również umowa faktoringu niepełnego. W orzecznictwie podkreśla się fakt, iż możliwość wystąpienia z roszczeniem o zwrot niespłaconych wierzytelności nie przesądza o jej zwrotnym charakterze, a oznacza wyłącznie, iż powinno zostać potraktowane jako dodatkowe zabezpieczenie poprzez dochodzenie niespłaconych należności od innego podmiotu (poza dłużnikiem) - tak m.in. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z  21  listopada 2003 r., sygn. akt I SA/Wr 1427/01 (powołany w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 września 2018 r. Znak: 0111-KDIB-1-1.4010.319.2018.1.SG). Mając na uwadze powyższe według Wnioskodawcy wypłacane wynagrodzenie na rzecz spółki włoskiej z tytułu świadczonych usług faktoringu w postaci opłaty za zapewnienie środków finansowych obliczonej od przekazanych na rzecz Wnioskodawcy środków z tytułu zakupu wierzytelności na podstawie zmiennej stopy referencyjnej EURIBOR 3M + marża nie stanowi odsetek w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i nie podlega opodatkowaniu. W związku z tym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT do potrącania i odprowadzania podatku u źródła od wypłacanych zobowiązań na rzecz Faktora. Stanowisko powyższe zostało także potwierdzone w indywidualnych interpretacjach podatkowych, m.in. w przywołanej powyżej interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 września 2018 r. Znak: 0111-KDIB1-1.4010.319.2018.1.SG oraz interpretacjach indywidualnych Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 26 stycznia 2016  r., Znak: IBPB-1-2/4510-50/16/AK, z 29 października 2015 r., Znak: IBPB-1-2/4510-516/15/BG, z 9 grudnia 2014 r. Znak: IBPBI/2/423-1107/14/BG oraz z 23 lipca 2009 r., Znak: IBPBI/2/423-505/09/BG, jak również interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w  Warszawie z 3 grudnia 2014 r., Znak: IPPB5/423-885/14-2/MK. Zdaniem Spółki, również pozostałe wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz Faktora w postaci opłaty faktoringowej nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła. Wynagrodzenie z tytułu świadczonych usług faktoringu nie mieści się bowiem w katalogu usług wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, w tym także nie może zostać potraktowane jako wynagrodzenie z tytułu świadczonych usług wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a tej ustawy. Umowa o unikaniu opodatkowania także nie przewiduje opodatkowania tego typu usług. Skoro umowa o unikaniu opodatkowania zawarta pomiędzy Polską a Włochami nie zawiera postanowień co do możliwości opodatkowania dochodów z tytułu świadczenia usług faktoringu w Polsce, wówczas zgodnie z art. 20 Umowy o unikaniu opodatkowania, dochody te powinny być opodatkowane w Państwie, w którym podmiot je osiągający ma miejsce zamieszkania lub siedzibę. Zdaniem Wnioskodawcy, zarówno wynagrodzenie za zapewnienie środków finansowych obliczone na podstawie zmiennej stopy referencyjnej (WIBOR, LIBOR, EURIBOR) + marża jak i  pozostałe wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę na rzecz Faktora w postaci opłaty faktoringowej powinno być traktowane jako zyski przedsiębiorstwa Faktora, które zgodnie z  art. 7 Umowy o unikaniu opodatkowania powinny być opodatkowane w całości we Włoszech. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o  których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia. Zgodnie art. 3 ust. 5 ustawy o CIT, za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w  art.  21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w  ust. 3 pkt 1-4. W przepisie tym, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów: 1. z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z  należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), 2. z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a. z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i  pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - ustala się w wysokości 20% przychodów. W myśl art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w  sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Z treści ww. przepisów wynika, iż od niektórych osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu przychodów pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.), osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym obowiązującym u  wypłacającego te należności łącznie kwoty 2.000.000 zł na rzecz tego samego podatnika, są  obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b i 2d, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez płatnika. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Spółka zawarła umowę faktoringu z włoskim rezydentem podatkowym na mocy której zobowiązana jest do zapłaty na rzecz Faktora:       a) wynagrodzenia w postaci opłaty za zapewnienie środków finansowych, obliczonej od przekazanych na rzecz Wnioskodawcy środków z tytułu zakupu wierzytelności na podstawie zmiennej stopy referencyjnej EURIBOR 3M + marża, b) wynagrodzenia w postaci opłaty faktoringowej określonej procentowo (jako stała wartość procentowa) od nominalnej kwoty faktur scedowanych na Faktora. Przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy jest ustalenie, czy wypłata na rzecz nierezydenta (Faktora) ww. świadczeń objęta jest zakresem powołanego wcześniej art. 21 ust. 1 ustawy o  CIT i czy w związku z tym na Wnioskodawcy spoczywać będą obowiązki płatnika (zagadnienie objęte zakresem pytania oznaczonego we wniosku nr 1 i 2). Dla określenia skutków podatkowych jakie mogą wystąpić w związku z przedstawionym stanem faktycznym konieczne jest przede wszystkim ustalenie charakteru wypłacanego wynagrodzenia. Ze względu na charakter wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT tytułów jakich mogą dotyczyć wypłacane należności, na szczególną uwagę zasługują, wymienione w  pkt 1 ww. artykułu odsetki. Ustawa o CIT nie definiuje pojęcia „odsetki”. Zgodnie z definicją podawaną przez Encyklopedię Prawa (Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2000, str. 587), odsetki stanowią „okresowe świadczenie uboczne w postaci określonej kwoty pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku, stanowiące zazwyczaj wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału. Wielkość odsetek ustala się z uwzględnieniem określonej stopy procentowej w  stosunku do wielkości kapitału oraz czasu korzystania z niego”. W sposób analogiczny definiuje pojęcie odsetek Komentarz do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku (dalej: „Komentarz OECD”). W Komentarzu OECD podkreśla się, iż odsetki stanowią wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału, zatem warunkiem koniecznym do zakwalifikowania określonej płatności do kategorii odsetek jest istnienie długu pieniężnego pomiędzy podmiotem dokonującym płatności a jej odbiorcą. Jak wynika z powyższego, aby można było mówić o płatności dokonywanej tytułem odsetek, płatność taka musi być związana z istnieniem określonego długu pomiędzy podmiotem otrzymującym odsetki a podmiotem dokonującym ich płatności. Odsetki muszą bowiem wynikać z umowy przewidującej udzielenie finansowania o charakterze zwrotnym, ponieważ zawsze stanowią one wynagrodzenie za otrzymane finansowanie. Sytuacja taka nie wystąpi w omawianym przypadku, ponieważ dokonywanie opłat o jakich mowa we wniosku nie jest następstwem kredytowania Spółki. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że:    a) wynagrodzenie w postaci opłaty za zapewnienie środków finansowych, obliczonej od przekazanych na rzecz Wnioskodawcy środków z tytułu zakupu wierzytelności na podstawie zmiennej stopy referencyjnej EURIBOR 3M + marża, b) wynagrodzenie w postaci opłaty faktoringowej określonej procentowo (jako stała wartość procentowa) od nominalnej kwoty faktur scedowanych na Faktora - nie stanowią odsetek w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT ani innych świadczeń, o  których mowa w art. 21 ust. 1 ww. ustawy. Płatności te nie są związane także z innymi tytułami w przepisie tym wymienionymi. Zatem Wnioskodawca nie będzie zobowiązany na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT do potrącania i odprowadzania podatku u źródła od wypłacanych na rzecz Faktora ww. świadczeń. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia W niniejszej interpretacji dokonano oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i 2. W związku z uznaniem stanowiska Spółki w ww. zakresie za prawidłowe, interpretacja nie rozstrzyga kwestii objętej pytaniami 3-5 ze względu na ich warunkowy charakter. W  zakresie pytań 3-5 Spółka oczekuje bowiem interpretacji jedynie w  sytuacji uznania, że wypłacane na rzecz Faktora ww. należności są objęte dyspozycją art.  21 ust. 1 ustawy o CIT, w związku z czym na Wnioskodawcy spoczywałby obowiązek pobrania i odprowadzenia podatku u źródła. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. W zakresie zdarzenia przyszłego wydano/wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).