0111-KDIB1-2.4010.240.2021.2.BD

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a i art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 25 maja 2021 r. (data wpływu za pośrednictwem platformy ePUAP 26 maja 2021 r.), uzupełnionego 30 sierpnia 2021 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1, a dotyczącego ustalenia: czy na Wnioskodawcy będą ciążyły obowiązki płatnika w związku z dokonaną na rzecz Wspólnika wypłatą związaną z jego wystąpieniem ze Spółki - jest prawidłowe. właściwej stawki podatkowej - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 26 maja 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy dochody Wspólnika występującego ze Spółki komandytowej z tytułu wypłacanego wynagrodzenia stanowią dochody z dywidend, a Wnioskodawca będzie pełnił funkcję płatnika podatku dochodowego od osób prawnych w stosunku do ww. wynagrodzenia, które będzie mogło być opodatkowanie zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. a umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisanej w Berlinie 14 maja 2003 r. (pytanie oznaczone we wniosku nr 1). Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 23 sierpnia 2021 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.240.2021.1.BD wezwano do jego uzupełnienia. Uzupełnienia wniosku dokonano 30 sierpnia 2021 r. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku): Spółka A z o.o. sp. k. (dalej: Spółka, Wnioskodawca) prowadzi działalność gospodarczą w branży samochodowej. Rok podatkowy Spółki jest zgodny z rokiem kalendarzowym. Do końca 2020 r. Spółka nie była podatnikiem podatku dochodowego, a jedynie jej wspólnicy. Od 1 stycznia 2021 r. Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Wspólnikami Wnioskodawcy są/ byli: AA Sp. z o.o. – działający jako komplementariusz; A GmbH – komandytariusz, będący niemieckim rezydentem podatkowym; D.G. – komandytariusz, będący rezydentem podatkowym Niemiec; C.G. – komandytariusz, będąca rezydentem podatkowym Niemiec. W dniu (…) r. A GmbH złożyła oświadczenie o wystąpieniu ze Spółki. Wypowiedzenie rozpoczęło swój bieg i wywoływało skutki prawne od dnia (…) r. Wypowiedzenie jest skuteczne na dzień (…) r. W dniu (…) r. na rzecz A GmbH wypłacono jego udział kapitałowy obliczony według zasad określonych w umowie Spółki. Jak wynika z umowy Spółki: „W przypadku wystąpienia ze Spółki jednego ze Wspólników, występujący Wspólnik ma prawo do wypłaty udziału przysługującemu mu w majątku Spółki zgodnie z następującymi zasadami: średnia z podwójnego EBIT za rok, w którym nastąpiło wystąpienie oraz jednokrotnego EBIT z roku poprzedzającego rok, w którym nastąpiło wystąpienie. Ustalona wartość średnia jest mnożona przez współczynnik EBIT w wysokości 5,5 i pomniejszana o pożyczki zaciągnięte od Spółki przez występującego Wspólnika w roku poprzedzającym rok, w którym nastąpiło wystąpienie oraz ustalana ponownie odpowiednio do wysokości udziału Wspólnika w zysku Spółki”. Spółka posiada zyski zatrzymane (niewypłacone na rzecz wspólników, w tym A GmbH) osiągnięte za poprzednie lata obrotowe (w tym zyski alokowane na kapitał rezerwowy). Wypracowany zysk był częściowo wypłacany Wspólnikom, a częściowo zatrzymywany w Spółce komandytowej i przekazany na kapitał rezerwowy. Spółka prowadziła szczegółową ewidencję, pozwalającą na ustalenie, jaka kwota z zysku danego wspólnika została zatrzymana w Spółce. A GmbH jest komandytariuszem w Spółce od 2014 r. W tym czasie udział procentowy w zyskach i stratach Spółki zmieniał się w następujący sposób: zgodnie z umową spółki (akt założycielski) A GmbH miała początkowo 75%, w SF za rok 2015 udział A GmbH wynosił 75%, w SF za rok 2016 udział A GmbH wynosił 68%, w SF za rok 2017 udział A GmbH wynosił 68%, w SF za rak 2018 udział A GmbH wynosił 68%, w SF za rok 2019 udział A GmbH wynosił 68%, w roku 2020 udział A GmbH wynosił 14,5%. W piśmie z 30 sierpnia 2021 r. będącym uzupełnieniem wniosku, Wnioskodawca wskazał, że nie dysponował certyfikatem rezydencji podatkowej Spółki A GmbH na moment wypłaty wynagrodzenia za wystąpienie wspólnika ze Spółki. W związku z powyższym opisem zadano m.in. pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku): Czy dochody Wspólnika występującego ze Spółki komandytowej z tytułu wypłacanego wynagrodzenia stanowią dochody z dywidend, a Wnioskodawca będzie pełnił funkcję płatnika podatku dochodowego od osób prawnych w stosunku do ww. wynagrodzenia, które będzie mogło być opodatkowanie zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. a umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisanej w Berlinie 14 maja 2003 r.? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) Zdaniem Wnioskodawcy (ostatecznie sformułowanym w uzupełnieniu wniosku), dochody wspólnika występującego ze spółki komandytowej stanowią dochody z dywidend, o których mowa w art. 10 ust. 2 lit. a UPO z Niemcami. Jego zdaniem Wnioskodawca będzie pełnił rolę płatnika podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu wypłacanego na rzecz występującego ze Spółki wspólnika wynagrodzenia z tytułu wystąpienia wspólnika ze spółki. Wynagrodzenie pobrane przez Spółkę powinno być opodatkowane na zasadzie określonej w art. 10 ust. 2 lit. a UPO, tj. dochód z udziału w zyskach osób prawnych powinien zostać opodatkowany w Polsce ze stawką 5% kwoty zysku brutto. Uzasadnienie Zgodnie z art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2020 r., poz. 1406, ze zm., dalej jako: „ustawa o CIT”,) przepisy ustawy mają również zastosowanie do spółek komandytowych i spółek komandytowo-akcyjnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei, zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o CIT, za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z udziału w zyskach osób prawnych, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1 pkt 4b, stanowiące przychody faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym przychody z wystąpienia wspólnika ze spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, które następuje w inny sposób niż określony w lit. b. Art. 22 ust. 1 ustawy o CIT stanowi, że podatek dochodowy od określonych w art. 7b ust. 1 pkt 1 przychodów z dywidend oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustala się w wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu). Ponadto, art. 22a ustawy o CIT wskazuje, że przepisy art. 20-22 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b i 2d, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez płatnika. W Umowie między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisaną w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (dalej: „UPO”) przewidziano w art. 3 ust. 2 UPO, iż przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie, które nie zostało w niej zdefiniowane, będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się w danym czasie zgodnie z prawem tego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza umowa, przy czym znaczenie wynikające ze stosowanego ustawodawstwa podatkowego tego Państwa będzie miało pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa. Zasady opodatkowania dywidend zostały określone w art. 10 UPO: Dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w Umawiającym się Państwie osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Jednakże dywidendy takie mogą być opodatkowane także w Umawiającym się Państwie, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do dywidend ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek tak wymierzony nie może przekroczyć: 5 procent kwoty dywidend brutto, jeżeli osobą uprawnioną jest spółka (inna niż spółka osobowa), której bezpośredni udział w kapitale spółki wypłacającej dywidendy wynosi co najmniej 10 procent, 15 procent kwoty dywidend brutto we wszystkich pozostałych przypadkach. Postanowienia niniejszego ustępu nie naruszają opodatkowania spółki w odniesieniu do zysków, z których dywidendy są wypłacane. Określenie „dywidendy” użyte w niniejszym artykule oznacza dochód z akcji, akcji gratisowych, praw do udziału w zysku, akcji w górnictwie, akcji założycieli lub innych praw, z wyjątkiem wierzytelności, do udziału w zyskach, jak również inny dochód, który według prawa Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, jest pod względem podatkowym traktowany jak dochód z akcji i wypłaty z tytułu świadectw udziałowych w funduszu inwestycyjnym (...). Zdaniem Wnioskodawcy, jest on płatnikiem wypłacanego na rzecz A GmbH wynagrodzenia z tytułu wystąpienia wspólnika ze spółki. Wynagrodzenie pobrane przez Spółkę powinno być opodatkowane na zasadzie określonej w art. 10 ust. 2 lit. a UPO, tj. dochód z udziału w zyskach osób prawnych powinien zostać opodatkowany w Polsce ze stawką 5% kwoty zysku brutto. W ocenie Spółki, wszystkie przesłanki wynikające z lit. a ww. przepisu zostały spełnione, tj.: osobą uprawnioną do dywidendy nie jest spółka osobowa (forma prawna „GmbH” jest odpowiednikiem polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością), bezpośredni udział w zysku Wnioskodawcy wynosi 14,5%, a więc więcej niż 10% (zgodnie z art. 4a pkt 16 ustawy o CIT „Słowniczek” poprzez „udział” (akcje) należy rozumieć również ogół praw i obowiązków wspólnika w spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3. A zatem uznać należy, że przesłanka dotycząca posiadania udziału w kapitale spółki wypłacającej dywidendy co najmniej 10%, została spełniona). Jednocześnie jak wynika z art. 10 ust. 3 UPO poprzez dywidendę należy rozumieć prawo do udziału w zysku. Wypłata wynagrodzenia z tytułu wystąpienia A GmbH ze Spółki jest natomiast związana z prawem wspólnika do udziału w zysku. Przepis art. 10 ust. 3 UPO jest zatem skorelowany z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, w którym mowa o opodatkowaniu podatkiem dochodowym określonych w art. 7b ust. 1 pkt 1 przychodów z dywidend oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych. A zatem opodatkowanie w wysokości 5% kwoty dywidend brutto, o którym mowa w art. 10 ust. 2 lit. a UPO będzie odnosiło się do opodatkowania wynagrodzenia wypłaconego na rzecz A GmbH. Warunkiem opodatkowania według stawki 5% kwoty zysku brutto, o której mowa w art. 10 ust. 2 lit. a UPO jest posiadanie przez Spółkę certyfikatu rezydencji A GmbH. Natomiast w art. 13 UPO wskazano, że: Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, z przeniesienia własności majątku nieruchomego w rozumieniu artykułu 6 i położonego w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Zyski z przeniesienia własności akcji, udziałów lub innych praw w spółce, której aktywa majątkowe składają się głównie, bezpośrednio lub pośrednio z majątku nieruchomego, położonego w Umawiającym się Państwie lub z praw wchodzących w skład tego majątku nieruchomego, mogą być opodatkowane w tym Państwie. Zyski z przeniesienia własności majątku ruchomego stanowiącego majątek zakładowy zakładu, który przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa posiada w drugim Umawiającym się Państwie albo z przeniesienia własności mienia ruchomego należącego do stałej placówki, którym osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie dysponuje w drugim Umawiającym się Państwie w celu wykonywania wolnego zawodu, łącznie z zyskami, które pochodzą z przeniesienia własności takiego zakładu (odrębnie albo z całym przedsiębiorstwem) lub takiej stałej placówki, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Zyski osiągane z przeniesienia własności statków morskich lub statków powietrznych eksploatowanych w transporcie międzynarodowym, statków eksploatowanych w żegludze śródlądowej oraz z przeniesienia własności majątku ruchomego związanego z eksploatacją takich statków morskich, statków powietrznych lub statków żeglugi śródlądowej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa. Zyski z przeniesienia własności jakiegokolwiek majątku niewymienionego w powyższych ustępach podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę. (...). Zdaniem Wnioskodawcy żaden z ww. przepisów w art. 13 UPO nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 13 ust. 2 UPO, zyski z przeniesienia własności udziałów w spółce, której aktywa majątkowe składają się głównie z majątku nieruchomego położonego w Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym Państwie. Od rozstrzygnięcia tego, czy Spółka ma charakter spółki nieruchomościowej czy też nie, zależeć będzie miejsce opodatkowania transakcji. Natomiast w myśl art. 13 ust. 5 UPO, zyski z przeniesienia własności jakiegokolwiek majątku niewymienionego w ust. 1,2, 3 oraz 4 art. 13 UPO podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę. Wnioskodawca zwraca uwagę, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z kwestią opodatkowania dochodów z tytułu zbycia ogółu praw i obowiązków (tj. przeniesienia własności praw w spółce) przez wspólnika spółki komandytowej, a z kwestią opodatkowania wynagrodzenia wspólnika z tytułu wypowiedzenia umowy spółki. Odróżnić należy wystąpienie wspólnika ze spółki oraz skutki podatkowe z tym związane od przeniesienia własności praw w spółce. Skutkiem wypowiedzenia umowy spółki jest wypłata wynagrodzenia z tytułu udziału w zyskach A GmbH w Spółce, dlatego opodatkowanie powinno nastąpić z zastosowaniem przepisu art. 10 UPO (o czym powyżej), a nie zgodnie z art. 13 UPO. Zatem bez znaczenia jest analiza, czy A GmbH jest spółką nieruchomościową, czy też nie. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest częściowo prawidłowe, a w części nieprawidłowe. Na wstępie należy zaznaczyć, że w związku z brakiem certyfikatu rezydencji podmiotu zagranicznego (A GmbH) na rzecz którego Wnioskodawca wypłacał środki z tytułu wystąpienia ze Spółki, w niniejszej interpretacji nie odwołano się do postanowień właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Brak certyfikatu rezydencji odnosi m.in. taki skutek, że nie ma możliwości ustalenia jaka umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania znajdzie w sprawie zastosowanie. Na mocy art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 2123; dalej: „Ustawa” lub „Ustawa nowelizująca”) przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1406, ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) mają, co do zasady, zastosowanie również do spółek komandytowych. Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, przepisy ustawy mają również zastosowanie do spółek komandytowych i spółek komandytowo-akcyjnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym uległa również zmianie definicja spółki, przez którą, od dnia 1 stycznia 2021 r. zgodnie z art. 4a pkt 21 lit. c ustawy o CIT, należy również rozumieć, spółki, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 1a, mające siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast w myśl art. 12 ust. 1 Ustawy nowelizującej, w przypadku spółek komandytowych oraz spółek jawnych, które z dniem 1 stycznia 2021 r. uzyskały status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, oraz w zakresie uzyskanych przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatników podatku dochodowego od osób fizycznych przychodów i poniesionych kosztów związanych z uczestnictwem w tej spółce, w tym z tytułu objęcia (nabycia) i zbycia udziałów tej spółki, wystąpienia z tej spółki lub jej likwidacji, przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się począwszy od dnia 1 stycznia 2021 r., z zastrzeżeniem ust. 2. Z art. 12 ust. 2 Ustawy nowelizującej wynika, że spółka komandytowa może postanowić, że przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do tej spółki oraz przychodów i kosztów związanych z uczestnictwem w tej spółce począwszy od dnia 1 maja 2021 r. W takim przypadku spółka komandytowa uzyskuje status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych z dniem 1 maja 2021 r. Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca podjął decyzję o niekorzystaniu z uprawnienia przewidzianego w art. 12 ust. 2 Ustawy nowelizującej, tym samym, uzyskał status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych z dniem 1 stycznia 2021 r. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód. Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów (art. 7 ust. 2 ustawy o CIT). Stosownie do art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o CIT, za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z udziału w zyskach osób prawnych, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1 pkt 4b, stanowiące przychody faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym przychody z wystąpienia wspólnika ze spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, które następuje w inny sposób niż określony w lit. b. Jak stanowi art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy od określonych w art. 7b ust. 1 pkt 1 przychodów z dywidend oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustala się w wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu). Zgodnie z art. 22a ustawy o CIT, przepisy art. 20-22 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT wynika natomiast, że osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b i 2d, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez płatnika. Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób ryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką komandytową, która od 1 stycznia 2021 r. jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Wspólnikiem Wnioskodawcy była do (…) r. Spółka A GmbH będąca niemieckim rezydentem podatkowym i komandytariuszem w Spółce od 2014 r. W związku z wystąpieniem ze Spółki, Spółce A GmbH wypłacono udział kapitałowy obliczony o zasady określone w umowie Spółki. Ponadto, Wnioskodawca posiada zyski zatrzymane osiągnięte za poprzednie lata obrotowe, które nie zostały wypłacone na rzecz Wspólników Spółki. Wypracowany zysk był częściowo wypłacany Wspólnikom, a częściowo zatrzymany w Spółce komandytowej i przekazany na kapitał rezerwowy. Wątpliwości Spółki dotyczą ustalenia, czy w związku z wypłatą wynagrodzenia na rzecz A GmbH mającą związek z wystąpieniem A GmbH ze Spółki, na Wnioskodawcy będą ciążyć obowiązki płatnika i jaką stawkę podatku powinien on jako płatnik zastosować. Odnosząc powyższe do danych zawartych w opisie sprawy stwierdzić należy, że wynagrodzenie wypłacane Wspólnikowi Spółki komandytowej, będącemu komandytariuszem tej Spółki, będzie dla takiego Wspólnika stanowiło przychód zaliczany do przychodów z zysków kapitałowych, o którym mowa w art. 7b ust. 1 lit. c ustawy o CIT, tzn. do przychodów z zysków kapitałowych. Powyższe wynika z uzasadnienia do wprowadzonych od 1 stycznia 2021 r. zmian w zakresie objęcia zakresem podmiotowym ustawy o CIT mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej spółek komandytowych (Druk sejmowy Nr 642). Z uzasadnienia wynika, że „Zgodnie z wprowadzanymi do ustawy o CIT zmianami polegającymi na nadaniu spółce komandytowej mającej siedzibę lub zarząd na terytorium Polski statusu „podatnika podatku dochodowego”, uzyskiwane z udziału w zyskach takiej spółki przychody wspólników takiej spółki, w tym komandytariuszy, podlegać będą opodatkowaniu podatkiem dochodowym analogicznie, jak przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych. Wynika to z definicji przyjętych na gruncie ustawy o CIT, a w szczególności przepisów art. 4a pkt 14, 16, 18, 19 i 21 tej ustawy”. Tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy wypłata dokonana na rzecz A GmbH, będzie stanowiła przychód zaliczany do przychodów z zysków kapitałowych, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o CIT. Zatem, podmiot polski, w tym przypadku Spółka komandytowa wypłacając należności z tytułu wystąpienia ze Spółki na rzecz Wspólnika będącego nierezydentem (A GmbH) podlegać będzie zasadom określonym w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, tzn. będzie pełniła funkcję płatnika. Jednak jak wynika z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Z uzupełnienia wniosku wynika, że Wnioskodawca na dzień wypłaty o jakiej mowa we wniosku na rzecz Wspólnika występującego ze Spółki komandytowej nie dysponował certyfikatem rezydencji podatkowej Spółki A GmbH, a zatem stosownie do treści art. 26 ust. 1 ustawy o CIT w rozpatrywanej sprawie nie znajdą zastosowania regulacje zawarte w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania. W świetle powyższego wskazać należy, że wypłata przez Wnioskodawcę dywidendy na rzecz niemieckiego Wspólnika z tytułu wystąpienia ze Spółki komandytowej stanowi dochód z zysków kapitałowych, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, w związku z tym, wynagrodzenie pobrane przez Spółkę będzie opodatkowane podatkiem dochodowym w wysokości 19%. Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1, a dotyczącego ustalenia: czy na Wnioskodawcy będą ciążyły obowiązki płatnika w związku z dokonaną na rzecz Wspólnika wypłatą związaną z jego wystąpieniem ze Spółki - jest prawidłowe. właściwej stawki podatkowej - jest nieprawidłowe. Nadmienia się, że w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 zostanie/zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.