0111-KDIB1-2.4010.313.2021.2.MS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie  art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 29 czerwca 2021 r. (data wpływu za pośrednictwem platformy e-PUAP 29 czerwca 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Spółka dokonując płatności z tytułu nabycia egzemplarza/dostępu do Oprogramowania na rzecz jej zagranicznych dostawców zobowiązana będzie: jako płatnik do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e Ustawy o CIT, w związku z uzyskaniem w Polsce przez te zagraniczne podmioty przychodu z praw autorskich, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, wywiązać się z innych obowiązków nakładanych przez art. 26 Ustawy o CIT, w tym do uzyskania certyfikatu rezydencji wydanego na rzecz odbiorcy tej płatności bądź do przesłania podatnikowi i właściwemu urzędowi skarbowemu informacji o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (IFT-2/IFT- 2R) – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 29 czerwca 2021 r. wpłynął do Organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Spółka dokonując płatności z tytułu nabycia egzemplarza/dostępu do Oprogramowania na rzecz jej zagranicznych dostawców zobowiązana będzie: jako płatnik do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e Ustawy o CIT, w związku z uzyskaniem w Polsce przez te zagraniczne podmioty przychodu z praw autorskich, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, wywiązać się z innych obowiązków nakładanych przez art. 26 Ustawy o CIT, w tym do uzyskania certyfikatu rezydencji wydanego na rzecz odbiorcy tej płatności bądź do przesłania podatnikowi i właściwemu urzędowi skarbowemu informacji o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (IFT-2/IFT- 2R). Wniosek ten nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 17 września 2021 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.313.2021.1.MS wezwano do jego uzupełnienia. Uzupełnienia wniosku dokonano 24 września 2021 r.   We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 Ustawy o CIT oraz zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”). Wnioskodawca należy do grupy kapitałowej operującej na rynku towarów konsumpcyjnych w Europie (dalej: „Grupa”). Spółka prowadzi działalność polegającą na sprzedaży detalicznej żywności, produktów czyszczących oraz innych produktów konsumpcyjnych codziennego użytku wytwarzanych przez podmioty trzecie. Jedynym udziałowcem Wnioskodawcy jest A (dalej: „Podmiot powiązany”), podmiot będący rezydentem podatkowym w Danii. Podmiot powiązany nie prowadzi w Polsce działalności poprzez zakład zagraniczny w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy o CIT w zw. z art. 5 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie dnia 6 grudnia 2001 r. Dla potrzeb prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej niezbędne jest korzystanie przez nią z programów i systemów komputerowych, aplikacji, platform i innych rozwiązań informatycznych (dalej łącznie jako „Oprogramowanie”). Wnioskodawca nabywa i będzie nabywać Oprogramowanie bądź bezpośrednio od podmiotów niepowiązanych bądź za pośrednictwem Podmiotu powiązanego. Korzystanie z pośrednictwa Podmiotu powiązanego powodowane jest między innymi potrzebą unifikacji oprogramowania komputerowego wykorzystywanego przez Grupę. Co do zasady procesy IT są scentralizowane na poziomie Grupy, a podmiotem odpowiedzialnym za wsparcie tych procesów jest Podmiot powiązany. Oznacza to, że Podmiot powiązany występuje w roli usługodawcy, świadcząc na rzecz spółek w Grupie (w tym na rzecz Wnioskodawcy) usługi IT, w tym usługi dostępu do Oprogramowania. Wdrożenie ujednoliconych systemów informatycznych ma umożliwiać m.in. usprawnienie procesów zarządzania poprzez standaryzację raportowania finansowego, podniesienie efektywności pracy, oszczędność kosztów w różnych obszarach funkcjonalnych, a także optymalizację procesów wsparcia oraz utrzymania systemu IT. Od Podmiotu powiązanego Spółka nabywa i zamierza nabywać dostęp m.in. do takiego Oprogramowania jak system (…) (system wspomagający zarządzaniem przedsiębiorstwem), (…) (program używany do zdalnego uruchamiania aplikacji z serwera na lokalnym komputerze), Platforma (…) przeznaczona do kompleksowej analizy biznesowej, Pakiet Microsoft Office, oprogramowanie wspierające (…), oprogramowanie typu (…) (oprogramowanie wspierające sprzedaż detaliczną, które zostało dostosowane do wymagań i potrzeb Grupy), (…) będący systemem zarządzania procesami, usługami i infrastrukturą przedsiębiorstwa, aplikacja (…) (zindywidualizowana aplikacja wspierająca komunikację wewnątrz organizacji) i inne. W przyszłości Wnioskodawca może, za pośrednictwem Podmiotu powiązanego, korzystać również z innego Oprogramowania. Obecnie, od podmiotów niepowiązanych (również duńskich rezydentów podatkowych) Spółka nabywa między innymi oprogramowanie do zarządzania działaniami marketingowymi czy też oprogramowanie niezbędne do poprawnego działania urządzeń typu access point służących do łączenia się urządzeń mobilnych z siecią wifi. W przyszłości Wnioskodawca może również nabywać dostęp do innego rodzaju Oprogramowania wykorzystywanego w działalności Wnioskodawcy, od innych podmiotów niepowiązanych niemających na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej ani siedziby ani zarządu w rozumieniu art. 3 ust. 2 Ustawy o CIT. Cechą wspólną Oprogramowania będącego przedmiotem wniosku, tj. zarówno Oprogramowania nabywanego w przeszłości, obecnie i w przyszłości od Podmiotu powiązanego, jak i podmiotów niepowiązanych, jest wąski zakres uprawnień Wnioskodawcy w zakresie możliwości jego wykorzystania. Wnioskodawca nie jest bowiem uprawniony do dokonywania modyfikacji oprogramowania, udzielania sublicencji, kopiowania (w niektórych przypadkach dozwolone jest tworzenie kopii zapasowej na własny użytek w celu zabezpieczenia danych przed ich utratą), rozpowszechniania, czy dalszego udostępniania programów innym podmiotom. W efekcie, Wnioskodawca nabywa (będzie nabywał) jedynie wąski zakres uprawnień, który łącznie ogranicza się do umożliwienia użytkowania nabytego egzemplarza/dostępu do Oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem, na własny użytek i dla własnych potrzeb. Zgodnie z art. 14b § 3a pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej w przypadku gdy przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe obejmuje transakcję, zespół transakcji lub inne zdarzenia z udziałem osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej które mają miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest obowiązany również do wskazania odpowiednio państwa lub terytorium miejsca zamieszkania tej osoby fizycznej, danych identyfikujących tę osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, w tym państwa lub terytorium ich siedziby, zarządu lub położenia tego zagranicznego zakładu, lub państwa lub terytorium, w których te skutki transgraniczne wystąpiły lub mogą wystąpić. Wnioskodawca wskazał w tym miejscu podmioty, w stosunku do których wystąpiły skutki podatkowe w związku z nabywaniem przez Spółkę Oprogramowania. W związku z powyższym zadano następujące pytania: 1.      Czy w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, dokonując płatności z tytułu nabycia egzemplarza/dostępu do Oprogramowania na rzecz jego zagranicznych dostawców (Podmiotu powiązanego i podmiotów niepowiązanych), Spółka zobowiązana będzie jako płatnik do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e Ustawy o CIT, w związku z uzyskaniem w Polsce przez te zagraniczne podmioty przychodu z praw autorskich, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT? 2.      Czy w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, dokonując płatności z tytułu nabycia egzemplarza/dostępu do Oprogramowania na rzecz jego zagranicznych dostawców (Podmiotu powiązanego i podmiotów niepowiązanych), Spółka zobowiązana będzie wywiązać się z innych obowiązków nakładanych przez art. 26 Ustawy o CIT, w tym do uzyskania certyfikatu rezydencji wydanego na rzecz odbiorcy tej płatności bądź do przesłania podatnikowi i właściwemu urzędowi skarbowemu informacji o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (IFT-2/IFT- 2R)?   Zdaniem Wnioskodawcy: 1.      Płatność z tytułu nabycia egzemplarza/dostępu do Oprogramowania na rzecz jego zagranicznych dostawców nie będzie stanowić przychodu z praw autorskich, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, a w konsekwencji Spółka nie będzie zobowiązana do potrącenia zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e Ustawy o CIT od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego. 2.      Skoro sama płatność z tytułu nabycia egzemplarza/dostępu do Oprogramowania na rzecz jego zagranicznych dostawców nie stanowi płatności, o której mowa w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT, to płatność ta nie będzie powodować innych obowiązków nakładanych przez art. 26 Ustawy o CIT, w tym brak będzie obowiązku posiadania certyfikatu rezydencji odbiorcy tej płatności oraz brak obowiązku przesłania podatnikowi i właściwemu urzędowi skarbowemu informacji o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (IFT-2/IFT-2R).   Uzasadnienie Informacje ogólne. Zgodnie z art. 3 ust. 2 Ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podstawie art. 3 ust. 3 pkt 5 Ustawy o CIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez tych podatników, uważa się w szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia. Jednocześnie, według art. 3 ust. 5 Ustawy o CIT, za ww. dochody (przychody) uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT. Stosownie do art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez nierezydentów przychodów: 1.      z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), 2.      z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 3.      z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze, ustala się w wysokości 20% przychodów. Natomiast dodany od dnia 1 stycznia 2019 r. art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT stanowi, że co do zasady osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych m.in. w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, są obowiązane jako płatnicy pobierać w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez płatnika. Powyższe oznacza, że co do zasady przy płatnościach wynagrodzenia z tytułów określonych w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym łącznie kwoty 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika nierezydenta, płatnik podatku u źródła może zastosować obniżoną stawkę wynikającą z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub nie pobierać podatku w ogóle (jeśli zapisy umowy tak przewidują) pod warunkiem posiadania certyfikatu rezydencji podatkowej kontrahenta nierezydenta - przy zachowaniu należytej staranności przy weryfikacji możliwości zastosowania stawki z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobrania podatku. Innymi słowy, w przypadku braku certyfikatu rezydencji podatkowej nierezydenta zastosowanie znajdą reguły określone w Ustawie o CIT. Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 2e Ustawy o CIT jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w m.in. w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT przekracza kwotę, o której mowa w ust. 1 (tj. 2 000 000 zł), osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, co do zasady, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł - bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Na mocy Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyłączenia lub ograniczenia stosowania art. 26 ust. 2e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2421), stosownie do art. 26 ust. 2e Ustawy o CIT, zostało wyłączone do 30 czerwca 2021 r. (winno być do 31 grudnia 2021 r.).   Ad. 1 Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 1. Stosownie do art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT, opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym (tzw. podatkiem u źródła) podlegają m.in. przychody z praw autorskich oraz praw pokrewnych. Przepisy prawa podatkowego nie precyzują jednak, co należy rozumieć przez przychody z praw autorskich. W ocenie Wnioskodawcy, w związku z tym, że pojęcie praw autorskich określone jest w regulacjach ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231, dalej: „Ustawa o PAIPP”), to dokonując interpretacji pojęcia przychodu z praw autorskich należy uwzględnić treść powyższych przepisów. Artykuł 1 ust. 1 Ustawy o PAIPP zawiera ogólną definicję opisującą utwór będący przedmiotem prawa autorskiego tj. przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Zgodnie z art. 2 pkt 1 Ustawy o PAIPP, przedmiotem prawa autorskiego są m.in. utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe). Zgodnie z ww. przepisem, w krajowym prawie autorskim programy komputerowe nie stanowią zarazem utworów literackich, publicystycznych czy naukowych - wskazuje na to wyraźne ich wyróżnienie obok utworów literackich, publicystycznych czy naukowych w cytowanym przepisie. Zatem, programy komputerowe zyskały szczególny i odrębny przedmiot ochrony na mocy krajowego prawa autorskiego. Zgodnie z art. 17 Ustawy o PAIPP, przez pojęcie autorskie prawa majątkowe należy rozumieć wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu. Jednocześnie, zgodnie z art. 41 ust. 2 Ustawy o PAIPP, umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione. Z kolei, zgodnie z art. 74 ust. 4 Ustawy o PAIPP, autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego obejmują prawo do: 1.      trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego, w całości lub w części, jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie: w zakresie, w którym dla wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego; 2.      tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała; 3.      rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii. W związku z powyższym, aby daną umowę sprzedaży oprogramowania komputerowego można było uznać za umowę licencyjną na korzystanie z praw autorskich do programu komputerowego, ważne jest ustalenie, czy spełniony został co najmniej jeden z warunków określonych w art. 74 ust. 4 Ustawy o PAIPP, tj. czy prawa autorskie do programu komputerowego zostały przeniesione na nabywcę na polach eksploatacji określonych w tym przepisie. Co szczególnie istotne, zgodnie z art. 52 Ustawy o PAIPP, o ile umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do tegoż utworu. W związku z tym dla oceny, czy w sytuacji Spółki została zawarta umowa licencyjna, kluczowe znaczenie ma zakres praw nabytych przez Spółkę do programu komputerowego na podstawie tej umowy, tj. czy dana transakcja powoduje przeniesienie praw autorskich do oprogramowania na wskazanych powyżej polach eksploatacji. W analizowanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie nabywa prawa do eksploatacji Oprogramowania na żadnym z wyżej wymienionych pól eksploatacji. Z uwagi na to, że żadne prawa majątkowe do Oprogramowania nie są przenoszone na Wnioskodawcę, nie można uznać, że Spółka nabywa majątkowe prawa autorskie do korzystania z utworu (Oprogramowania). Wynika to z faktu, że przeniesienie własności egzemplarza utworu (Oprogramowania) nie powoduje przeniesienia autorskich praw majątkowych do tego utworu. W ocenie Wnioskodawcy, prawa Spółki związane z nabywanym Oprogramowaniem są w praktyce ograniczone jedynie do praw niezbędnych do działania w charakterze użytkownika końcowego (egzemplarza) Oprogramowania. W efekcie powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, zasadnym jest wniosek, że płatności za Oprogramowanie uiszczane na rzecz zagranicznych dostawców stanowią w istocie wynagrodzenie za zakup egzemplarza/dostęp do Oprogramowania, a nie wynagrodzenie za korzystanie z jakichkolwiek praw autorskich do oprogramowania, a zatem płatności te nie mieszczą się w pojęciu przychodów z praw autorskich lub praw pokrewnych, w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Powyższe wnioskowanie potwierdza również Komentarz do Konwencji Modelowej OECD, zgodnie z którym rodzaj płatności uzyskiwanych w ramach transakcji, których przedmiotem jest przekazanie oprogramowania komputerowego zależy od istoty praw, jakie odbiorca nabywa w ramach konkretnego porozumienia dotyczącego użytkowania i korzystania z programów. Zgodnie z punktem 14 Komentarza prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu na zasadzie tzw. end-usera, czyli końcowego użytkownika nie stanowią tytułu do naliczania opłat z tytułu praw autorskich lub praw pokrewnych (czyli należności licencyjnych). Tym samym, należności takie należy traktować jako zyski przedsiębiorstwa. Należy przy tym zaznaczyć, iż podejście takie jest również powszechnie przyjęte i konsekwentnie stosowane dla potrzeb aplikacji polskich przepisów p.d.o.p., tj. art. 21 ustawy o p.d.o.p. Z takim rozumieniem zgodził się także NSA, który w wyroku z dnia 24 listopada 2003 r. sygn. akt FSA 2/03, stwierdził, że: W praktyce gospodarczej nie każdemu obrotowi oprogramowaniem komputerowym towarzyszyć musi umowa przeniesienia praw autorskich lub licencja. Ma to miejsce wówczas, gdy oprogramowanie nie stanowi utworu w rozumieniu prawa autorskiego oraz gdy w świetle umowy przenoszącej własność egzemplarza oprogramowania nie jest jej przedmiotem przejście autorskich praw majątkowych do utworu (art. 52 ust. 1 Ustawy o PAIPP i prawach pokrewnych), a także gdy nabywca egzemplarza oprogramowania na podstawie umowy licencyjnej, dokonuje jego dalszej odsprzedaży, do czego jest uprawniony z uwagi na wyczerpanie się prawa autorskiego do rozpowszechniania tego egzemplarza (art. 74 ust. 4 pkt 3 Ustawy o PAIPP i prawach pokrewnych). W analizowanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Spółka, nabywając Oprogramowanie, nie nabywa autorskich praw majątkowych do Oprogramowania, w szczególności nie nabywa prawa do jego zwielokrotnienia, tłumaczenia, przystosowywania, zmiany, modyfikacji, przetwarzania ani rozpowszechniania. Spółka nabywa jedynie egzemplarze/dostępy do Oprogramowania. W efekcie, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT w zw. z art. 52 Ustawy o PAIPP nabycie egzemplarzy/dostępu do Oprogramowania nie powinno podlegać opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Takie stanowisko potwierdzono m.in. w następujących interpretacjach prawa podatkowego: Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30 sierpnia 2019 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.232.2019.3.MR, w której stwierdzono, że „jako nabywca Wnioskodawca nie ma prawa do kopiowania, powielania na potrzeby osób trzecich, modyfikowania oraz rozpowszechniania zakupionego programu komputerowego lub dostępu do baz. Wnioskodawca jest użytkownikiem końcowym (tzw. ang. end-user). Zakres uprawnień nabywcy do korzystania z oprogramowania komputerowego jest ograniczony jedynie do wykorzystania ich na własne potrzeby, w określonym czasie. W związku z powyższym nie dochodzi do przeniesienia praw autorskich ani do przekazania tych praw do używania Wnioskodawcy, a co za tym idzie należności z tego tytułu nie są należnościami licencyjnymi w rozumieniu przepisów ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W związku z powyższym, płatności dokonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki Czeskiej z tytułu licencji end-user nie są objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 12 UPO, tym samym nie podlegają opodatkowaniu w Polsce podatkiem u źródła - zgodnie z ww. art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”; Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 sierpnia 2019 r., znak: 0111-KDlB1-1.4010.223.2019.2.MF, w której organ stwierdził, że „Jako nabywca Wnioskodawca nie ma prawa do kopiowania, powielania na potrzeby osób trzecich, modyfikowania oraz rozpowszechniania zakupionego programu komputerowego lub dostępu do baz. Wnioskodawca jest użytkownikiem końcowym (tzw. ang. end-user). Zakres uprawnień nabywcy do korzystania z oprogramowania komputerowego jest ograniczony jedynie do wykorzystania ich na własne potrzeby, w określonym czasie. W związku z powyższym nie dochodzi do przeniesienia praw autorskich ani do przekazania tych praw do używania Wnioskodawcy, a co za tym idzie należności z tego tytułu nie są należnościami licencyjnymi w rozumieniu przepisów ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W związku z powyższym, płatności dokonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki Czeskiej z tytułu licencji end-user nie są objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 12 UPO, tym samym nie podlegają opodatkowaniu w Polsce podatkiem u źródła - zgodnie z ww. art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”; Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 sierpnia 2019 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.249.2019.4.BS, w której organ potwierdził stanowisko wnioskodawcy, w zakresie stwierdzenia, że „Jak wynika z powyższego za należności, licencyjne nie mogą być uznawane te należności, które ponoszone są za licencję, w związku z którą jej nabywca: nie nabywa praw autorskich bądź praw do dysponowania nimi w stosunku do przedmiotu licencji; nie będzie dokonywał dalszej odsprzedaży bądź nie będzie udzielał sublicencji; może wykorzystywać przedmiot licencji jedynie do własnych potrzeb. W przypadku wypłaty przez Wnioskodawcę należności nierezydentom, które nie mieszczą się w katalogu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku posiadania certyfikatu rezydencji warunkującego niepobranie podatku „u źródła”; Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 sierpnia 2019 r., znak: 0111-KDIB2-3.4010.164.2019.2.HK, w której stwierdzono, że „Jako nabywca Wnioskodawca nie ma prawa do kopiowania, powielania na potrzeby osób trzecich, modyfikowania oraz rozpowszechniania zakupionego programu komputerowego lub dostępu do baz. Wnioskodawca jest użytkownikiem końcowym (tzw. ang. end-user). Zakres uprawnień nabywcy do korzystania z oprogramowania komputerowego i baz danych jest ograniczony jedynie do wykorzystania ich na własne potrzeby, w określonym czasie. W związku z powyższym nie dochodzi do przeniesienia praw autorskich ani do przekazania tych praw do używania Wnioskodawcy, a co za tym idzie należności za korzystanie z aplikacji IFS oraz oprogramowania Oracle nie są należnościami licencyjnymi w rozumieniu przepisów ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W związku z powyższym, płatność, dokonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki X z tytułu usług wsparcia informatycznego (Usług IT) i z tytułu licencji na korzystanie z aplikacji IFS oraz oprogramowania Oracle nie są objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 12 ww. umowy polsko-niemieckiej, tym samym nie podlegają opodatkowaniu w Polsce podatkiem u źródła - zgodnie z ww. art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”; Interpretacja indywidualna z 1 lipca 2019 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.193.2019.1.BS, w której organ potwierdził stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym „biorąc powyższe pod uwagę, w pełni uzasadnionym jest stanowisko Spółki, iż wynagrodzenie wypłacane przez nią zagranicznym usługodawcom na mocy opisanych wyżej Umów End-User za licencję na korzystanie z oprogramowania komputerowego nie jest dla tych podmiotów przychodem, w którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., a więc na Spółce - jako płatniku - nie ciąży w myśl art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego.”; Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 października 2018 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.340.2018.1.JC, w której organ stwierdza, że: „W przedstawionym stanie faktycznym nie będzie obejmował on Wnioskodawcy, gdyż wypłacane przez niego należności z tytułu korzystania z oprogramowania komputerowego na własny użytek (w charakterze End User) nie stanowią należności licencyjnych, na podstawie ww. art. 21 u.p.d.o.p. (...). W świetle powyższego Wnioskodawca nie ma obowiązku pobierania podatku u źródła w związku z dokonywaniem płatności na rzecz spółki amerykańskiej oraz do wykonywania żadnych innych obowiązków płatnika w związku z wypłatą tych należności”; Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 czerwca 2018 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.221.2018.1.BG, w której organ stwierdza, że: „W przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie będzie obejmował on Wnioskodawcy, gdyż wypłacane przez niego należności z tytułu nabycia programu komputerowego na własny użytek nie stanowią należności licencyjnych, na podstawie ww. art. 21 u.p.d.o.p. (...). W świetle powyższego Wnioskodawca nie ma obowiązku pobierania podatku u źródła w związku z dokonywaniem płatności na rzecz rezydenta z Japonii, bez względu na to, czy jest w posiadaniu certyfikatu rezydencji, czy też go nie posiada”; Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 maja 2018 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.91.2018.1.PW, w której organ potwierdza stanowisko podatnika, zgodnie z którym: „Jak wskazano wyżej Wnioskodawca nabywa od firmy niemieckiej licencję do programu będącą licencją niewyłączną i nieprzekazywalną. Spółka jako użytkownik nie posiada prawa własności, czyli prawa do udzielania licencji. Zatem płatności dokonywane przez Wnioskodawcę na rzecz firmy z siedzibą w Niemczech nie są objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca nie ma więc obowiązku potrącenia od nich podatku u źródła”. Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 grudnia 2019 r. 0111-KDIB2-1.4010.325.2019.2.MK, w której organ stwierdza, że: „W tym miejscu podkreślić należy, że jako nabywca Wnioskodawca z tytułu korzystania z Oprogramowania na zasadach Postanowień licencyjnych nie ma możliwości kopiowania, rozpowszechniania, czy dalszego udostępniania programów innym podmiotom, w ramach udzielonej licencji nie dochodzi do przeniesienia praw autorskich ani pokrewnych, licencja nie pozwala na dokonywanie jakichkolwiek modyfikacji oprogramowania. Wnioskodawca (licencjobiorca) nie jest uprawniony do udzielania sublicencji, czy sprzedaży praw autorskich i oprogramowania. W związku z powyższym nie dochodzi do przeniesienia praw autorskich ani do przekazania tych praw do używania Wnioskodawcy, a co za tym idzie należności z tego tytułu nie są należnościami licencyjnymi w rozumieniu przepisów ww. umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę z tytułu korzystania z Oprogramowania na zasadach Postanowień licencyjnych nie są objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. w związku z art. 12 umowy polsko-niemieckiej, umowy polsko-australijskiej i art. 13 umowy polsko-amerykańskiej, tym samym Spółka nie ma obowiązku pobierania podatku u źródła w związku z dokonywaniem płatności na rzecz rezydenta Niemiec, Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki.” Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 listopada 2020 r. 0111-KDIB1-2.4010.490.2020.1.ANK, w której organ zgodził się z następującym stanowiskiem wnioskodawcy „Zatem licencja użytkownika końcowego programu komputerowego, zdaniem Wnioskodawcy, nie stanowi licencji w rozumieniu ustawy o PAPP, gdyż nie obejmuje ona takich pól eksploatacji, jak choćby prawo do: modyfikowania, kopiowania, powielania, trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu. Nie dochodzi na jej podstawie również do przeniesienia na nabywcę autorskich praw majątkowych do programu komputerowego. Z powyższych rozważań wynika, że zapłata za licencje do oprogramowania, mające charakter tzw. licencji typu enduser (tj. użytkownika końcowego), czyli za możliwość korzystania z programu bądź systemu komputerowego na własne potrzeby nie stanowi należności licencyjnej zarówno na podstawie polskich przepisów, jak i w rozumieniu UPO.” Podsumowując, w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w ocenie Spółki, nie dochodzi do przeniesienia praw autorskich do Oprogramowania. Biorąc pod uwagę powyższe, po stronie zagranicznych dostawców (Podmiotu powiązanego i podmiotów niepowiązanych) nie dochodzi do powstania przychodu z praw autorskich, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT. Wnioskodawca nie będzie zobowiązany jako płatnik podatku do potrącenia od takiej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e Ustawy o CIT.   Ad. 2 Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2. Formularz IFT-2/IFT-2R jest informacją o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Informację tę, co do zasady sporządza płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, który dokonuje wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT. Zgodnie z art. 26 ust. 3 Ustawy o CIT, płatnicy o których mowa w ust. 1, przekazują kwoty podatku w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgodnie z ust. 1, 3-3d pobrano podatek, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według siedziby podatnika wykonuje swoje zadania, albo - w przypadku dochodu, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. f Ustawy o CIT - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według siedziby płatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników wymienionych w art. 3 ust. 2 Ustawy o CIT oraz podatników będących osobami uprawnionymi z papierów wartościowych zapisanych na rachunkach zbiorczych, których tożsamość nie została płatnikowi ujawniona w trybie przewidzianym w ustawie, o której mowa w art. 4a pkt 15, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Płatnicy są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w: 1.      art. 3 ust. 1 - informację o wysokości pobranego podatku, 2.      art. 3 ust. 2 oraz urzędowi skarbowemu - informację o dokonanych wypłatach i pobranym podatku - sporządzone według ustalonego wzoru. Artykuł 26 ust. 3d Ustawy o CIT stanowi natomiast, że informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, sporządzają i przekazują również podmioty, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku. Przepisy ust. 3b i 3c stosuje się odpowiednio. Z powyższego wynika, że gdy określony podmiot nie dokonuje wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT, to nie ma obowiązku wypełniania formularza IFT-2/IFT-2R. Ponadto, zgodnie z treścią art. 22a Ustawy o CIT regulacje art. 21-22 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Z kolei, w świetle art. 26 ust. 1, do płatności wskazanych w treści art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT można zastosować stawki podatkowe wynikające z właściwej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji podatkowej. Jednak powyższe regulacje mają zastosowanie jedynie do płatności, o których mowa w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT. Skoro zatem, jak zostało wykazane w stanowisku Wnioskodawcy do pytania nr 1, płatności dokonywane przez Wnioskodawcę nie stanowią należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT, to Wnioskodawca nie jest (i nie będzie) zobowiązany do uzyskiwania certyfikatów rezydencji podatkowej od podatników otrzymujących te płatności oraz nie jest (i nie będzie) zobowiązany do sporządzenia informacji IFT-2/2R i złożenia ich do właściwego urzędu skarbowego. Powyższe potwierdzają m.in. następujące interpretacje indywidualne Dyrektora KIS: §  interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 lutego 2021 r. 0111-KDIB1-2.4010.490.2020.1.ANK, w której organ uznał, że „Wypłacane przez Wnioskodawcę należności z tytułu nabywania licencji na oprogramowanie i licencji na program antywirusowy na własny użytek nie stanowi należności licencyjnej, na podstawie ww. art. 21 ustawy o CIT w związku z zapisami art. 13 ww. Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zatem, należności płacone przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu amerykańskiego nie są objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o CIT i zakwalifikowane jako „zyski przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 8 ww. Umowy nie podlegają opodatkowaniu w Polsce. Wnioskodawca dokonując wypłat należności na rzecz amerykańskiego podmiotu, nie ma obowiązku pobierania i zapłaty podatku u źródła od płatności na rzecz tego podmiotu oraz obowiązku posiadania certyfikatu rezydencji tego podmiotu.” §  interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 października 2020 r. 0111-KDIB1-2.4010.387.2020.1.AW, w której organ zgodził się ze stanowiskiem podatnika, zgodnie z którym „W konsekwencji należy przyjąć, iż wynagrodzenie z tytułu opłat licencyjnych za korzystanie z Oprogramowania typu end-user nie mieści się w zakresie wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT oraz zapłata takiego wynagrodzenia w przyszłości nie będzie pociągało za sobą konieczności pobrania podatku od wypłacanych należności oraz wypełnienia innych obowiązków formalnych, takich jak uzyskanie certyfikatu rezydencji podatkowej lub sporządzenie informacji IFT-2/IFT-2R.” §  interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 czerwca 2020 r. 0111-KDIB2-1.4010.43.2020.3.BJ, w której organ zgodził się ze stanowiskiem podatnika, zgodnie z którym „ W konsekwencji należy przyjąć, iż wynagrodzenie z tytułu opłat licencyjnych za korzystanie z Oprogramowania typu end-user nie mieści się w zakresie wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT oraz zapłata takiego wynagrodzenia w przyszłości nie będzie pociągała za sobą konieczności pobrania podatku od wypłacanych należności oraz wypełnienia innych obowiązków formalnych, takich jak uzyskanie certyfikatu rezydencji podatkowej lub sporządzenie informacji IFT-2/IFT-2R.” §  interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 maja 2020 r. 0114-KDIP2-1.4010.38.2020.2.OK, w której organ wskazał, że „Jednocześnie wskazać należy, że skoro wydatki ponoszone przez Spółkę z tytułu korzystania z Oprogramowania na zasadach Postanowień Licencyjnych nie są objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., to Spółka nie jest/będzie zobowiązana do dochowania warunków, o których mowa w art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., tj. do dochowania należytej staranności oraz posiadania certyfikatów rezydencji rzeczywistych właścicieli należności płaconych przez Spółkę tytułem korzystania z ww. Oprogramowania oraz sumowania opłat za uzyskane licencje użytkownika końcowego z pozostałymi płatnościami w celu ustalenia kwoty 2 000 000 zł, zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e ustawy CIT.”   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1406 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT stanowi, że podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) – ustala się w wysokości 20% tych przychodów. Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. W myśl natomiast art. 26 ust. 1 ustawy o CIT osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b i 2d, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez płatnika.   Z kolei jak wynika z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 przekracza kwotę, o której mowa w ust. 1, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę, o której mowa w ust. 1: z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e; bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.   Zauważyć także należy, że na podstawie delegacji ustawowej Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 31 grudnia 2018 r. w sprawie wyłączenia lub ograniczenia stosowania art. 26 ust. 2e ustawy o CIT (Dz. U. z dnia 31 grudnia 2018 r. poz. 2545; dalej: „Rozporządzenie”). Zgodnie z § 4 Rozporządzenia, wyłącza się stosowanie art. 26 ust. 2e ustawy w przypadku dokonywanych do dnia 31 grudnia 2021 r. wypłat należności: innych niż określone w § 2 ust. 1 pkt 7-9 na rzecz podatników, o których mowa w § 2 ust. 2, jeżeli istnieje podstawa prawna do wymiany informacji podatkowych z państwem siedziby lub zarządu tych podatników; z tytułu dywidend i innych przychodów (dochodów) z udziału w zyskach osób prawnych na rzecz podatników, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy.   Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym, zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.   Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że dla potrzeb prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej niezbędne jest korzystanie przez nią z programów i systemów komputerowych, aplikacji, platform i innych rozwiązań informatycznych (Oprogramowanie). Wnioskodawca nabywa i będzie nabywać Oprogramowanie bądź bezpośrednio od podmiotów niepowiązanych bądź za pośrednictwem Podmiotu powiązanego. Cechą wspólną Oprogramowania będącego przedmiotem wniosku, tj. zarówno Oprogramowania nabywanego w przeszłości, obecnie i w przyszłości od Podmiotu powiązanego, jak i podmiotów niepowiązanych, jest wąski zakres uprawnień Wnioskodawcy w zakresie możliwości jego wykorzystania. Wnioskodawca nie jest bowiem uprawniony do dokonywania modyfikacji oprogramowania, udzielania sublicencji, kopiowania (w niektórych przypadkach dozwolone jest tworzenie kopii zapasowej na własny użytek w celu zabezpieczenia danych przed ich utratą), rozpowszechniania, czy dalszego udostępniania programów innym podmiotom. W efekcie, Wnioskodawca nabywa (będzie nabywał) jedynie wąski zakres uprawnień, który łącznie ogranicza się do umożliwienia użytkowania nabytego egzemplarza/dostępu do Oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem, na własny użytek i dla własnych potrzeb.   Jak wynika z powołanego powyżej art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy w wysokości 20% ustala się m.in. od przychodów z praw autorskich uzyskanych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem analizując opis przedmiotowej sprawy, należy odnieść się do przepisów określających zakres praw autorskich. W celu określenia zakresu praw autorskich wg polskich przepisów, należy odnieść się do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1062, dalej: „ustawa o prawie autorskim”), który stwierdza, że przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Ponadto w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawie autorskim stwierdza się, że przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe). W art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, zawarto ogólną normę, opisującą utwór, będący przedmiotem prawa autorskiego, natomiast ust. 2 tegoż artykułu ma charakter pomocniczy. Dla uznania danego dzieła za przedmiot prawa autorskiego nie wystarcza ustalenie, że mieści się ono w jednej z nazwanych ustawowo kategorii, podanych jako katalog otwarty. Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie utworów, posłużył się porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej środków wyrazu. Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane do więcej niż jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1 ust. 2 pkt 1 stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem prawa autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez twórcę techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie wg przedmiotu twórczości, czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe. W myśl art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o prawie autorskim, ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Jak wskazuje powołany przepis, program komputerowy podlega ochronie niezależnie od formy (sposobu) wyrażenia, a więc w postaci „programu źródłowego” i „programu maszynowego”, „programu wpisanego do pamięci stałej komputera” itd. Podlega on ochronie również wówczas, gdy jest utrwalony w odręcznie sporządzonych notatkach, w dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej. Stosownie do treści art. 74 ust. 4 pkt 1 i pkt 3 tej ustawy autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do: trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego; rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii. Reasumując, należy stwierdzić, że w rozumieniu polskich przepisów o prawie autorskim, przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie. Program komputerowy został wymieniony przez ustawodawcę jako przedmiot prawa autorskiego. Łączna subsumcja art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz powołanych przepisów prawa autorskiego nie pozostawia wątpliwości, że opłaty z tytułu licencji na oprogramowania komputerowego, co do zasady, podlegają w Polsce opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym u źródła.   W tym stanie rzeczy należy przeanalizować, czy postanowienia umowy o unikaniu podwójnego  opodatkowania nie wyłączają lub nie ograniczają prawa Polski do opodatkowania przedmiotowych dochodów. Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca nabył/będzie nabywać dostęp do Oprogramowania na własny użytek od podmiotów będących zagranicznymi rezydentami podatkowymi z Danii. Zatem w rozpatrywanej sprawie zasadne jest odwołanie się do przepisów umowy zawartej między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie dnia 6 grudnia 2001 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 43 poz. 368 ze zm.), zmienionej Protokołem podpisanym w Warszawie dnia 7 grudnia 2009 r., zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Danię dnia 7 czerwca 2017 r. W myśl art. 12 ust. 1 tej umowy, należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie uprawnionej mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Jednakże należności, o których mowa w ustępie 1, mogą być również opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli odbiorca jest właścicielem należności licencyjnych, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5% kwoty należności licencyjnych brutto (art. 12 ust. 2 UPO). Określenie „należności licencyjne” użyte w tym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego, jak również za użytkowanie lub prawo do użytkowania jakiegokolwiek urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za korzystanie z doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (art. 12 ust. 3 UPO).   Mając powyższe na uwadze oraz odnosząc się do definicji należności licencyjnych zawartej w ww. umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, należy stwierdzić, że Państwa-Strony UPO posłużyły się sformułowaniami obejmującymi całość chronionych praw autorskich na gruncie polskiej ustawy. Fakt, że program komputerowy jest utworem stanowiącym przedmiot prawa autorskiego jest czynnikiem wystarczającym do włączenia oprogramowania do definicji należności licencyjnych odnoszących się do wszelkich praw autorskich dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego. Intencją Państw-Stron Umowy było objęcie zakresem dyspozycji artykułów odnoszących się do pojęcia „należności licencyjnych”, wszelkich dochodów uzyskiwanych w związku z korzystaniem z jakiegokolwiek dzieła czy utworu chronionego prawem autorskim na gruncie prawa krajowego. Dochód z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programów komputerowych należy traktować jako należności licencyjne, albowiem program komputerowy stanowi utwór będący przedmiotem prawa autorskiego.   Interpretując przepisy zawarte w umowie polsko-duńskiej należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienia Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem. I tak, pkt 13.1 Komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji OECD (należności licencyjne), wyraźnie stwierdza, że program komputerowy może być traktowany jako utwór literacki, artystyczny lub naukowy, przy czym, o ile ustawodawstwo krajowe nie stanowi inaczej, najbardziej uzasadnione jest traktowanie programów komputerowych jako dzieła naukowego. Zatem, w przypadku braku wymienienia dochodów z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programów komputerowych w definicji „należności licencyjnych”, należy uznać program komputerowy za utwór literacki, artystyczny lub naukowy i dochód uzyskiwany z tytułu użytkowania takich programów traktować dla celów podatkowych jak „należność licencyjną”, której opodatkowanie powinno być rozpatrywane na gruncie międzynarodowego prawa podatkowego. Natomiast w pkt 14 do art. 12 Komentarza Modelowej Konwencji wskazano, że prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych. Według Komentarza do transakcji dotyczących wytworów cyfrowych, takich jak obrazy, dźwięki lub teksty, należy stosować odpowiednio konstrukcje przewidziane dla programów komputerowych. Zgodnie z punktem 14.2 Komentarza wykorzystywanie programów komputerowych wyłącznie dla własnych potrzeb, w tym powielanie w celu zapewnienia możliwości korzystania z programu, nie stanowi należności licencyjnej. Odnosząc powyższe do przestawionego we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, że płatności dokonywane przez Spółkę na rzecz podmiotów z siedzibą w Danii nie stanowią/nie będą stanowić należności licencyjnych. Oznacza to, że Wnioskodawca dokonując wypłaty takich należności nie jest zobowiązany/nie będzie zobowiązany do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego. Obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT dotyczy wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 tej ustawy. W przedstawionym opisie stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego nie obejmuje on Wnioskodawcy, gdyż wypłacane przez niego należności z tytułu nabycia Oprogramowania dla własnych potrzeb nie stanowią/nie będą stanowić należności licencyjnych, na podstawie ww. art. 21 ustawy o CIT w związku z art. 12 umowy polsko-duńskiej. Spółka nie jest/nie będzie zatem zobowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od tych płatności. Mając na uwadze powyższe w przypadku wypłaty przez Spółkę należności podmiotom z siedzibą w Danii, które nie mieszczą się w katalogu art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, na Wnioskodawcy nie ciąży/nie będzie ciążył obowiązek do złożenia informacji IFT-2/IFT-2R, jak również Wnioskodawca nie jest/nie będzie obowiązany do posiadania certyfikatu rezydencji kontrahenta zagranicznego. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoja aktualność.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)      z zastosowaniem art. 119a; 2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.