0111-KDIB1-2.4010.321.2018.1.AK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 25 lipca 2018 r. (data wpływu 7 sierpnia 2018 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w świetle art. 15 ust. 1h pkt 2 updop, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., Bank ma prawo do zaliczenia straty powstającej wskutek zbycia wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów: bez konieczności uprzedniego uprawdopodobnienia nieściągalności Wierzytelności – jest prawidłowe, bez względu na to, czy opóźnienie w spłacie kredytu (pożyczki) przekroczyło 12 miesięcy w odniesieniu do całości czy tylko części zadłużenia (zobowiązania) wynikającego z kredytu (pożyczki) – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 7 sierpnia 2018 r. wpłynął do organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w świetle art. 15 ust. 1h pkt 2 updop, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., Bank ma prawo do zaliczenia straty powstającej wskutek zbycia wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów: bez konieczności uprzedniego uprawdopodobnienia nieściągalności Wierzytelności, bez względu na to, czy opóźnienie w spłacie kredytu (pożyczki) przekroczyło 12 miesięcy w odniesieniu do całości czy tylko części zadłużenia (zobowiązania) wynikającego z kredytu (pożyczki). We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest bankiem z siedzibą w Polsce, który w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonuje czynności bankowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tj. Dz.U. poz. 1876). W szczególności, Bank udziela klientom kredytów oraz pożyczek pieniężnych. Z tytułu udzielonych kredytów i pożyczek Bank posiada wierzytelności, co do których opóźnienie w spłacie kapitału tego kredytu (pożyczki) lub odsetek (w tym odsetek umownych lub karnych, tj. odsetek należnych od przeterminowanego salda kredytu) przekracza 12 miesięcy (dalej: „Wierzytelności”), przy czym opóźnienie to może dotyczyć tylko części kapitału (np. jednej raty) lub tylko części odsetek. W stosunku do Wierzytelności nie upłynął termin, po którym dłużnik mógłby skutecznie zgłosić zarzut ich przedawnienia. Część Wierzytelności dotyczy przypadków, gdy dłużnik Banku (kredytobiorca/pożyczkobiorca) zmarł, a jego dług wszedł do masy spadkowej. W takich wypadkach Bank niekiedy nie przeprowadza działań mających na celu ustalenie spadkobierców dłużnika. Z uwagi na trudności w egzekwowaniu Wierzytelności, Bank może podjąć decyzję o ich zbyciu na rzecz funduszu sekurytyzacyjnego albo towarzystwa funduszy inwestycyjnych tworzącemu fundusz sekurytyzacyjny. Biorąc pod uwagę wątpliwą perspektywę spłaty Wierzytelności, transakcja zbycia Wierzytelności na rzecz funduszu sekurytyzacyjnego albo towarzystwa funduszy inwestycyjnych tworzącemu fundusz sekurytyzacyjny odbywa się po cenie niższej niż pozostająca do spłaty część kapitałowa Wierzytelności (tj. kwota udzielonego kredytu lub pożyczki z wyłączeniem odsetek, prowizji i opłat, dalej: „Kapitał”). W konsekwencji, dokonując zbycia Wierzytelności, Bank realizuje stratę stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą uzyskaną ze zbycia a Kapitałem (dalej: „Strata”). W odniesieniu do części Wierzytelności nie została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia nieściągalności, o której mowa w art. 16 ust. 2a ustawy o CIT. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy w świetle art. 15 ust. 1h pkt 2 ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., Bank ma prawo do zaliczenia Straty powstającej wskutek zbycia Wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów bez konieczności uprzedniego uprawdopodobnienia nieściągalności Wierzytelności oraz bez względu na to, czy opóźnienie w spłacie kredytu (pożyczki) przekroczyło 12 miesięcy w odniesieniu do całości czy tylko części zadłużenia (zobowiązania) wynikającego z kredytu (pożyczki)? Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle art. 15 ust. 1h pkt 2 ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., Bank ma prawo do zaliczenia Straty powstającej wskutek zbycia Wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów bez konieczności uprzedniego uprawdopodobnienia nieściągalności Wierzytelności oraz bez względu na to, czy opóźnienie w spłacie kredytu (pożyczki) przekroczyło 12 miesięcy w odniesieniu do całości czy tylko części zadłużenia (zobowiązania) wynikającego z kredytu (pożyczki). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1h pkt 2 ustawy o CIT, w bankach kosztem uzyskania przychodów jest także strata ze zbycia funduszowi sekurytyzacyjnemu albo towarzystwu funduszy inwestycyjnych tworzącemu fundusz sekurytyzacyjny wierzytelności z tytułu kredytów (pożyczek), stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą uzyskaną ze zbycia a wartością wierzytelności z tytułu udzielonego przez bank kredytu (pożyczki) - do wysokości kwoty udzielonego kredytu (pożyczki), z wyłączeniem odsetek, prowizji i opłat, jeżeli opóźnienie w spłacie kapitału tego kredytu (pożyczki) lub odsetek przekracza 12 miesięcy. Aby zatem można było mówić o powstaniu kosztu uzyskania przychodu w oparciu o art. 15 ust. 1h pkt 2 ustawy o CIT, konieczne jest łączne spełnienie następujących warunków: bank musi posiadać określoną wierzytelność z tytułu udzielonego kredytu (pożyczki), opóźnienie w spłacie kapitału tego kredytu (pożyczki) lub odsetek musi przekraczać 12 miesięcy, wskazana wierzytelność musi być przedmiotem zbycia na rzecz funduszu sekurytyzacyjnego albo towarzystwa funduszy inwestycyjnych tworzącemu fundusz sekurytyzacyjny, wskutek zbycia po stronie banku musi powstać strata, rozumiana jako różnica pomiędzy kwotą uzyskaną ze zbycia (ceną zbycia) a wartością kapitałowej części wierzytelności (tj. bez uwzględniania odsetek, prowizji i opłat). W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) spełnione są wszystkie wymienione wyżej warunki. W szczególności: Bank posiada wierzytelności z tytułu udzielonych kredytów lub pożyczek (tj. Wierzytelności); opóźnienie w spłacie kapitału lub odsetek od Wierzytelności przekracza 12 miesięcy; zbycie Wierzytelności następuje na rzecz funduszu sekurytyzacyjnego albo towarzystwa funduszy inwestycyjnych tworzącemu fundusz sekurytyzacyjny; transakcja zbycia Wierzytelności odbywa się po cenie niższej od Kapitału, a zatem po stronie Banku powstaje strata, rozumiana jako różnica pomiędzy kwotą uzyskaną ze zbycia (ceną zbycia) a wartością kapitałowej części wierzytelności (tj. Strata). Jednocześnie Wnioskodawca zauważa, że w celu zaliczenia Straty powstającej wskutek Zbycia wierzytelności w kosztach uzyskania przychodów, wskazany przepis, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., nie wymaga od Banku uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności. Zdaniem Wnioskodawcy, dla zaliczenia powstałej Straty w kosztach uzyskania przychodów uprawdopodobnienie nieściągalności wierzytelności byłoby konieczne w oparciu o art. 15 ust. 1h pkt 2 ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2018 r. Wskazany przepis stanowił wówczas, że w bankach kosztem uzyskania przychodów jest m.in. strata ze zbycia funduszowi sekurytyzacyjnemu albo towarzystwu funduszy inwestycyjnych tworzącemu fundusz sekurytyzacyjny wierzytelności z tytułu kredytów (pożyczek), stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą uzyskaną ze zbycia a wartością wierzytelności z tytułu kredytów (pożyczek) - do wysokości uprzednio utworzonej na tę część wierzytelności rezerwy zaliczonej do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 pkt 26 lit. a) tiret pierwsze ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2018 r., w bankach za koszt uzyskania przychodów uznawano wartość rezerwy utworzonej od wymagalnych, a nieściągalnych wierzytelności kredytowych (pożyczkowych) pod warunkiem, że nieściągalność tych wierzytelności została uprawdopodobniona w rozumieniu art. 16 ust. 2a ustawy o CIT. Z tego wynika, że wartość ww. rezerw mogła stanowić dla banku koszt uzyskania przychodów wówczas, gdy zostały spełnione warunki przewidziane w art. 16 ust. 2a ustawy o CIT. Tymczasem, art. 15 ust. 1h pkt 2 w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., nie wymaga już, aby na zbywane wierzytelności były uprzednio utworzona rezerwa zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, a w konsekwencji nie wymaga również uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności. W odniesieniu do kwestii nieściągalności wierzytelności przepis ten wymaga jedynie, aby w stosunku do danej wierzytelności istniało opóźnienie w spłacie, które przekracza 12 miesięcy. Powyższy wniosek znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu projektu do ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne („Ustawa zmieniająca”), poprzez którą to ustawę od 1 stycznia 2018 r. zmieniono brzmienie art. 15 ust. 1h pkt 2 oraz powiązanych z nim przepisów ustawy o CIT. W uzasadnieniu do Ustawy zmieniającej (druk sejmowy nr 1878), w punkcie 15 dotyczącym zmian w art. 15 ustawy o CIT wskazano wprost, że: „[...] zmiana treści przepisu w części odnoszącej się do wielkości straty powstałej ze zbycia funduszowi sekurytyzacyjnemu albo towarzystwu funduszy inwestycyjnych tworzącym fundusz sekurytyzacyjny wierzytelności z tytułu kredytów (pożyczek) niespłaconych przez co najmniej 12 miesięcy, prowadzi do rozpoznania w kosztach podatkowych banku straty ze zbycia do wysokości kapitału tych zbywanych kredytów (pożyczek). Strata może zostać rozpoznana wyłącznie na wierzytelnościach własnych z tytułu udzielonych kredytów (pożyczek)”. Odnosząc się natomiast do kwestii możliwości zaliczenia Straty w kosztach uzyskania przychodów bez względu na to, czy opóźnienie w spłacie kredytu (pożyczki) przekroczyło 12 miesięcy w odniesieniu do całości czy tylko części zobowiązania, Wnioskodawca wskazuje, że również w tym zakresie art. 15 ust. 1h pkt 2 ustawy o CIT, ani żaden inny przepis ustawy o CIT nie wprowadza wymogu, zgodnie z którym zaliczenie pełnej kwoty straty powstającej wskutek zbycia kredytów (pożyczek) (tu: Straty) w kosztach uzyskania przychodów jest możliwe jedynie wówczas, gdy opóźnienie w spłacie o ponad 12 miesięcy dotyczy całości zobowiązania. Co więcej, gdyby przyjąć podejście, zgodnie z którym zaliczyć w kosztach uzyskania przychodów można jedynie tę część Straty, która dotyczy zobowiązania opóźnionego w spłacie o ponad 12 miesięcy, byłoby to niezgodne z konstrukcją art. 15 ust. 1h pkt 2 ustawy o CIT. Skoro bowiem w przepisie tym ustawodawca posłużył się spójnikiem „lub” wprowadzając wymóg, zgodnie z którym opóźnienie o 12 miesięcy ma dotyczyć „kapitału tego kredytu (pożyczki) lub odsetek”, to jednocześnie dopuścił on sytuację, w której koszt można rozpoznać wówczas, gdy takie opóźnienie dotyczy wyłącznie odsetek. Tymczasem, możliwość zaliczenia odsetek w kosztach uzyskania przychodów została wprost wyłączona w treści analizowanego przepisu, co przy przyjęciu powyższego podejścia czyniłoby go bezprzedmiotowym. Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, zaliczenie całej kwoty powstałej Straty w kosztach uzyskania przychodów jest możliwe także wtedy, gdy opóźnienie w spłacie o ponad 12 miesięcy dotyczyło tylko części zobowiązania, np. tylko jednej raty kredytu (pożyczki). W konsekwencji, Wnioskodawca uważa, że prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w świetle art. 15 ust. 1h pkt 2 ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., Bank ma prawo do zaliczenia Straty powstającej wskutek zbycia Wierzytelności w kosztach uzyskania przychodów bez konieczności uprzedniego uprawdopodobnienia nieściągalności Wierzytelności oraz bez względu na to, czy opóźnienie w spłacie kredytu (pożyczki) przekroczyło 12 miesięcy w odniesieniu do całości czy tylko części zadłużenia (zobowiązania) wynikającego z kredytu (pożyczki). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest w części prawidłowe, w części nieprawidłowe. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1036, z późn. zm., dalej: „updop”) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w updop, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Do kosztów, które ustawodawca enumeratywnie wyłączył z kosztów uzyskania przychodów należą m.in.: wierzytelności odpisane jako przedawnione (art. 16 ust. 1 pkt 20 updop) straty z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, w tym w sposób określony w art. 12 ust. 1 pkt 7, z wyjątkiem wierzytelności lub jej części, które uprzednio zostały zarachowane jako przychód należny - do wysokości uprzednio zarachowanej jako przychód należny. Z uwagi na specyfikę działalności banków, w odniesieniu do sprzedaży własnych wierzytelności kredytowych, co do zasady znajduje zastosowanie ograniczenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 39 updop, gdyż wierzytelności te na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 1 nie stanowią przychodów podatkowych. Z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jest bankiem z siedzibą w Polsce, który m.in. udziela klientom kredytów oraz pożyczek pieniężnych. Z tytułu udzielonych kredytów i pożyczek Bank posiada wierzytelności, co do których opóźnienie w spłacie kapitału tego kredytu (pożyczki) lub odsetek (w tym odsetek umownych lub karnych, tj. odsetek należnych od przeterminowanego salda kredytu) przekracza 12 miesięcy, przy czym opóźnienie to może dotyczyć tylko części kapitału (np. jednej raty) lub tylko części odsetek. W stosunku do Wierzytelności nie upłynął termin, po którym dłużnik mógłby skutecznie zgłosić zarzut ich przedawnienia. Część Wierzytelności dotyczy przypadków, gdy dłużnik Banku (kredytobiorca/pożyczkobiorca) zmarł, a jego dług wszedł do masy spadkowej. W takich wypadkach Bank niekiedy nie przeprowadza działań mających na celu ustalenie spadkobierców dłużnika. Z uwagi na trudności w egzekwowaniu Wierzytelności, Bank może podjąć decyzję o ich zbyciu na rzecz funduszu sekurytyzacyjnego albo towarzystwa funduszy inwestycyjnych tworzącemu fundusz sekurytyzacyjny. Biorąc pod uwagę wątpliwą perspektywę spłaty Wierzytelności, transakcja zbycia Wierzytelności na rzecz funduszu sekurytyzacyjnego albo towarzystwa funduszy inwestycyjnych tworzącemu fundusz sekurytyzacyjny odbywa się po cenie niższej niż pozostająca do spłaty część kapitałowa Wierzytelności (tj. kwota udzielonego kredytu lub pożyczki z wyłączeniem odsetek, prowizji i opłat). W konsekwencji, dokonując zbycia Wierzytelności, Bank realizuje stratę stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą uzyskaną ze zbycia a Kapitałem. W odniesieniu do części Wierzytelności nie została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia nieściągalności, o której mowa w art. 16 ust. 2a updop. Na podstawie art. 15 ust. 1h pkt 2 updop, w bankach kosztem uzyskania przychodów jest strata ze zbycia funduszowi sekurytyzacyjnemu albo towarzystwu funduszy inwestycyjnych tworzącemu fundusz sekurytyzacyjny wierzytelności z tytułu kredytów (pożyczek), stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą uzyskaną ze zbycia a wartością wierzytelności z tytułu udzielonego przez bank kredytu (pożyczki) − do wysokości kwoty udzielonego kredytu (pożyczki), z wyłączeniem odsetek, prowizji i opłat, jeżeli opóźnienie w spłacie kapitału tego kredytu (pożyczki) lub odsetek przekracza 12 miesięcy. Zmiana ww. przepisu obowiązująca od 1 stycznia 2018 r. nie uzależnia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty ze zbycia wierzytelności od uprzedniego uprawdopodobnienia jej nieściągalności, tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie części sformułowanego pytania odnoszącego się do tej kwestii, należy uznać za prawidłowe. W zakresie zagadnienia dotyczącego możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty banku, ze zbycia wierzytelności z tytułu kredytów (pożyczek) funduszowi sekurytyzacyjnemu albo towarzystwu funduszy inwestycyjnych tworzącemu fundusz sekurytyzacyjny, w oparciu o przepis art. 15 ust. 1h pkt 2 updop, w przypadku kiedy 12 miesięczne opóźnienie w spłacie kapitału kredytu (pożyczki) lub odsetek wynikające z tej regulacji, dotyczyłoby tylko części kredytu (pożyczki) należy stwierdzić, że rozliczenie w takim przypadku straty poniesionej przez bank, o której mowa w powołanym przepisie, w odniesieniu do całości zbywanej wierzytelności kredytowej (pożyczkowej), jest nieuzasadnione. Z literalnego brzmienia art. 15 ust. lh pkt 2 updop wynika, że „preferencyjne” rozliczenie straty w przypadku zbycia wierzytelności z tytułu kredytów (pożyczek), na rzecz wymienionych w nim podmiotów, możliwe jest do zastosowania jeżeli opóźnienie w spłacie kapitału tego kredytu (pożyczki) lub odsetek przekracza 12 miesięcy. Jeżeli więc bank dokonuje zbycia całości wierzytelności z tytułu kredytu (pożyczki) na rzecz funduszu sekurytyzacyjnego, spełnienie warunku opóźnienia w spłacie (powyżej 12 miesięcy) powinno dotyczyć całości zbywanej wierzytelności, jako tego zbywanego kredytu (pożyczki). Ewentualne spełnienie ww. warunku jedynie do części kapitału, umożliwia rozliczenie straty na zasadach wynikających z art. 15 ust. lh pkt 2 updop jedynie w odniesieniu do tej części kapitału. Reasumując, zgodnie z art. 15 ust. lh pkt 2 updop w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., zaliczenie do kosztów poniesionej przez bank straty z tytułu zbycia funduszowi sekurytyzacyjnemu albo towarzystwu funduszy inwestycyjnych tworzącemu fundusz sekurytyzacyjny wierzytelności z tytułu kredytów (pożyczek), jest możliwe jedynie w odniesieniu do tej części kapitału zbywanej wierzytelności, której opóźnienie w spłacie kapitału lub odsetek przekracza 12 miesięcy. Nieuzasadnione jest tym samym, zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy, umożliwienie rozliczenia straty, na zasadach wynikających z art. 15 ust. lh pkt 2 updop, w odniesieniu do całości zbywanej przez bank wierzytelności, w przypadku kiedy warunek opóźnienia w spłacie powyżej 12 miesięcy byłby spełniony jedynie do części wierzytelności np. tylko jednej raty kredytu (pożyczki). W świetle powyższego, stwierdzić należy, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia, czy w świetle art. 15 ust. 1h pkt 2 updop, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., Bank ma prawo do zaliczenia straty powstającej wskutek zbycia wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów: bez konieczności uprzedniego uprawdopodobnienia nieściągalności Wierzytelności – jest prawidłowe, bez względu na to, czy opóźnienie w spłacie kredytu (pożyczki) przekroczyło 12 miesięcy w odniesieniu do całości czy tylko części zadłużenia (zobowiązania) wynikającego z kredytu (pożyczki) – jest nieprawidłowe. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku zdarzenia przyszłego dotyczy stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.