0111-KDIB1-2.4010.353.2021.1.MZa

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a i art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 15 lipca 2021 r. (data wpływu do Organu 23 lipca 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości i momentu kwalifikacji kosztów wynagrodzeń pracowników z narzutem ZUS, kosztów umów zleceń i umów o dzieło, umów cywilno-prawnych, kosztów wynajmu sprzętu do nagrań i salonu oraz amortyzacji do kosztów uzyskania przychodów – jest nieprawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 23 lipca 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości i momentu kwalifikacji kosztów wynagrodzeń pracowników z narzutem ZUS, kosztów umów zleceń i umów o dzieło, umów cywilno-prawnych, kosztów wynajmu sprzętu do nagrań i salonu oraz amortyzacji do kosztów uzyskania przychodów.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe:   Wnioskodawca, będący Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzi działalność gospodarczą związaną z produkcją oraz dystrybucją filmów, nagrań video i programów telewizyjnych, wytwarzanie portali internetowych oraz aplikacji. Do realizacji przedsięwzięć, Spółka zatrudnia na umowę o pracę pracowników, osoby na umowę zlecenia m.in. – reżyserów, scenarzystów, montażystów, prowadzących, aktorów i umowy o dzieło oraz umowy cywilno-prawne. Po zakończeniu prac wytworzonych w ramach umowy o dzieło, autorskie prawa majątkowe przenoszone są na Spółkę. Koszty wytworzenia założonych celów obejmują m.in. koszty wynagrodzeń z narzutem ZUS, koszty wypożyczenia sprzętu do nagrań, wynajem salonu, koszty pracy osób z umów zleceń i umów o dzieło, amortyzację środków trwałych. Założeniem Spółki jest emisja w Internecie wyprodukowanych filmów, sprzedaż lub udostępnienie licencji zainteresowanym nabywcom. Założenia Spółki są długofalowe na osiąganie przychodów z działalności. Trudno jest przyporządkować konkretnej wartości kosztu wytworzenia do konkretnej wartości przychodu ani też określić czasu w jakim będzie to możliwe.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:   1)  Czy poniesione przez Spółkę Sp. z o. o. koszty wytworzenia filmów, nagrań, programów telewizyjnych, tj. koszty wynagrodzeń z narzutem ZUS, z umów zleceń i umów o dzieło, umów cywilno-prawnych, wynajem sprzętu do nagrań, wynajem salonu, amortyzacja, mogą być ujęte w kosztach uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych jako odpisy amortyzacyjne wartości niematerialnych i prawnych? 2)  Czy poniesione wydatki można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych w dacie ich poniesienia jako poniesione koszty pośrednie?   Zdaniem Wnioskodawcy,  koszty poniesione na wytworzenie filmów, nagrań video, programów telewizyjnych, tj. nabywane usługi informatyczne , koszty wynagrodzeń pracowników, wynajem sprzętu, salonu, amortyzacja środków trwałych, powinny być rozpoznawane jako wartości niematerialne i prawne w miesiącu w którym nastąpi zakończenie prac nad ich realizacją i ujęte w kosztach uzyskania przychodów w podatku dochodowych od osób prawnych w postaci odpisów amortyzacyjnych. Podstawową działalnością Spółki jest dystrybucja filmów, nagrań video, programów telewizyjnych, wytwarzanie portali internetowych, aplikacji, tak więc w świetle działalności, ponoszone koszty realizacji określonych zadań kwalifikowane są jako koszty bezpośrednie i są księgowane jako inwestycja w aktywa Spółki do momentu zakończenia prac a następnie zostaną zakwalifikowane do wartości niematerialnych i prawnych i będą amortyzowane. Uzyskanie przychodu ze sprzedaży licencji, filmów, stanowiło będzie podatkowy dochód w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w momencie osiągnięcia przychodu. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów, są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów. Wyprodukowanie filmów, nagrań, programów telewizyjnych, ma na celu osiąganie w Spółce przychodów także w przyszłości. Ponoszone wydatki stanowią ścisły związek z przychodami jakie wygenerowane będą w przyszłości, dlatego kwalifikowane są jako koszty bezpośrednie produkcji. W związku z powyższym, na gruncie ustawy z 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych, omówione koszty wytworzenia powinny być traktowane jako wartości niematerialne i prawne a odpis amortyzacyjny uznawany za koszt uzyskania przychodów bez względu na moment osiągnięcia przychodu z tego źródła.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.   Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą związaną z produkcją oraz dystrybucją filmów, nagrań video i programów telewizyjnych, wytwarzanie portali internetowych oraz aplikacji. Do realizacji przedsięwzięć, Spółka zatrudnia na umowę o pracę pracowników, osoby na umowę zlecenia m.in. – reżyserów, scenarzystów, montażystów, prowadzących, aktorów i umowy o dzieło oraz umowy cywilno-prawne. Po zakończeniu prac wytworzonych w ramach umowy o dzieło, autorskie prawa majątkowe przenoszone są na Spółkę. Koszty wytworzenia założonych celów obejmują m.in. koszty wynagrodzeń z narzutem ZUS, koszty wypożyczenia sprzętu do nagrań, wynajem salonu, koszty pracy osób z umów zleceń i umów o dzieło, amortyzację środków trwałych. Założeniem Spółki jest emisja w Internecie wyprodukowanych filmów, sprzedaż lub udostępnienie licencji zainteresowanym nabywcom. Założenia Spółki są długofalowe na osiąganie przychodów z działalności. Trudno jest przyporządkować konkretnej wartości kosztu wytworzenia do konkretnej wartości przychodu ani też określić czasu w jakim będzie to możliwe.   Wątpliwość zgłoszona w niniejszej sprawie dotyczy sposobu rozliczenia przez Wnioskodawcę w kosztach uzyskania przychodów wskazanych we wniosku kosztów wytworzenia.   W odniesieniu do powyższego należy w pierwszej kolejności wskazać, że na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.; dalej: „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…) Z uwagi na fakt, że nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie wszystkich racjonalnie uzasadnionych kosztów, jakie mogą być ponoszone w wyniku zdarzeń gospodarczych zachodzących w toku prowadzonej działalności gospodarczej, definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.   Reasumując, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki: -  został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), -  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, -  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, -  poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, - został właściwie udokumentowany, -  nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.   Powyższe oznacza, iż wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. W szczególności zaś wydatki poniesione w celu uzyskania przychodu (zachowania, zabezpieczenia źródła przychodu), względnie w celu uniknięcia ryzyka wystąpienia strat, bądź znacznego zmniejszenia uzyskiwanych dotąd dochodów. Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.   W oparciu o kryterium stopnia powiązania wydatku z przychodem, koszty podatkowe można podzielić na: -  bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód), -  inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie). Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego” – brak takiej definicji związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie, te same wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w warunkach której wydatki te są ponoszone. Przy czym, jeżeli określone wydatki można powiązać z osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu na możliwość jednoczesnego wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenić należy w kontekście tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane. Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru. Podobnie traktować należy wydatki na zakup materiałów i produktów, które można przypisać do konkretnego przychodu, a tym samym dokonać identyfikacji i konkretyzacji przychodu uzyskanego w następstwie poniesienia tego rodzaju wydatku. Natomiast, do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty ogólne zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym, nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów. Moment potrącalności kosztów został przez ustawodawcę uregulowany w art. 15 ust. 4-4e updop. W art. 15 ust. 4 updop określono, że koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. Kwestię potrącalności kosztów uzyskania przychodów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami ustawodawca uregulował w art. 15 ust. 4d updop, który stanowi, że są one potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Z kolei, w myśl art. 15 ust. 4e ww. ustawy, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Z powyższych przepisów wynika, że koszty, które pozostają w innym niż bezpośrednim związku z przychodami powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów w roku ich poniesienia na podstawie art. 15 ust. 4d i 4e updop. Wobec powyżej wskazanych zasad, data potrącalności kosztów zależy od charakteru powiązania kosztów z przychodem podatkowym.   W tym miejscu wskazać należy, że istnieje pewna grupa wydatków, w tym związana z finansowaniem środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (ich nabyciem, czy wytworzeniem), co do których ustawodawca przewiduje rozkładanie ich kosztów w czasie w postaci odpisów amortyzacyjnych (wydatki te mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów tylko poprzez odpisy amortyzacyjne). Wynika to z art. 15 ust. 6 updop, który stanowi, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16. Stosownie do art. 16a ust. 1 updop amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1.    budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2.    maszyny, urządzenia i środki transportu, 3.    inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Zgodnie z treścią art. 16b ust. 1 updop, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania: 1.    spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, 2.    spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, 3.    prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, 4.    autorskie lub pokrewne prawa majątkowe, 5.    licencje, 6.    prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, 7.    wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how) - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi. Autorskie prawa majątkowe mogą zatem stanowić podlegające amortyzacji wartości niematerialne i prawne. Dla uznania autorskich praw majątkowych za wartości niematerialne i prawne w rozumieniu przepisów podatkowych, oprócz wymienienia ich w katalogu art. 16b ust. 1 updop spełnione muszą zostać następujące warunki: 1.    autorskie prawa majątkowe muszą zostać nabyte przez podatnika; 2.    autorskie prawa majątkowe muszą być wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, 3.    autorskie prawa majątkowe będą wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, 4.    przewidywany okres wykorzystywaniu autorskich praw majątkowych jest dłuższy niż rok. Prawa, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, normuje ustawa z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1062).   Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje zamknięty katalog wartości niematerialnych i prawnych, wydatki na nabycie których rozpoznawane powinny być jako koszt podatkowy w formie odpisów amortyzacyjnych. Oznacza to, że prawa, które nie zostały wymienione wprost w tej ustawie, jako wartości niematerialne i prawne, nie mogą zostać zaliczone do tej kategorii. Tym samym nie podlegają amortyzacji. Cechą wspólną praw majątkowych, które mogą być uznane za wartości niematerialne i prawne oraz podlegać amortyzacji jest to, że muszą one być nabyte od innego podmiotu. Taki wniosek wynika wprost z brzmienia omawianego przepisu. Jeżeli zatem prawa majątkowe nie zostały przez podatnika nabyte od innego podmiotu – tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie – nie mogą być uznane za wartości niematerialne i prawne a tym samym nie podlegają amortyzacji.   W konsekwencji, koszty produkcji utworu, tj. koszty wynagrodzeń pracowników z narzutem ZUS, koszty umów zleceń i umów o dzieło, umów cywilno-prawnych oraz wynajem sprzętu do nagrań i wynajem salonu oraz amortyzacji jako związane z wytwarzanymi przez Wnioskodawcę filmami, nagraniami oraz programami telewizyjnymi, portalami internetowymi oraz aplikacjami wytwarzanymi przez Wnioskodawcę powinny zostać rozliczone w kosztach uzyskania przychodów na tzw. zasadach ogólnych.   Co do momentu potrącalności to ww. koszty (za wyjątkiem wypłacanych wynagrodzeń pracowników oraz odpisów amortyzacyjnych) związane z wytworzeniem są bezpośrednio związane z osiąganymi przychodami i stosownie do powołanych wcześniej przepisów, powinny być rozpoznane w roku podatkowym w którym osiągnięte zostaną odpowiadające im przychody. Jak już wcześniej wskazano, koszty bezpośrednie to takie koszty, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów. Mając zatem na względzie bezpośredni związek kosztów produkcji takich jak wynajem sprzętu do nagrań, wynajem salonu, koszty umów zleceń i o dzieło, umów cywilno-prawnych związanych z wytworzeniem utworu, należy przyjąć, że powyższe koszty są bezpośrednio związane z przychodami z utworów i powinny być potrącane na zasadach określonych w powołanych wcześniej art. 15 ust. 4 oraz ust. 4b-4c updop. Przy czym w odniesieniu do kosztów umów zleceń oraz umów o dzieło należy mieć dodatkowo na uwadze uregulowania zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 57 updop. Mając na uwadze powyższe przepisy, koszty bezpośrednio związane z przychodami, co do zasady, powinny zostać ujęte w kosztach uzyskania przychodu w roku, w którym zostały uzyskane odpowiadające im przychody. Odrębną kategorią kosztów są odpisy amortyzacyjne, których ujęcie w kosztach uzyskania przychodów następuje zgodnie z przyjętą przez Wnioskodawcę metodą amortyzacji środków trwałych. Odrębne unormowania w zakresie momentu zakwalifikowania do kosztów dotyczą także wynagrodzeń pracowników.   Zgodnie z art. 15 ust. 4g updop, należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy, z zastrzeżeniem ust. 4ga, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W przypadku uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57. W myśl art. 16 ust. 1 pkt 57 updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich, świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania stażu uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082), a także zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 4g. Z unormowań powyższych wynika, że wynagrodzenia ponoszone na rzecz pracownika mogą stanowić koszt uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, jednak pod warunkiem że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji pracownika w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony.   Z kolei, stosownie do art. 15 ust. 4h updop, składki z tytułu należności, o których mowa w ust. 4g określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek, składki na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1 pkt 40, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który należności te są należne, pod warunkiem że składki zostaną opłacone: 1.    z tytułu należności wypłacanych lub postawionych do dyspozycji w miesiącu, za który są należne - w terminie wynikającym z odrębnych przepisów, 2.    z tytułu należności wypłacanych lub postawionych do dyspozycji w miesiącu następnym, w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony - nie później niż do 15 dnia tego miesiąca. Należy zaznaczyć, że uregulowania zawarte w art. 15 ust. 4g updop, w odniesieniu do należności związanych ze stosunkiem pracy modyfikują ogólne zasady zaliczania wydatków do bezpośrednich i pośrednich kosztów uzyskania przychodów wynikające z art. 15 ust. 4 i 15 ust. 4d updop. W oparciu o przywołane przepisy oraz przedstawiony opis sprawy, stwierdzić należy, że wydatki obejmujące koszty wynagrodzeń pracowników wraz z narzutem ZUS związane z wytworzeniem filmów, nagrań, programów telewizyjnych, portali internetowych oraz aplikacji mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem zasad, wynikających z art. 15 ust. 4g i 4h updop.   Za nieprawidłowe należy zatem uznać stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym wskazane we wniosku koszty powinny być ujęte jako koszt uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).   Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie  ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.