0111-KDIB1-2.4010.397.2021.2.DP

    INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 16 sierpnia 2021 r. (data wpływu do Organu 24 sierpnia 2021 r.) uzupełnionym 29 października 2021 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie wyłączenia ograniczenia w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów w przypadku zwrotu Spółce gotówki otrzymanej tytułem zapłaty za faktury rozliczeniowe uregulowane gotówką, i uregulowania płatności za te faktury w formie przelewu bankowego – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE W dniu 24 sierpnia 2021 r. wpłynął do Organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w ww. zakresie. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych dlatego też pismem z 26 października 2021 r. znak: 0111-KDIB1-2.4010.397.2021.1.DP wezwano do jego uzupełniania. Pismem z 29 października 2021 r. Wnioskodawca uzupełnił wniosek.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:   Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem w przeważającym zakresie jest sprzedaż hurtowa części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli. W związku z wykonywaną działalnością gospodarczą, Spółka zawarła w lutym 2019 r. umowę z przedsiębiorcą prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą (dalej: „Umowa”), której przedmiotem jest świadczenie na rzecz Spółki usług polegających na dozorze fizycznym terenu oraz budynków biurowo-magazynowych wynajmowanych przez Spółkę na cele prowadzonej działalności oraz usług utrzymania terenu i zieleni wokół wymienionych budynków biurowo- magazynowych. Strony przyjęły miesięczny okres rozliczeniowy usługi, a umowa została zawarta na czas nieokreślony. W 2021 r. w Spółce została przeprowadzona kontrola podatkowa w zakresie weryfikacji prawidłowości rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r., pobieranym w wysokości 19% od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Postępowanie kontrolne toczyło się w okresie: (…) 2020 – (…) 2021 r. Z dniem 01.05.2021 r. Spółka uzyskała status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. Z kontroli został sporządzony protokół kontroli. W toku kontroli kontrolujący dokonali m.in. weryfikacji faktur dokumentujących zakup w 2019 r. przez Spółkę usług objętych ww. Umową. Zgodnie z ustaleniami, faktury za pierwsze trzy okresy rozliczeniowe 2019 r. (marzec - maj) zostały zapłacone przez Spółkę przelewem na rachunek kontrahenta, natomiast faktury za kolejne okresy rozliczeniowe 2019 r. (czerwiec - grudzień) zostały zapłacone przez Spółkę gotówką. Organ kontrolny uznał nieprawidłowości w działaniu Spółki wskazując, że w zaistniałym stanie faktycznym, to nie należności z poszczególnych faktur stanowią pojedynczą transakcję w rozumieniu art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, ale transakcją jest Umowa i to bez względu na liczbę płatności z niej wynikających. Inaczej mówiąc, należności z powyższych faktur stanowiły płatności w ramach jednej transakcji. I nie ma znaczenia, w ocenie organu kontrolnego, że umowa jest zawarta na czas nieoznaczony. Jako, że trzy pierwsze faktury łącznie opiewały na kwotę 14.760,00 zł brutto, płatność za kolejną fakturę następnego okresu rozliczeniowego przekroczyła limit 15.000,00 zł, co w myśl art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, zobowiązywało Spółkę do dokonania płatności za tą fakturę oraz za każdą kolejną fakturę wystawioną w związku z obowiązywaniem Umowy - bezgotówkowe. Zgodnie bowiem z przepisami podatkowymi, w miesiącu, w którym wartość transakcji narastająco przekroczy limit 15.000,00 zł, płatności z tytułu zawartej umowy powinny być dokonywane bezgotówkowo, aby mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wobec powyższego, organ kontrolny zakwestionował prawo do ujęcia w koszty uzyskania przychodu wydatków związanych z zapłatą gotówkową tj. za faktury uregulowane gotówką. W ww. zakresie, będącym jednocześnie przedmiotem wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, Spółka zgodziła się z ustaleniami kontroli i nie wniosła w tej części zastrzeżeń do protokołu. W zakresie nie zostało też wszczęte postępowanie podatkowe, ani w stosunku do wspólników Spółki, ani w stosunku do samej Spółki. Obecnie, w celu zniwelowania negatywnych skutków podatkowych opisanego rozliczenia zobowiązania, Spółka rozważa korektę rozliczenia tej płatności z formy gotówkowej na formę przelewu bankowego. Tym samym, kontrahent zwróci Spółce otrzymaną należność, a Spółka ureguluje swoje zobowiązanie w formie bezgotówkowej (w drodze przelewu bankowego).   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:     Czy jeżeli kontrahent Spółki zwróci Spółce gotówkę otrzymaną tytułem zapłaty za faktury rozliczeniowe uregulowane gotówką, i następnie Spółka ureguluje płatność za te faktury w formie przelewu bankowego, czy wtedy Spółka będzie mogła zaliczyć ten wydatek do kosztów uzyskania przychodu na gruncie przepisów art. 15d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?   Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli Spółka dokona zapłaty gotówką za transakcję, która powinna była być opłacona przelewem, a następnie uzyska zwrot gotówki i opłaci tą transakcję przelewem na rachunek bankowy kontrahenta znajdujący się na wykazie o którym mowa w art. 96b ustawy o VAT, to w dacie wykonania przelewu wydatek będzie stanowił dla niej koszt uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych.   Zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: uCIT), podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego. Przepis ten wyłącza zatem z kosztów podatkowych wydatek, który nie został uregulowany w przewidzianej ww. przepisami formie. Równocześnie żaden przepis ww. uCIT nie wskazuje, że ograniczenie prawa do zaliczenia wydatku do kosztów podatkowych z uwagi na niezachowanie warunku dokonania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego, ma charakter stały i nieodwracalny. Oznacza to, że o ile podatnik skoryguje formę płatności, a wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu, nie ma podstaw prawnych do ograniczenia jego rozliczenia w rachunku podatkowym. W praktyce biznesowej zdarzają się sytuacje, w których niezamierzenie zawiedzie czynnik ludzki lub wystąpi błąd systemu księgowego czy informatycznego. Nie oznacza to automatycznie, że ewentualny błąd definitywnie pozbawia podatnika prawa do rozliczenia wydatku w sytuacji, gdy skoryguje swoje rozliczenie. Tak działa instytucja korekty rozliczeń podatkowych i nie ma żadnych przesłanek czy podstaw prawnych, aby ta zasada nie znalazła zastosowania do analizowanego przepisu. W przeciwnym wypadku oznaczałoby to naruszenie jednej z elementarnych zasad prawa podatkowego, zasady równości podatkowej. Jej podstawą jest równe traktowanie wszystkich podmiotów charakteryzujących się w równym stopniu daną cechą istotną. Zasada równości podatkowej oznacza, nie mniej nie więcej, jak konieczność jednakowego stosowania prawa podatkowego wobec wszystkich podatników. Tym samym, skoro podatnik skoryguje sposób rozliczenia z kontrahentem na przewidziany przepisami uCIT, przywróci sobie prawo do rozliczenia wydatku w rachunku podatkowym. W konsekwencji korekta sposobu przeprowadzenia płatności uwzględniającej rachunek płatniczy, reklasyfikuje transakcję i należy ją uznać za opłaconą przelewem, a dalej pozwala zaliczyć wydatek do kosztów uzyskania przychodów. Podobne stanowisko zajęły również organy podatkowe w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej z dnia 04.05.2017 r. nr 0115-KDIT3.4011.33.2017.1.DW czy Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 17.01.2017 r. nr 0461-ITPB1.4511.864.2016.2.DR. Reasumując, uwzględniając zaprezentowaną wykładnię oraz przywołane interpretacje organów podatkowych, chociaż wydane w innych sprawach, jednakże dotyczących identycznej problematyki jak zagadnienie będące przedmiotem wniosku należy uznać, że Spółka po skorygowaniu sposobu płatności w rozliczeniu z kontrahentem z gotówkowego na przelew bankowy, uzyska prawo do rozliczenia wydatku jako koszt uzyskania przychodów. I nie ma w tym przypadku znaczenia fakt, że w okresie pomiędzy datą uregulowania zobowiązania gotówką, a datą korekty i płatnością przelewem bankowym, Spółka zmieniła status podatkowy i stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Na mocy art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2123; dalej: „ustawa nowelizująca”) przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) mają, co do zasady, zastosowanie również do spółek komandytowych.   Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, przepisy ustawy mają również zastosowanie do spółek komandytowych i spółek komandytowo-akcyjnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.    W związku z powyższym uległa również zmianie definicja spółki, przez którą, od dnia 1 stycznia 2021 r. zgodnie z art. 4a pkt 21 lit. c ustawy o CIT, należy również rozumieć, spółki, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 1a, mające siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.   Ustawodawca przewidział jednak odstępstwo od tej zasady. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej, w przypadku spółek komandytowych oraz spółek jawnych, które z dniem 1 stycznia 2021 r. uzyskały status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, oraz w zakresie uzyskanych przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatników podatku dochodowego od osób fizycznych przychodów i poniesionych kosztów związanych z uczestnictwem w tej spółce, w tym z tytułu objęcia (nabycia) i zbycia udziałów tej spółki, wystąpienia z tej spółki lub jej likwidacji, przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się począwszy od dnia 1 stycznia 2021 r., z zastrzeżeniem ust. 2.   Jak wynika z art. 12 ust. 2 ustawy nowelizującej, spółka komandytowa może postanowić, że przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do tej spółki oraz przychodów i kosztów związanych z uczestnictwem w tej spółce począwszy od dnia 1 maja 2021 r. W takim przypadku spółka komandytowa uzyskuje status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych z dniem 1 maja 2021 r.   W myśl art. 12 ust. 3 ustawy nowelizującej, z dniem poprzedzającym dzień uzyskania przez spółkę komandytową i spółkę jawną statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych spółka ta jest obowiązana do zamknięcia ksiąg rachunkowych, przy czym przepis art. 8 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 2 stosuje się odpowiednio.   Stosownie do postanowień art. 12 ust. 5 ustawy nowelizującej, do przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów spółek, o których mowa w ust. 1, nie zalicza się przychodów oraz kosztów, które na podstawie art. 8 ustawy zmienianej w art. 1 lub art. 5 ustawy zmienianej w art. 2 stanowiły przychody lub koszty wspólników takiej spółki.   Zgodnie z art. 12 ust. 6 ustawy nowelizującej, spółka, o której mowa w ust. 1, kontynuuje dokonaną przed dniem, w którym stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, wycenę wartości podatkowej składników majątkowych, w szczególności w zakresie dotyczącym wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przyjętej metody amortyzacji, stawek oraz okresu amortyzacji, a także wysokości odpisów amortyzacyjnych uprzednio dokonanych od tych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, oraz, stosując przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, uwzględnia, z zastrzeżeniem ust. 5, zdarzenia zaistniałe przed dniem, w którym stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, mające wpływ na wysokość jej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych.   Z przepisów tych wynika, że spółka komandytowa, po uzyskaniu przez nią statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych uwzględnia zdarzenia zaistniałe przed dniem, w którym stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, mające wpływ na wysokość jej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka komandytowa po uzyskaniu statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych jest zatem „podatkową kontynuatorką” rozliczeń wynikających z prowadzonej przez nią działalnością, a ujmowanych wcześniej w rozliczeniach podatkowych przez jej wspólników.   Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.   Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.   W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.   Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.   Zgodnie z art. 15d ust. 1 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r., podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców: 1)    została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego lub 2)    została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny, lub 3)    pomimo zawarcia na fakturze wyrazów "mechanizm podzielonej płatności" zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy.   Stosownie do art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców została dokonana z naruszeniem ust. 1, podatnicy w tej części: 1)    zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo 2)    w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów - zwiększają przychody - w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego, został zlecony przelew albo płatność została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.   W myśl natomiast art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r., poz. 162, ze zm.), dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy: 1)    stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz 2)    jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15 000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.   Zgodnie z art. 96b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r., poz. 685, ze zm., dalej jako: „ustawa o VAT”), Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi w postaci elektronicznej wykaz podmiotów: 1)    w odniesieniu do których naczelnik urzędu skarbowego nie dokonał rejestracji albo które wykreślił z rejestru jako podatników VAT; 2)    zarejestrowanych jako podatnicy VAT, w tym podmiotów, których rejestracja jako podatników VAT została przywrócona.   Wykaz jest udostępniany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych w sposób umożliwiający sprawdzenie, w tym automatycznie, czy podmiot znajduje się w wykazie na wybrany dzień, przypadający nie wcześniej niż w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym podmiot jest sprawdzany. Dane tego podmiotu są udostępniane według stanu na wybrany dzień, z wyjątkiem danych, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, które są udostępniane według stanu na dzień sprawdzenia (art. 96b ust. 2 ustawy o VAT).   Jak wynika z powołanych powyżej przepisów, w przypadku każdej transakcji o wartości przekraczającej 15 000 zł istnieje obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego, przy czym naruszenie tego obowiązku, a więc dokonanie płatności w całości lub w części z pominięciem takiego rachunku oznacza brak możliwości zaliczenia kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca tej transakcji została dokonana z pominięciem rachunku płatniczego. Przepisy wyłączają zatem z kosztów każdą płatność (bez względu na jej wartość - kwotę) dokonaną z pominięciem rachunku bankowego, jeżeli jest dokonywana w ramach transakcji o wartości przekraczającej 15 000 zł.   Ponieważ adresatem normy prawnej jest przedsiębiorca dokonujący i przyjmujący płatności związane z działalnością gospodarczą, w pierwszej kolejności należałoby sięgnąć do definicji działalności gospodarczej i przedsiębiorcy zawartych w ustawie Prawo przedsiębiorców.   Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Przedsiębiorcami są także wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej (art. 4 ust. 2 ww. ustawy).   Natomiast pojęcie „transakcja” nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o podatku dochodowym osób prawnych. W takim przypadku należy posłużyć się znaczeniem słownikowym. Według Internetowego Słownika Języka Polskiego (http://sjp.pwn.pl) transakcja to operacja handlowa dotycząca kupna lub sprzedaży towarów lub usług lub umowa handlowa na kupno lub sprzedaż towarów lub usług lub też zawarcie takiej umowy.   Skoro działalność gospodarcza to - ni mniej ni więcej - tylko realizacja szeregu umów zawieranych, zgodnie z art. 353(1) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.; dalej: Kodeks cywilny) i wykonywanych w celach zarobkowych w warunkach zorganizowania i ciągłości, stąd przez pojęcie „transakcji” należałoby rozumieć umowę, której przedmiotem jest odpłatne świadczenie usług/dostaw towarów i umowa ta jest zawierana między przedsiębiorcami w ramach prowadzonych przez nich działalności.   Takie rozumienie pojęcia „transakcja” znajduje swój odpowiednik w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 424), zgodnie z którym transakcja handlowa to umowa, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2 (czyli m.in. przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ustawy Prawo przedsiębiorców), zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością.   Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą, Spółka zawarła w lutym 2019 r. umowę z przedsiębiorcą prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą, której przedmiotem jest świadczenie na rzecz Spółki usług polegających na dozorze fizycznym terenu oraz budynków biurowo-magazynowych wynajmowanych przez Spółkę na cele prowadzonej działalności oraz usług utrzymania terenu i zieleni wokół wymienionych budynków biurowo- magazynowych. Faktury za pierwsze trzy okresy rozliczeniowe 2019 r. (marzec - maj) zostały zapłacone przez Spółkę przelewem na rachunek kontrahenta, natomiast faktury za kolejne okresy rozliczeniowe 2019 r. (czerwiec - grudzień) zostały zapłacone przez Spółkę gotówką. W wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w Spółce organ kontrolny zakwestionował prawo do ujęcia w koszty uzyskania przychodu wydatków związanych z zapłatą gotówkową tj. za faktury uregulowane gotówką. Wnioskodawca wskazuje, że w zakresie faktur opłaconych gotówką, uwzględnił ustalenia kontroli i w tej części nie wniósł zastrzeżeń do protokołu z kontroli. W tym zakresie nie zostało też wszczęte postępowanie podatkowe w stosunku do wspólników spółki oraz wnioskodawcy jako spółki. W celu zniwelowania negatywnych skutków podatkowych opisanego rozliczenia zobowiązania, Spółka rozważa korektę rozliczenia tej płatności z formy gotówkowej na formę przelewu bankowego. Tym samym, kontrahent zwróci Spółce otrzymaną należność, a Spółka ureguluje swoje zobowiązanie w formie bezgotówkowej (w drodze przelewu bankowego).   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą więc ustalenia, czy jeżeli kontrahent Spółki zwróci Spółce gotówkę otrzymaną tytułem zapłaty za faktury rozliczeniowe uregulowanego gotówką, i następnie Spółka ureguluje płatność za te faktury w formie przelewu bankowego, to czy wtedy Spółka będzie mogła zaliczyć ten wydatek do kosztów uzyskania przychodu na gruncie przepisów art. 15d ustawy o CIT.   W odniesieniu do powyższych wątpliwości wskazać należy, że regulacje zawarte w art. 15d ustawy o CIT będą mieć zastosowanie zarówno do kwot zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, jak i do tych, które na podstawie przepisów ustaw podatkowych będą dopiero zaliczone do kosztów podatkowych. Zgodnie z obowiązującymi w podatku dochodowym zasadami, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, podlegają podatkowemu rozliczeniu w momencie osiągnięcia przychodu, z którym te koszty są związane. Natomiast koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, tzw. koszty pośrednie, podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, a więc w dniu, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie odpowiedniego dowodu księgowego. Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ww. ustawy zmieniającej: Projektowane przepisy uwzględniałyby te zasady (Druk nr 322 - Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej http://www.sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/druk.xsp?nr=322). Jak wynika z treści wniosku planowany schemat działania wobec kontrahenta stanowi swoistą „korektę” pierwotnej, błędnej płatności zrealizowanej bez pośrednictwa rachunku płatniczego i zakłada ponowny przelew kwoty wynikającej z faktur opłaconych gotówką już z uwzględnieniem rachunku płatniczego. Zatem w sytuacji, w której Wnioskodawca finalnie dokonuje płatności całej kwoty transakcji za pomocą rachunku płatniczego nie zachodzi przesłanka do wyłączenia takiej płatności z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15d ustawy o podatku CIT. W związku z faktem, że wydatek wynikający z faktury opłaconej uprzednio gotówką nie stanowił kosztów wspólników Spółki, to Spółka w związku z dokonaniem „korekty” sposobu płatności, będzie mogła zaliczyć go do kosztów uzyskania przychodów.   Stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym, jeżeli Spółka dokona zapłaty gotówką za transakcję, która powinna była być opłacona przelewem, a następnie uzyska zwrot gotówki i opłaci tą transakcję przelewem na rachunek bankowy kontrahenta znajdujący się na wykazie o którym mowa w art. 96b ustawy o VAT, to w dacie wykonania przelewu wydatek będzie stanowił dla niej koszt uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych, należało uznać więc za prawidłowe.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)     z zastosowaniem art. 119a; 2)     w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)     z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…),  za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie  ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.