0111-KDIB1-2.4010.585.2021.1.DP

  Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 4 listopada 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w zakresie faktur opłaconych przez Fundację. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego   Bank Spółdzielczy (dalej “Bank” lub “Wnioskodawca”) prowadzi działalność bankową na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe oraz ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Bank świadczy usługi bankowe (w szczególności usługi udzielania kredytów i pożyczek pieniężnych, prowadzenie rachunków bankowych) zarówno na rzecz klientów indywidualnych jak i klientów biznesowych i rolników. W celu umożliwienia klientom Banku dokonywania płatności przy użyciu kart płatniczych lub systemu BLIK, Bank w dniu 15 czerwca 2021 r. zawarł z Spółką Akcyjną (dalej „Spółka XYZ”) umowę najmu terminali oraz umowę o obsługę i rozliczanie transakcji (ePay i eBlik). Bank rozpoczął współpracę ze Spółką XYZ w ramach Programu ABC, którego celem jest upowszechnianie i promocja obrotu bezgotówkowego wśród obywateli w Polsce. Program ABC jest prowadzony i finansowany przez Fundację X (dalej „Fundacja”). W ramach funkcjonowania Programu ABC, koszty funkcjonowania terminali płatniczych i obsługi (rozliczania) transakcji płatniczych są finansowane przez Fundację. W tym zakresie zapłata za faktury wystawiane przez Spółkę XYZ na rzecz Banku z tytułu najmu terminali oraz opłaty (prowizji) z tytułu rozliczenia transakcji są regulowane bezpośrednio przez Fundację. Spółka nie dokonuje płatności za wystawione jej faktury. Na fakturach wystawionych przez Spółkę XYZ na rzecz Banku, zamieszczona jest adnotacja: „Dofinansowanie ABC Fundacja X przekazuje dofinansowanie na wartość faktury na rachunek Spółki XYZ S.A. Dofinansowanie stanowi przychód Akceptanta. Faktura stanowi koszt uzyskania przychodów”. Wątpliwości Banku wzbudziły implikacje opisanej wyżej współpracy ze Spółką XYZ i Fundacją na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych (dalej „CIT”). Pytania 1.    Czy zapłata przez Fundację należności wynikających z faktur VAT wystawionych Bankowi przez Spółkę XYZ w związku ze świadczeniem na rzecz Banku usług najmu terminali oraz obsługi i rozliczania transakcji, stanowi dla Banku przychód podlegający opodatkowaniu CIT? 2.    Czy Bank może potraktować jako koszt uzyskania przychodów kwoty wynikające z faktur VAT wystawionych przez Spółkę XYZ, które zostały zapłacone przez Fundację? Państwa stanowisko w sprawie Zdaniem Wnioskodawcy: Ad. 1. Zapłata przez Fundację należności wynikających z faktur VAT wystawionych Bankowi przez Spółkę XYZ w związku ze świadczeniem na rzecz Banku usług najmu terminali oraz obsługi i rozliczania transakcji, stanowi dla Banku przychód podlegający opodatkowaniu CIT. Ad. 2. Bank może potraktować jako koszt uzyskania przychodów kwoty wynikające z faktur VAT wystawionych przez Spółkę XYZ, które zostały zapłacone przez Fundację. Uzasadnienie do pytania 1. Zdaniem Wnioskodawcy, zapłata przez Fundację należności wynikających z faktur VAT wystawionych Bankowi przez Spółkę XYZ w związku ze świadczeniem na rzecz Banku usług najmu terminali oraz obsługi i rozliczania transakcji, nie stanowi dla Banku przychodu (winno być: stanowi dla Banku przychód – zgodnie z całościowym stanowiskiem Wnioskodawcy) podlegającego opodatkowaniu CIT. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2) ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń [...]. Biorąc pod uwagę, że Bank korzysta z terminali do obsługi płatności bezgotówkowych oraz usług rozliczeniowych świadczonych przez Spółkę XYZ, za które płaci Fundacja, w ocenie Banku należy przyjąć, że w tym zakresie Bank uzyskuje nieodpłatne świadczenie, które powinno stanowić przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym (CIT). Wartość przychodu z tego tytułu odpowiada wartości należności wynikających z faktur wystawionych przez Spółkę XYZ, które są regulowane przez Fundację. Uzasadnienie do pytania 2. Zdaniem Wnioskodawcy, Bank może potraktować jako koszt uzyskania przychodów kwoty wynikające z faktur VAT wystawionych przez Spółkę XYZ, które zostały zapłacone przez Fundację. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Równocześnie art. 16 ust. 1 nie zawiera postanowień (kategorii kosztów), które wyłączałyby z kosztów podatkowych zobowiązania, w stosunku do których należności te zostały uregulowane przez podmiot trzeci (tu: Fundację). W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy wartość kosztów wynikających z faktur wystawionych przez Spółkę XYZ powinna stanowić dla Banku koszt uzyskania przychodów w podatku CIT. Alternatywne podejście, zakładające konieczność rozpoznania przychodu z nieodpłatnych świadczeń i brak prawa do kosztów podatkowych, powodowałoby, że Bank obciążany byłby dodatkowym podatkiem w związku z korzystaniem z Programu ABC. Dodatkowo, jak wynika z faktur wystawionych przez Spółkę XYZ, faktury wystawione przez ten podmiot (jakkolwiek opłacone przez Fundację), stanowią koszty podatkowe dla Banku. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w celu umożliwienia klientom Banku dokonywania płatności przy użyciu kart płatniczych lub systemu BLIK, Bank zawarł ze Spółką XYZ umowę najmu terminali oraz umowę o obsługę i rozliczanie transakcji (ePay i eBlik). Bank rozpoczął współpracę ze Spółką XYZ w ramach ABC. Program ABC jest prowadzony i finansowany przez Fundację X (dalej „Fundacja”). W ramach funkcjonowania Programu ABC, koszty funkcjonowania terminali płatniczych i obsługi (rozliczania) transakcji płatniczych są finansowane przez Fundację. W tym zakresie zapłata za faktury wystawiane przez Spółkę XYZ na rzecz Banku z tytułu najmu terminali oraz opłaty (prowizji) z tytułu rozliczenia transakcji są regulowane bezpośrednio przez Fundację. Spółka nie dokonuje płatności za wystawione jej faktury. W pierwszej kolejności należy odnieść się do powstania przychodu z tytułu zapłaty przez Fundację należności wynikających z faktur VAT wystawionych Bankowi przez Spółkę XYZ w związku ze świadczeniem na rzecz Banku usług najmu terminali oraz obsługi i rozliczania transakcji. Stosownie zatem do przepisu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2021 r., poz. 1800 ze zm., dalej: „updop”): Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód. Jak stanowi art. 7 ust. 2 updop: Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, nie zawiera definicji przychodu, precyzując, poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w art. 12 ust. 1-3 i 3c i ust. 4b, rodzaje przychodów, a także enumeratywnie wylicza, jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do przychodów (ust. 4, ust. 4d). Z istoty podatku dochodowego od osób prawnych wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem – jako źródłem dochodu – jest wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Powołana ustawa ustala zdarzenia, które powodują powstanie obowiązku podatkowego czyli powinności przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem tych zdarzeń. Ustala, kiedy i w jakich sytuacjach powstanie obowiązek podatkowy. Oznacza to, że powstaje on w okolicznościach wskazanych przez prawo, niezależnie od woli podlegających mu osób czy podmiotów. Na gruncie ustaw podatkowych abstrakcyjny obowiązek podatkowy przekształca się w skonkretyzowane zobowiązanie podatkowe. Zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże obowiązek podatkowy jest m.in. otrzymanie „nieodpłatnego świadczenia”. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 updop, przychodem, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności: wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, zaliczając nieodpłatne świadczenie do czynników kształtujących podstawę opodatkowania, nie precyzuje, co należy rozumieć przez „nieodpłatne świadczenie”. Zgodnie z wykładnią gramatyczną, odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”, odpłatny zaś to „taki za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002). Nieodpłatny to niewymagający opłaty. Zgodnie z ugruntowanym poglądem, po raz pierwszy sformułowanym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 2285/98, a potem w uchwale siedmiu sędziów NSA z 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 i w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 16 października 2006 r., sygn. akt II FPS 1/06, pojęcie to obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Nieodpłatnym świadczeniem jest zatem uzyskana przez podatnika wymierna korzyść majątkowa niezwiązana z poniesieniem wydatków, powstaniem kosztów, z obowiązkiem uiszczenia wynagrodzenia lub inną formą ekwiwalentu. Nieodpłatne świadczenie ma miejsce, gdy świadczeniu jednego z podmiotów nie towarzyszy świadczenie drugostronne, co w konsekwencji wyraża się w zaistnieniu stanu, w którym po stronie przyjmującego dochodzi do zwiększenia aktywów bądź zmniejszenia pasywów. Świadczenia otrzymującego, aby podlegały opodatkowaniu, muszą zatem prowadzić do pojawienia się po stronie podmiotu je otrzymującego przychodu, czyli korzyści majątkowej, która może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku podmiotu otrzymującego nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Najbardziej istotną dla pojęcia nieodpłatnego świadczenia jest przesłanka, dotycząca ekwiwalentności, w istocie pozwalająca na stwierdzenie, kiedy mamy do czynienia ze świadczeniem nieodpłatnym. Tylko świadczenia nieekwiwalentne mogą stanowić przychód podatkowy po stronie otrzymującego. Ekwiwalentność, która wyłącza możliwość powstania przychodu podatkowego z tytułu nieodpłatnego przysporzenia, oznacza wystąpienie świadczenia wzajemnego. Ekwiwalentność nie może wystąpić ani w momencie dokonywania świadczenia, ani w jakimkolwiek momencie w przyszłości. Jeżeli bowiem występuje ekwiwalent, jest też korzyść po drugiej stronie, a więc wyłączona jest możliwość uznania świadczenia za nieodpłatne. Przysporzenie w majątku podatnika musi mieć dla niego pewną wartość, którą można wyrazić w wymiarze finansowym. Chodzi o to, by świadczenie otrzymane bez wynagrodzenia było dla otrzymującego wartościowe. Świadczenie nieodpłatne będące przychodem podatkowym powinno wynikać z dwustronnego stosunku, tzn. powinien istnieć możliwy do identyfikacji podmiot świadczący oraz podmiot otrzymujący. Wynika to wprost z brzmienia ustawy, która mówi o świadczeniu, a nie o przysporzeniu. Zgodnie z definicją słownikową „świadczenie” oznacza obowiązek wykonania lub przekazania czegoś na czyjąś rzecz. Wartość nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń oraz wartość nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie otrzymanych rzeczy i praw stanowiących przychody podatkowe ustala się na podstawie art. 12 ust. 5 - 6a updop. Odnosząc zatem powołane przepisy na grunt rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że zapłata przez Fundację należności wynikających z faktur VAT wystawionych Bankowi przez Spółkę XYZ w związku ze świadczeniem na rzecz Banku usług najmu terminali oraz obsługi i rozliczania transakcji, stanowi dla Banku przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca uzyska korzyść majątkową – przychód w postaci nieodpłatnego świadczenia. Jak już wcześniej wskazano, w pojęciu przychodu mieści się realna korzyść, jaką uzyskał podatnik. W przedmiotowej sprawie do tych korzyści zaliczyć należy wartość świadczeń polegających zarówno na czerpaniu pożytków z tytułu bezpłatnego korzystania z terminala jak i opłat (prowizji) z tytułu rozliczenia transakcji. Wnioskodawca nie świadcząc nic w zamian odnosi korzyść w postaci wartości świadczeń będących efektem uregulowania płatności przez Fundację X. A zatem mając na uwadze powołane regulacje prawne oraz treść złożonego wniosku uznać należy, że Wnioskodawca uzyska nieodpłatne świadczenie na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 updop. Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1, zgodnie z którym zapłata przez Fundację należności wynikających z faktur VAT wystawionych Bankowi przez Spółkę XYZ w związku ze świadczeniem na rzecz Banku usług najmu terminali oraz obsługi i rozliczania transakcji, stanowi dla Banku przychód podlegający opodatkowaniu CIT, należało uznać za prawidłowe. Odnosząc się natomiast do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów faktur opłaconych przez Fundację, należy wskazać na art. 15 ust. 1 updop, zgodnie z którym: Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.   Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę: - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu, racjonalność i niezbędność) oraz - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.   W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: ·         został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), ·         jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, ·         pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ·         poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, ·         został właściwie udokumentowany, ·         nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów. Jednocześnie podkreślić należy, że nieujęcie danego wydatku w katalogu kosztów niepotrącalnych, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie oznacza automatycznie, że inne koszty w nim niewymienione, tymi kosztami mogą być. W takim przypadku należy bowiem badać, czy dany koszt poniesiony został w celu uzyskania przychodu (zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu). Tak więc dany podmiot gospodarczy ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków po wyłączeniu tych, których możliwość odliczenia jest wprost ograniczona w ustawie, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że ich poniesienie ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikające z faktur VAT wystawione przez Spółkę XYZ, które zostały zapłacone przez Fundację. Terminale, o których mowa we wniosku służą bowiem działalności Banku, otrzymywaniu zapłaty za świadczone przez Bank usługi, wydatek za najem terminali jest udokumentowany fakturą oraz nie znajduje się w katalogu wydatków nie stanowiących kosztu uzyskania przychodu (art. 16 ust. 1 updop). W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 zgodnie z którym, Bank może potraktować jako koszt uzyskania przychodów kwoty wynikające z faktur VAT wystawionych przez Spółkę XYZ, które zostały zapłacone przez Fundację, należy uznać za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).