0111-KDIB1-2.4010.710.2021.1.DP

  Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 30 grudnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy i kiedy Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów Odpisy aktualizujące oraz Wierzytelności, odpisane jako nieściągalne. Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Y (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym. Kluczowym obszarem działalności Spółki jest sprzedaż i dystrybucja — w kraju oraz na rynkach zagranicznych — Zabawek. Zabawki to sztandarowy, autorski wyrób, produkowany w kraju na zlecenie Spółki. Dystrybucją Zabawek na rynku niemieckim od 2017 r. zajmuje się spółka X GmbH (…) z siedzibą w (…) (Niemcy) (dalej: „Kupujący”). Zarówno Spółka, jak i Kupujący są podmiotami zależnymi od tego samego podmiotu polskiego, tzn. A Sp. z o.o. z siedzibą w Y (jedyny udziałowiec zarówno Spółki, jak i Kupującego). Kupujący, począwszy od 2017 r., nabywał od Wnioskodawcy towary — w szczególności, wspomniane Zabawki. W związku ze sprzedażą towarów na rzecz Kupującego Spółka rozpoznawała przychód należny w podatku dochodowym, stosownie do art. 12 ust. 3 Ustawy CIT. Wierzytelności Spółki, wynikające ze wspomnianych transakcji, w pewniej ich części nie zostały uregulowane przez Kupującego. Obecnie Kupujący ze względu na złą sytuację finansową nie ma zdolności do uregulowania swoich zobowiązań wobec Spółki. Spółka analizuje w chwili obecnej możliwość wszczęcia z inicjatywy Spółki jako wierzyciela postępowania upadłościowego w odniesieniu do Kupującego. Możliwe również że postępowanie takie zostanie wszczęte z inicjatywy innego wierzyciela lub samego Kupującego. Z uwagi na siedzibę Kupującego postępowanie upadłościowe (dalej: „Postępowanie Upadłościowe”) prowadzone będzie na podstawie niemieckiej ustawy Prawo upadłościowe - lnsolvenzordnung (dalej: „InsO”). Spółka dokona zgłoszenia swoich wierzytelności wobec Kupującego w Postępowaniu Upadłościowym. Zgodnie z § 1 zd. 1 InsO celem Postępowania upadłościowego jest jak najpełniejsze, równomierne zaspokojenie wierzycieli. Postępowanie upadłościowe można przeprowadzić zgodnie z przepisami dotyczącymi zarządzania, zbycia i podziału masy upadłości (typowe postępowanie upadłościowe). Postępowanie upadłościowe można wszcząć m.in. w stosunku do osób prawnych. Postępowanie to inicjowane jest przez dłużnika lub wierzyciela przez złożenie wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego. Podstawą wszczęcia postępowania upadłościowego jest wystąpienie stanu niewypłacalności lub nadmiernego zadłużenia. Definicję niewypłacalności zawiera § 17 ust. 2 InsO, zgodnie z którym dłużnik jest niewypłacalny, gdy nie jest w stanie wykonywać swoich wymagalnych zobowiązań płatniczych. Zgodnie natomiast z § 18 ust. 2 InsO nadmierne zadłużenie występuje wtedy, gdy zobowiązania dłużnika przekroczą wartość jego majątku. Stosownie natomiast do § 26 ust. 1 zdanie 1 InsO sąd odrzuci wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego, jeżeli majątek dłużnika prawdopodobnie nie wystarczy na zaspokojenie kosztów postępowania. W postępowaniu o ogłoszenie upadłości sąd - co do zasady - dopuszcza dowód z opinii biegłego albo powołuje syndyka, który ma uprawnienia biegłego, aby zbadać stan majątku dłużnika i kwestię jego niewypłacalności lub zagrożenia nią. Jeżeli zostaną spełnione przesłanki pozytywne ogłoszenia upadłości, sąd upadłościowy wydaje postanowienie o ogłoszeniu upadłości, które podaje się do wiadomości publicznej. Na wniosek sądu postanowienie publikuje się w internecie lub w dzienniku urzędowym. Sąd upadłościowy prowadzi i nadzoruje przebieg postępowania upadłościowego. Jego zadaniem jest pośredniczenie i podejmowanie działań pojednawczych w pertraktacjach uczestników postępowania oraz dążenie do polubownego rozwiązywania sporów. Główne decyzje w trakcie postępowania upadłościowego podejmują wierzyciele. Sąd posiada szczególne uprawnienia i zadania na etapie otwarcia postępowania. Do jego wyłącznej kompetencji należy m.in. podjęcie decyzji o wszczęciu postępowania, tymczasowe zabezpieczenie majątku dłużnika oraz powołanie syndyka masy upadłości. Sąd nadzoruje też pracę syndyka masy upadłości. Jednak kontrola ta dotyczy tylko zgodności z prawem czynności podejmowanych przez syndyka, a nie ich celowości. W postępowaniu upadłościowym główną rolę odgrywa syndyk masy upadłości. Funkcję tę mogą pełnić w szczególności adwokaci, ekonomiści, biegli rewidenci lub doradcy podatkowi. Syndyk w niemieckim prawie upadłościowym nie uzyskuje licencji, nie jest także wpisywany na listę syndyków. W praktyce funkcję tę pełnią ekonomiści, rzeczoznawcy, księgowi, adwokaci, a więc osoby profesjonalnie przygotowane do jej wykonywania. Z chwilą powołania syndyk masy upadłości otrzymuje prawo do zarządzania i rozporządzania majątkiem dłużnika. Jego głównym zadaniem jest zwrot przedmiotów nienależących do dłużnika, a znajdujących się w jego majątku w momencie wszczęcia postępowania upadłościowego. Ponadto musi on odzyskać przedmioty prawnie należące do majątku dłużnika, ale nieznajdujące się w nim w momencie wszczęcia postępowania upadłościowego. Tak ustalony majątek dłużnika tworzy masę upadłości (§ 35 InsO), z której będą zaspokojeni wierzyciele. Do zadań syndyka masy upadłości należy także: wypłata wynagrodzenia dla pracowników upadłego, podejmowanie decyzji w sprawie niewykonanych umów (§ 103 InsO), sporządzenie wykazu majątku (§ 153 ust. 1 zdanie 1 InsO), zbycie masy upadłości (§ 159 lnsO), podział funduszów uzyskanych ze zbycia masy upadłości (§ 187 InsO). Niemieckie prawo upadłościowe daje duży wpływ na postępowanie wierzycielom. Mogą oni zwoływać zgromadzenie wierzycieli. Mogą doprowadzić do powołania rady wierzycieli. Zgromadzenie wierzycieli decyduje o przebiegu postępowania, w szczególności o sposobie zbycia majątku, o wyborze innego syndyka masy upadłości (§ 57 zdanie 1 InsO), kontrola czynności syndyka masy upadłości (§ 66, 79, 197 ust. 1 pkt 1 InsO), a także wyraża zgodę na szczególnie istotne czynności prawne syndyka (§ 160 ust. 1 InsO) i współdziała przy sporządzaniu i wykonywaniu planu insolwencyjnego (§ 218 ust. 2 i in. InsO). Syndyk masy upadłości z chwilą wszczęcia postępowania upadłościowego otrzymuje prawo do zarządzania i rozporządzania majątkiem dłużnika wchodzącym w skład masy upadłości (§ 80 ust. 1 InsO). Dotyczy to nie tylko majątku, który dłużnik posiada w momencie wszczęcia postępowania, ale także majątku, który nabędzie on podczas trwania postępowania. Syndyk masy upadłości jest zobowiązany do natychmiastowego objęcia masy upadłości, aby chronić ją przed nadużyciami ze strony dłużnika lub poszczególnych wierzycieli. Ponadto syndyk masy upadłości sporządza wykaz majątku wraz z wyceną jego składników i zestawia go ze zobowiązaniami dłużnika (§ 153 InsO). Obowiązkiem syndyka jest również sporządzenie listy wierzycieli, w której wpisuje wysokość wierzytelności oraz grupuje wierzycieli zaspakajanych w dalszej kolejności oraz tych, których wierzytelności mają być wyłączone z zaspokojenia (§ 152 InsO). Postępowanie upadłościowe wobec Kupującego zostanie wszczęte na podstawie postanowienia o ogłoszeniu upadłości wydanego przez właściwy sąd w Niemczech. Spółka uzyska oryginał lub odpis notarialny tego postanowienia wraz z jego tłumaczeniem na język polski. Spółka w miesiącu, w którym otrzyma przedmiotowe postanowienie utworzy odpisy aktualizujące lub zbiorczy odpis aktualizujący na 100% wartości należności przysługujących jej wobec Kupującego (dalej: „Odpisy aktualizujące”). Istnieje ryzyko, że w ramach Postępowania Upadłościowego nie wszystkie wierzytelności Spółki wobec Kupującego zostaną zaspokojone. Zgodnie z niemieckim Prawem upadłościowym, po ostatecznym podziale majątku upadłego, sąd upadłościowy wydaje postanowienie o zakończeniu postępowania upadłościowego. Postanowienie to podlega publikacji. Spółka uzyska oryginał lub odpis notarialny tego postanowienia wraz z jego tłumaczeniem na język polski. Najprawdopodobniej na moment wydania tego postanowienia wciąż istnieć więc będą nieściągalne wierzytelności Spółki wobec Kupującego (dalej: „Wierzytelności”). Wierzytelności te nie są i nie będą przedawnione na moment zakończenia Postępowania Upadłościowego. W związku natomiast z zakończeniem Postępowania Upadłościowego wobec Kupującego, Spółka odpisze te Wierzytelności w swoich księgach jako nieściągalne. Pytanie 1.    Czy i kiedy Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów Odpisy aktualizujące? 2.    Czy i kiedy Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów Wierzytelności, odpisane jako nieściągalne? Państwa stanowisko w sprawie Pytanie 1: Zdaniem Wnioskodawcy, będzie on mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów Odpisy aktualizujące utworzone w odniesieniu do wierzytelności wobec Kupującego w momencie spełnienia się dwóch warunków: (i) utworzenia Odpisów aktualizujących oraz (ii) uprawdopodobnienia nieściągalności tych wierzytelności poprzez uzyskanie oryginału lub odpisu notarialnego postanowienia niemieckiego sądu o ogłoszeniu upadłości wobec Kupującego wraz z jego tłumaczeniem na język polski. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 26a Ustawy CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów aktualizujących, z tym że kosztem uzyskania przychodów są odpisy aktualizujące wartość należności, określone w ustawie o rachunkowości, od tej części należności, która była uprzednio zaliczona na podstawie art. 12 ust. 3 do przychodów należnych, a ich nieściągalność została uprawdopodobniona na podstawie ust. 2a pkt 1. Zgodnie z kolei z art. 16 ust. 2a pkt 1 lit. a Ustawy CIT nieściągalność wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 26-26c, uznaje się za uprawdopodobnioną w przypadku określonym w ust. 1 pkt 26a, w szczególności jeżeli dłużnik zmarł, został wykreślony z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość. Z przywołanych przepisów wynika, że jeżeli w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą u podatnika CIT powstanie należność i należność ta zostanie rozpoznana jako przychód należny (zwiększy przychody podatkowe podatnika choćby nie została jeszcze faktycznie otrzymana) i jednocześnie podatnik uprawdopodobni, że należność ta stała się nieściągalna, to utworzone przez podatnika odpisy aktualizujące wartość należności (dokonane zgodnie z ustawą o rachunkowości odpisy aktualizujące wartość należności, które uwzględniają stopień prawdopodobieństwa zapłaty tych należności w związku z postawieniem dłużnika w stan upadłości) mogą zostać zaliczone do podatkowych kosztów uzyskania przychodu. Podsumowując powyższe, odpisy aktualizujące mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące warunki: 1.    są odpisami aktualizującymi wartość należności, o których mowa w ustawie o rachunkowości, 2.    zostały dokonane od należności które zostały rozpoznane jako przychody należne w myśl art. 12 ust. 3 Ustawy CIT, 3.    nieściągalność należności została uprawdopodobniona zgodnie z art. 16 ust. 2a pkt 1 Ustawy CIT. Odnosząc powyższe rozważania do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, zdaniem Wnioskodawcy, spełnione zostaną wszystkie warunki do zaliczenia Odpisów aktualizujących wartość wierzytelności wobec Kupującego do kosztów uzyskania przychodu. Po pierwsze pytanie niniejsze dotyczy Odpisów aktualizujących, które Spółka utworzy na podstawie art. 35b ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości w związku powzięciem wiadomości o ogłoszeniu upadłości Kupującego. Po drugie, chodzi o należności, które na podstawie art. 12 ust. 3 Ustawy CIT zostały zaliczone do przychodów należnych Spółki - należności te zwiększyły przychody podatkowe Spółki, mimo iż faktycznie Spółka nie otrzymała zapłaty od Kupującego. Po trzecie, nieściągalność należności zostanie uprawdopodobniona, gdyż ogłoszona zostanie upadłość Kupującego. Na potwierdzenie tej okoliczności Spółka dysponować będzie postanowieniem właściwego sądu niemieckiego wraz z jego tłumaczeniem na język polski. Odnośnie tego ostatniego warunku należy zauważyć, iż Ustawa CIT w art. 16 ust. 2a pkt 1 lit. a) jako przypadek uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności wymienia wprost ogłoszenie upadłości dłużnika. Przepis nie rozróżnia przy tym, czy chodzi o upadłość dłużnika polskiego czy też zagranicznego. W konsekwencji bez znaczenia będzie to czy upadłość dłużnika ogłoszona zostanie na podstawie polskich regulacji prawnych czy też regulacji zagranicznych, właściwych dla dłużnika zagranicznego. Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych wydanych przez polskie organy podatkowe w odniesieniu do należności od kontrahentów niemieckich, w odniesieniu do których wszczęte zostały postępowanie upadłościowe: - interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 21 września 2010 r. o sygn. ITPB3/423-346/10/PS: „Wskazać należy więc, iż na gruncie przepisów   art. 16 ust. 2a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, postanowienia zagranicznego sądu o wszczęciu postępowania upadłościowego wobec kontrahentów   Spółki stanowią bez wątpienia wystarczającą przesłankę do uznania nieściągalności tych wierzytelności za uprawdopodobnione. Nie ma bowiem znaczenia, czy   postanowienie to zostało wydane przez sąd polski czy zagraniczny. Spółka dla celów dowodowych powinna jednak dysponować oryginalnym dokumentem wydanym przez   właściwy sąd, przetłumaczonym na język polski, bądź dokumentami, których autentyczność została potwierdzona notarialnie. (...) Tym samym stanowisko podatnika, w   świetle którego koszt uzyskania przychodu może mieć miejsce w momencie otrzymania kompletu dokumentów stwierdzających upadłość dłużnika oraz wysłania zgłoszenia   wierzytelności do syndyków niemieckich, jest prawidłowe.” - interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 5 stycznia 2011 r. o sygn. IBPBI/2/423-1314/10/CzP, - interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 1 października 2014 r. o sygn. ILPB3/423-315/14-2/EK. Pytanie 2: Zdaniem Wnioskodawcy, będzie on mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów Wierzytelności wobec Kupującego w momencie spełnienia się dwóch warunków: (i) odpisania tych Wierzytelności w księgach jako nieściągalne oraz (ii) udokumentowania nieściągalności Wierzytelności poprzez uzyskanie oryginału lub odpisu notarialnego postanowienia niemieckiego sądu o zakończeniu Postępowania Upadłościowego wobec Kupującego wraz z jego tłumaczeniem na język polski. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a w zw. z ust. 2 Ustawy CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, w części w jakiej uprzednio zostały zarachowane do przychodów należnych i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2. Oznacza to, że kosztem uzyskania przychodów mogą być wierzytelności, które zostały uprzednio rozpoznane przez Spółkę jako przychody należne oraz których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w art. 16 ust. 2 tejże ustawy. Wierzytelności handlowe przysługujące Spółce od Kupującego zostały przez nią w przeszłości ujęte w przychodach należnych — stosownie do art. 12 ust. 3 Ustawy CIT. Zostaną przez Spółkę odpisane jako nieściągalne w sposób wynikający z art. 3 ust. 1 pkt 32 lit. d) ustawy o rachunkowości, zgodnie z którym do pozostałych kosztów operacyjnych zalicza się m.in. odpisane należności nieściągalne. Co się zaś tyczy sposobu udokumentowania faktu nieściągalności przysługujących Spółce Wierzytelności, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż art. 16 ust. 2 Ustawy CIT należy wykładać z uwzględnieniem dyrektywy wykładni celowościowej. Zgodnie z dokładnym brzmieniem art. 16 ust. 2 Ustawy CIT — za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo 2) postanowieniem sądu o:       a. oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na           zaspokojenie tych kosztów, lub       b. umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność wymieniona w lit. a, lub       c. zakończeniu postępowania upadłościowego, albo 3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo     wyższe od jej kwoty. Przytoczony powyżej art. 16 ust. 2 Ustawy CIT dostosowany jest pojęciowo do instytucji prawnych oraz procedur polskiego prawa upadłościowego (oraz egzekucyjnego). Należy jednak zauważyć, że polskie i niemieckie Prawo upadłościowe są do siebie zbliżone. Na gruncie prawa niemieckiego także wydawane jest postanowienie sądu o zakończeniu postępowania upadłościowego. Zdaniem Wnioskodawcy przepis ten niewątpliwie znajduje więc zastosowanie także do sytuacji w której wierzyciel podlega prawu polskiemu, a dłużnik — niemieckiemu. Zdaniem Wnioskodawcy, odmienna interpretacja tej regulacji naruszyłaby zasadę sprawiedliwości opodatkowania w jej materialnym wymiarze. Mogłoby bowiem skutkować nieuzasadnioną dyskryminacją podatników, którym przysługuje wierzytelność faktycznie nieściągalna — od dłużnika w innej niż polska jurysdykcji. Dlatego, zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowa wykładnia art. 16 ust. 2 pkt 2 lit. c Ustawy CIT powinna uwzględnić ratio legis — którym jest umożliwienie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wierzytelności nieściągalnych (uprzednio rozpoznanych jako przychody należne), pod warunkiem należytego udokumentowania przez podatnika definitywnej i obiektywnej nieściągalności owych wierzytelności — stosownie do instytucji oraz procedur właściwego w danym wypadku prawa upadłościowego. Ponieważ w przedmiotowej sprawie Kupujący podlega niemieckiemu prawu upadłościowemu, to — zdaniem Wnioskodawcy — definitywna i obiektywna nieściągalność Wierzytelności powinna zostać rozpoznana oraz udokumentowana stosownie do instytucji i procedur tegoż prawa, a więc poprzez uzyskanie postanowienia sądu niemieckiego o zakończeniu postępowania upadłościowego. Stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym postanowienie o zakończeniu postępowania upadłościowego wydane przez sąd niemiecki w odniesieniu do niemieckiego podatnika stanowi udokumentowanie nieściągalności wierzytelności wobec tego podatnika potwierdzają polskie organy podatkowe w wydawanych interpretacjach indywidualnych: - interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 czerwca 2017 r. o sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.67.2017.1.GG: „Wierzytelność została zaliczona do   przychodów należnych z prowadzonej działalności gospodarczej, jednak nie została przez niemieckiego kontrahenta uregulowana (...) Wskutek wieloletniego postępowania   upadłościowego Sąd Rejonowy... wydał postanowienie o zakończeniu postępowania upadłościowego z datą 23 lipca 2015 r. (...) Biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa   podatkowego oraz przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego, należy stwierdzić, że wydanie postanowienia o zakończeniu postępowania upadłościowego dłużnika   jest wystarczającą przesłanką do przyznania Wnioskodawcy prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opisanej wierzytelności jako nieściągalnej na podstawie   art. 22 ust. 1 w związku z art. 23 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaliczenie wierzytelności odpisanej jako nieściągalnej do kosztów   uzyskania przychodów powinno nastąpić 23 lipca 2015 r., tj. w dacie wydania postanowienia przez sąd o zakończeniu postępowania upadłościowego”;   - interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 10 czerwca 2015 r. o sygn. IBPBI/2/423-649/13/BG: „Spółka będzie miała prawo zaliczyć      do kosztów uzyskania przychodów wierzytelności odpisane jako nieściągalne, które uprzednio zostały zarachowane przez Spółkę jako przychody należne, pod warunkiem że      ich nieściągalność zostanie udokumentowana postanowieniem niemieckiego sądu o ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku pod      warunkiem, iż nie dojdzie do przedawnienia tych wierzytelności”. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.