0111-KDIB1-3.4010.305.2021.2.IM

  INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a i art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa   (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 18 czerwca 2021 r. (data wpływu do tut. Urzędu 23 czerwca 2021 r.), uzupełnionym 2 września 2021 r., o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia,czy opisane w stanie faktycznym koszty poniesione na zakup substancji tj. leków, placebo oraz komparatorów, wykorzystywanych do przeprowadzania prac badawczo-rozwojowych stanowią koszt kwalifikowany w rozumieniu art. 18d ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT – jest prawidłowe.                                              UZASADNIENIE   W dniu  23 czerwca 2021 r. wpłynął do tut. Organu wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy opisane w stanie faktycznym koszty poniesione na zakup substancji tj. leków, placebo oraz komparatorów, wykorzystywanych do przeprowadzania prac badawczo-rozwojowych stanowią koszt kwalifikowany w rozumieniu art. 18d ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT.Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 25 sierpnia 2021 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.305.2021.1.IM, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia braków, co też nastąpiło 2 września 2021 r.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Wnioskodawca (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest częścią (…) grupy (…)X (dalej: „Grupa X"). Grupa X działa w branży (…) i zajmuje się m.in. (…). Firma od początku swojego istnienia nieustannie kładzie duży nacisk na badania i rozwój. Kluczowe znaczenie ma działalność badawczo-rozwojowa, ponieważ badania kliniczne są istotnym filarem innowacyjności Grupy X. W … r. Grupa X utworzyła w (…), które jest częścią Wnioskodawcy. Działalnością … jest prowadzenie prac badawczo-rozwojowych nad produktami leczniczymi w ramach Grupy X. (…). (…). Jednym z głównych procesów funkcjonujących w obrębie działalności Grupy X jest (…). Proces związany z pracami badawczymi w zakresie powstawania nowych leków, pracami rozwojowymi nad skutecznością leków jest bardzo złożony oraz obwarowany wieloma regulacjami, na które składają się przede wszystkim ustawa z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2211 z późn. zm.), Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady UE Nr 536/2914 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie badań klinicznych produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie Dobrej Praktyki Klinicznej. Co istotne, na prace nad lekiem składa się szereg skoordynowanych ze sobą prac badawczych i rozwojowych wykonywanych na całym świecie w Grupie X przy współpracy z zewnętrznymi podmiotami (jednostkami naukowymi, szpitalami, klinikami, lekarzami, zewnętrznymi specjalistami itd.). Proces cechuje się wysokim stopniem zaangażowania (…). Zasadniczo, prace badawcze w zakresie tworzenia leku rozpoczynają się od zrozumienia mechanizmu rozwoju choroby. Następnie, specjaliści w danej dziedzinie szukają sposobu, w jaki można by ten proces zahamować. Po identyfikacji optymalnego miejsca działania przyszłego leku, naukowcy opracowują model przyszłej terapii. Spośród tysięcy modelowych cząsteczek tylko kilka - tych o największym potencjale terapeutycznym - jest poddawanych badaniom laboratoryjnym, a następnie próbom toksykologicznym na zwierzętach (tzw. badania przedkliniczne). Ta faza badań trwa zazwyczaj ok. 5-8 lat. W przypadku zaobserwowania pozytywnych efektów badań przedklinicznych, potencjalny lek może zostać zakwalifikowany do etapu badań klinicznych z udziałem ludzi. Etap badań klinicznych należy do prac rozwojowych nad nowym lekiem lub jego rozszerzonym zastosowaniem. Z racji tego, iż etap ten jest długotrwały, a także niezbędne jest by został przeprowadzony na licznej i zróżnicowanej grupie pacjentów, … prowadzone przez Wnioskodawcę prowadzi na rzecz Grupy X prace rozwojowe nad lekiem w tym zakresie. W ramach przypisanych do swojej działalności badań Wnioskodawca podejmuje szereg czynności mających na celu ocenę bezpieczeństwa oraz weryfikację skuteczności stosowanej substancji. Badania kliniczne, stanowiące globalny proces prac rozwojowych nad lekiem, są prowadzone przez pracowników Spółki we współpracy z lekarzami, a także specjalistami zatrudnionymi w wyspecjalizowanych ośrodkach. W zależności od etapu zaawansowania prowadzonego badania klinicznego, próbą może być objętych od kilkudziesięciu do nawet kilku tysięcy uczestników, a czas jego trwania może wynieść od roku do kilku lat. Po zakończeniu wszelkich czynności badawczych, sporządzany jest raport z badania klinicznego. Dodatkowo, każde z prowadzonych badań klinicznych dokumentowane jest m.in. protokołem z badania klinicznego, który zawiera szczegółowe dane na temat konkretnego badania, a także opis jego uczestników - zarówno po stronie Spółki jak i pacjentów. W dużej mierze dokumentowanie przebiegu prowadzonych prac i ich rezultatów wynika z przepisów prawa i regulacji branżowych, które muszą zostać spełnione przez Spółkę w ramach prowadzonych prac badawczo-rozwojowych. Proces testów klinicznych leku jest złożony, a dla wymierności przeprowadzanych badań istotna jest tzw. randomizacja. Randomizacja polega na losowym rozdziale badanych obiektów (testowanych leków) do grup porównawczych (grup pacjentów). Dla części pacjentów nie podaje się jednak testowanych leków, lecz inne substancje, w tym m.in. placebo oraz inny składnik chemiczny o podobnym działaniu, zazwyczaj konkurencyjny lek.   Zazwyczaj proces testowania leku przez Wnioskodawcę polega na podaniu określonym grupom pacjentów kilku różnych substancji. W trakcie badań, w zależności od przydziału do poszczególnych grup, pacjenci mogą zatem otrzymać m.in.: -       lek poddawany testom w ramach danego badania klinicznego, -       substancję przypominającą do złudzenia badany lek, ale nie wywołujący żadnych działań, nie mających wpływu na stan zdrowia pacjenta, tzw. placebo, bądź -     tzw. komparator aktywny w postaci innego leku występującego na rynku, zazwyczaj produkowany przez konkurentów, o właściwościach porównywalnych do właściwości leku poddawanego badaniom klinicznym.   Zgodnie z zasadami prowadzenia badania, uzgodnionymi w umowach z ośrodkami badawczymi bezpośrednio sprawującymi opiekę nad pacjentami biorącymi udział w badaniach klinicznych, zarówno leki poddawane testom, jak i placebo oraz komparator aktywny ma obowiązek zapewnić w odpowiednich ilościach Spółka. Innymi słowy, to na Spółce ciąży obowiązek zapewnienia tych produktów - w tym poniesienie kosztu ich zakupu. W tym celu Spółka podpisała umowę z zewnętrznym podmiotem (spółką Y sp. z o.o.) - dalej: „Umowa”. Na podstawie Umowy, Spółka zamawia potrzebne leki, placebo oraz komparatory aktywne i zleca ich dostarczenie do wskazanych ośrodków badawczych, w celu ich wykorzystania na potrzeby przeprowadzanych badań klinicznych. Celem zawarcia niniejszej Umowy jest nabywanie przez Spółkę odpowiednich substancji, niezbędnych do przeprowadzania realizowanych badań klinicznych. Kontrahentem Spółki jest wyspecjalizowany podmiot, którego działalność skoncentrowana jest na dystrybucji preparatów specjalistycznych, innowacyjnych, stosowanych w rzadkich terapiach z przeznaczeniem dla lecznictwa zamkniętego. Zgodnie z treścią Umowy, podmiot ten posiada wszelkie zgody i zezwolenia wydane przez właściwe organy na prowadzenie działalności gospodarczej obejmującej transport, magazynowanie i obrót produktami leczniczymi w sposób zapewniający zgodną z prawem realizację zleceń w ramach niniejszej umowy. Z postanowień Umowy wynika również, że Wnioskodawca składa zamówienie na określone zlecenie, za które uiszcza wynagrodzenie na podstawie z góry określonego cennika usług. W ramach uiszczanej kwoty wynagrodzenia Wnioskodawca na bieżąco ewidencjonuje i wyodrębnia koszty nabytych leków oraz innych substancji przeznaczonych do badań. Za swoje czynności, kontrahent Spółki wystawia faktury, które obejmują koszt nabywanych leków oraz innych substancji przeznaczonych do badań, jak również koszty specjalistycznego etykietowania, magazynowania, transportu itp - aktywności ściśle związanych z nabywanymi lekami/substancjami w procesie ich wykorzystania w trakcie badań. Reasumując, koszty ponoszone przez Wnioskodawcę, związane z zakupem usług logistycznych od wskazanego kontrahenta, w ramach których Spółka nabywa określone substancje niezbędne do przeprowadzania realizowanych badań klinicznych (w tym również placebo i komparatorów) są bezpośrednio związane z realizowanymi przez Spółkę pracami badawczo-rozwojowymi. Bez takich substancji testowanie leku, a w konsekwencji prawidłowe przeprowadzanie badań klinicznych nie byłoby możliwe. Na mocy decyzji wydanej przez Ministra Rozwoju, od dnia 5 sierpnia 2020 r. Spółka posiada status Centrum Badawczo-Rozwojowego, o którym mowa w art. 18d ust. 3a ustawy o CIT (dalej: „Status OBR”). Wnioskodawca nie posiada statusu mikroprzedsiębiorcy, ani też małego lub średniego przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 646 z późn. zm.). Spółka nie prowadzi działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.   W uzupełnieniu do wezwania Wnioskodawca wskazał, że: -   wyodrębnia koszty kwalifikowane w odrębnej ewidencji rachunkowej określonej w art. 9 ust. 1b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych; -    nie korzysta ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 lub 34a ww. ustawy. -    koszty kwalifikowane nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie lub nie zostały odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Nabywana usługa logistyczna obejmuje zakup potrzebnych leków, placebo i komparatorów oraz usługę etykietowania, magazynowania oraz dostarczenia ich do wskazanych ośrodków badawczych, w celu ich wykorzystania na potrzeby przeprowadzanych badań klinicznych. Na potrzeby niniejszego wniosku, Wnioskodawca jest zainteresowany potwierdzeniem, że koszty leków, placebo oraz komparatorów (z pominięciem pozostałych elementów usługi logistycznej) mogą zostać uznane za koszt kwalifikowany jako koszt nabycia materiałów i surowców bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością badawczo-rozwojową. W związku z powyższym opisem zadano pytanie (ostatecznie przeformułowane w uzupełnieniu):   Czy opisane w stanie faktycznym koszty poniesione na zakup substancji tj. leków, placebo oraz komparatorów, wykorzystywanych do przeprowadzania prac badawczo-rozwojowych stanowią koszt kwalifikowany w rozumieniu art. 18d ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT? Zdaniem Wnioskodawcy:   Zgodnie z art. 18d ust. 2 pkt 2 CIT, za koszt kwalifikowany uznaje się koszty nabycia materiałów i surowców bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością badawczo-rozwojową. Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, do przeprowadzania badań klinicznych w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności niezbędne jest pozyskanie odpowiednich substancji tj. leków, placebo i komparatorów. W związku z tym, Wnioskodawca zawarł umowę z wyspecjalizowaną spółką zajmującą się nabywaniem leków, placebo i komparatorów wykorzystywanych w trakcie badań, oraz ich dostarczaniem do wskazanych przez Wnioskodawcę ośrodków badawczych. Zakup powyższych substancji ma na celu zapewnienie ich ośrodkom badawczym i stanowi niezbędny krok w celu przystąpienia do etapu testowania leku i w konsekwencji faktycznego przeprowadzenia przez Spółkę badań klinicznych. Nabywane substancje są niezbędne do przeprowadzenia naukowo poprawnych testów klinicznych. Metodologia badań klinicznych wymaga po pierwsze wyselekcjonowania pewnej grupy pacjentów, wystarczająco dużej i odpowiednio zróżnicowanej, tak aby wyniki testów klinicznych były wymierne w stosunku do grupy docelowej przyszłych pacjentów. Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, dla wymierności przeprowadzanych badań klinicznych istotna jest tzw. randomizacja. W trakcie badań dla części pacjentów nie podaje się testowanych leków, lecz inne substancje, w tym m.in. placebo oraz inny składnik chemiczny o podobnym działaniu, zazwyczaj konkurencyjny lek. Brak zastosowania odpowiednich substancji w trakcie badania klinicznego, w tym placebo lub komparatorów może przełożyć się na błędne wyniki badań klinicznych, a w konsekwencji może doprowadzić do zakwestionowania podstawy do stosowania leku w obrocie (jako wymaganych przez regulacje prawne unijne oraz krajowe). Zgodnie z art. 37m ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz.U. 2020 r., poz. 944 ze zm.), do wniosku o rozpoczęcie badania klinicznego dołącza się w szczególności dane dotyczące badanego produktu leczniczego, a także protokół badania klinicznego, który jest dokumentem opisującym cele, plan, metodologię, zagadnienia statystyczne i organizację badania klinicznego. Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 2c tejże ustawy, badanym produktem leczniczym jest substancja albo mieszanina substancji, którym nadano postać farmaceutyczną substancji czynnej lub placebo, badana lub wykorzystywana jako produkt referencyjny w badaniu klinicznym, w tym również produkt już dopuszczony do obrotu, ale stosowany lub przygotowany w sposób odmienny od postaci dopuszczonej do obrotu lub stosowany we wskazaniu nieobjętym pozwoleniem, lub stosowany w celu uzyskania dodatkowych informacji dotyczących postaci już dopuszczonych do obrotu. Mając na uwadze wymogi stawiane prawem powszechnie obowiązującym, nabycie przez Wnioskodawcę leków, placebo i komparatorów jest niezbędne do prawidłowego metodologicznie, jak również zgodnego z prawem, przeprowadzenia testów klinicznych. W ocenie Wnioskodawcy, mając na uwadze powyższe oraz informacje uwzględnione w opisie stanu faktycznego, koszty poniesione przez Spółkę na zakup odpowiednich leków, placebo i komparatorów w celu umożliwienia realizacji zadań w zakresie przeprowadzanych badań klinicznych są bezpośrednio związane z działalnością badawczo-rozwojową i powinny tym samym zostać uznane za koszty kwalifikowane w rozumieniu art. 18d ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.   Na wstępie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja, zgodnie z pytaniem Wnioskodawcy wyznaczającym zakres wydanej interpretacji dotyczy wyłącznie ustalenia czy opisane w stanie faktycznym koszty poniesione na zakup substancji tj. leków, placebo oraz komparatorów, wykorzystywanych do przeprowadzania prac badawczo-rozwojowych, stanowią koszt kwalifikowany w rozumieniu art. 18d ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT. Zatem niniejsza interpretacja nie dotyczy ustalenia czy prowadzona przez Wnioskodawcę działalność stanowi działalność badawczo-rozwojową.   Zgodnie z art. 18d ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm., dalej: „uCIT” lub „ustawa o CIT”), podatnik odlicza od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność badawczo-rozwojową, zwane dalej „kosztami kwalifikowanymi”. Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekraczać kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych Zgodnie z brzmieniem art. 18d ust. 2 ustawy o CIT, za koszty kwalifikowane uznaje się m.in. nabycie materiałów i surowców bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością badawczo-rozwojową. W art. 18d ust. 3a do 3j uCIT zawarto szczegółowe unormowania dotyczą podatników posiadających status centrum badawczo-rozwojowego, o którym mowa w art. 17 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej  (Dz.U. z 2021 r. poz. 706). Koszty kwalifikowane podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały podatnikowi zwrócone w jakiejkolwiek formie lub nie zostały odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym (art. 18d ust. 5 uCIT). Stosownie do art. 18d ust. 6 uCIT, podatnikowi, który w roku podatkowym korzysta ze zwolnień podatkowych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 lub 34a, prawo do odliczenia przysługuje jedynie w odniesieniu do kosztów kwalifikowanych, które nie są przez podatnika uwzględniane w kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku na podstawie tych przepisów.   W myśl art. 18d ust. 7 uCIT, Kwota kosztów kwalifikowanych nie może przekroczyć: 1.      w przypadku gdy podatnik, o którym mowa w ust. 3a, jest mikroprzedsiębiorcą, małym lub średnim przedsiębiorcą, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców - 150% kosztów, o których mowa w ust. 2-3a; 2.      w przypadku pozostałych podatników, o których mowa w ust. 3a - 150% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 1-4a i ust. 2a-3a, oraz 100% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 5; 3.      w przypadku pozostałych podatników - 100% kosztów, o których mowa w ust. 2-3.   Zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Natomiast, w myśl art. 18d ust. 8 ustawy o CIT, odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono koszty kwalifikowane. W przypadku, gdy podatnik poniósł za rok podatkowy stratę albo wielkość dochodu podatnika jest niższa od kwoty przysługujących mu odliczeń, odliczenia - odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części - dokonuje się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie sześć lat podatkowych następujących bezpośrednio po roku, w którym podatnik skorzystał lub miał prawo skorzystać z odliczenia. W myśl art. 9 ust. 1b ustawy o CIT, podatnicy prowadzący działalność badawczo-rozwojową, którzy zamierzają skorzystać z odliczenia, o którym mowa w art. 18d, są obowiązani w ewidencji, o której mowa w ust. 1, wyodrębnić koszty działalności badawczo-rozwojowej.   Mając na uwadze powołane powyżej przepisy należy stwierdzić, że aby podatnikowi podatku dochodowego od osób prawnych przysługiwało prawo odliczenia w zeznaniu podatkowym kosztów kwalifikowanych poniesionych w danym roku podatkowym powinny być łącznie spełnione następujące warunki: 1.      podatnik poniósł koszty na działalność badawczo-rozwojową, 2.      koszty na działalność badawczo-rozwojową stanowiły dla podatnika koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o CIT, 3.      koszty na działalność badawczo-rozwojową mieszczą się w zamkniętym katalogu kosztów kwalifikowanych określonym przepisami art. 18d ust. 2 – 3a ustawy o CIT, 4.      ww. koszty uzyskania przychodów stanowiły koszty kwalifikowane w rozumieniu ustawy o CIT, przy czym, jeżeli koszty kwalifikowane zostały poniesione w ramach badań podstawowych, badania te były prowadzone na podstawie umowy lub porozumienia z jednostką naukową w rozumieniu odrębnych przepisów, 5.      podatnikowi, który w roku podatkowym korzysta ze zwolnień podatkowych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 lub 34a, prawo do odliczenia przysługuje jedynie w odniesieniu do kosztów kwalifikowanych, które nie są przez podatnika uwzględniane w kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku na podstawie tych przepisów. 6.      w ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1b ustawy o CIT, podatnik wyodrębnił koszty działalności badawczo-rozwojowej, 7.      podatnik wykazał w zeznaniu podatkowym koszty kwalifikowane podlegające odliczeniu, 8.      kwota odliczonych kosztów kwalifikowanych nie przekroczyła limitów określonych w ustawie o CIT, 9.       koszty kwalifikowane nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie lub nie zostały odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.   Przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy jest kwestia ustalenia, czy opisane w stanie faktycznym koszty poniesione na zakup substancji tj. leków, placebo oraz komparatorów, wykorzystywanych do przeprowadzania prac badawczo-rozwojowych stanowią koszt kwalifikowany w rozumieniu art. 18d ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT. Art. 18d ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT, stanowi, że warunkiem uznania wydatków na nabycie materiałów i surowców jest ich bezpośredni związek z prowadzoną działalnością badawczo-rozwojową. Przepisy omawianej ustawy podatkowej nie precyzują co należy rozumieć pod pojęciem materiałów i surowców. Zatem, przyjmuje się, że materiały i surowce, w przypadku których istnieje możliwość ich przypisania do działalności badawczo-rozwojowej, uznaje się za koszty kwalifikowane w ramach ww. działalności. Należy zwrócić uwagę, że w art. 18d ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT, ustawodawca posługuje się pojęciami „materiały” oraz „surowce”, które nie zostały zdefiniowane w przepisach ustawy o CIT, stanowiąc przy tym, że w podstawie obliczania ulgi uwzględnione mogą być wyłącznie materiały i surowce związane bezpośrednio z prowadzoną przez podatnika działalnością badawczo-rozwojową. Jeżeli chodzi o pojęcie „surowce”, w związku z brakiem definicji przedmiotowego pojęcia na gruncie przepisów podatkowych i rachunkowych, dla celów ustalania zakresu zastosowania ulgi posłużyć należy się znaczeniem pojęcia „surowce” funkcjonującym na gruncie języka powszechnego, gdzie „surowce” to „materiały naturalne pochodzenia zwierzęcego, roślinnego lub mineralnego, służące do wytwarzania jakichś produktów lub energii” (www.sjp.pwn.pl). Z kolei w zakresie interpretacji pojęcia „materiały”, odwołać należy się do interpretacji przedmiotowego pojęcia funkcjonującej na gruncie przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 217 ze zm., dalej: „uor”). W świetle art. 3 ust. 1 pkt 19 uor, materiały to składniki majątku zużywane na własne potrzeby. Powyższy pogląd znajduje również potwierdzenie w doktrynie, gdzie podkreśla się, że materiały to „składniki majątku inicjujące realizację całego cyklu operacyjnego, które jednostka nabywa w celu ich całkowitego zużycia na własne potrzeby, tym m.in. na potrzeby wytwarzania produktów, świadczenia usług czy realizacji działalności ogólnoadministracyjnej. Do materiałów zaliczyć można także pewne składniki majątkowe wytwarzane przez jednostkę we własnym zakresie (zazwyczaj w ramach działalności pomocniczej), a także różnego rodzaju odzyski, posiadające wartość użytkową, a pochodzące np. z likwidowanych środków trwałych, inwentarz żywy przeznaczony do uboju, części zamienne, półfabrykaty obcej produkcji, paliwa, opakowania itp.” (Walińska Ewa (red.), Bek-Gaik Bogusława, Bojanowski Witold, Czajor Agnieszka, Czajor Przemysław, Gad Jacek, Idzikowska Gabriela, Janicka Anna, Jurewicz Anna, Kalinowski Jacek, Kuczyńska Iga, Mariański Adam. Michalak Marcin, Turzyński Mikołaj. Walińska Anna. Wencel Agnieszka, Wiatr Michał, Ustawa o rachunkowości. Komentarz, Wolters Kluwer, 2016). W ocenie tut. organu, wobec spełnienia przez Wnioskodawcę tego warunku, tj. nabycia materiałów, surowców tj. leków, placebo oraz komparatorów, wykorzystywanych do przeprowadzania prac badawczo-rozwojowych stanowią koszt kwalifikowany w rozumieniu art. 18d ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT. Zatem, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie, czy opisane w stanie faktycznym koszty poniesione na zakup substancji tj. leków, placebo oraz komparatorów, wykorzystywanych do przeprowadzania prac badawczo-rozwojowych stanowią koszt kwalifikowany w rozumieniu art. 18d ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT należy uznać za prawidłowe.   Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna weryfikacja prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, ze zm.).   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1.      z zastosowaniem art. 119a; 2.      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3.      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawapodatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.