0111-KDIB1-3.4010.388.2021.3.APO

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 29 lipca 2021 r. (data wpływu do Organu 2 sierpnia 2021 r.), uzupełnionym 14 września 2021 r. i 14 października 2021 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy: - Spółka prowadzi działalność badawczo-rozwojową w zakresie badań aplikacyjnych, w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest nieprawidłowe, - odpis amortyzacyjny środka trwałego w postaci georadaru stanowi koszt kwalifikowany w rozumieniu art. 18d ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest   nieprawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 2 sierpnia 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ulgi na działalność badawczo-rozwojową. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 9 września 2021 r. znak: 0111-KDIB1-3.4010.388.2021.1.APO oraz z 6 października 2021 r. znak: 0111-KDIB1-3.4010.388.2021.2.APO, wezwano do jego uzupełnienia. Uzupełnienia wniosku dokonano 14 września 2021 r. i 14 października 2021 r.   We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku z 14 września 2021 r. i 14 października 2021 r.):   (…) Sp. z o.o. zajmuje się wykonywaniem naukowych badań archeologicznych związanych z inwestycjami (kod PKD 72.20.Z). Objęcie danego obszaru ochroną konserwatorską obliguje inwestorów do prowadzenia badań archeologicznych poprzedzających lub towarzyszących inwestycji. Działania te polegają na reprezentowaniu inwestorów przed Wojewódzkimi Konserwatorami Zabytków, na prowadzeniu formalności prawno-konserwatorskich, wykonywaniu kwerend historycznych, programów badań archeologicznych, wykonywaniu badań w terenie (domierzanie wykopów własnym GPS-em geodezyjnym, otwieranie wykopów własną koparką, sprzętem wynajętym lub udostępnionym przez inwestora). W ramach badań archeologicznych wykonywana jest eksploracja nawarstwień i obiektów archeologicznych (ręcznie), każda czynność badawcza dokumentowana jest fotograficznie, opisowo i w miarę potrzeb rysunkowo. Pozyskany materiał zabytkowy podlega inwentaryzacji, wstępnemu zabezpieczeniu i konserwacji. Urobek ziemny przeszukiwany jest wykrywaczami metali. Wyniki badań są opracowywane oraz opisane w ramach sprawozdań przekazywanych do Wojewódzkich Urzędów Ochrony Zabytków. W ramach sprawozdania analizowany jest pozyskany zasób wiedzy w celu poznania historii danego obszaru, jego znaczenia w pradziejach i czasach historycznych. Formowane są nowe teorie na podstawie pozyskanych materiałów archeologicznych. Badania archeologiczne prowadzone przez Spółkę są badaniami naukowymi w rozumieniu art. 4a pkt 27 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ponieważ są tą prace zarówno empiryczne (badania wykopaliskowe w terenie), jak i teoretyczne (tworzenie dokumentacji z badań, tworzenie sprawozdań i opracowań wraz analizą pozyskanych informacji zgodnie z aparatem naukowym; tworzenie interpretacji danych i wyciąganie wniosków), które mają na celu zdobycie nowej wiedzy, a pozyskany zbiór informacji w wyniku ww. działań nie ma bezpośredniego zastosowania komercyjnego. Wiedza i informacje pozyskane w ramach badań archeologicznych mają charakter dobra ogólnego, społecznie pożytecznego, a prowadzenie badań archeologicznych leży w interesie społecznym. Dodatkowo, Spółka prowadzi ekshumacje XX-wiecznych grobów wojennych na zlecenie IPN oraz strony niemieckiej. Zakres ten obejmuje zlokalizowanie jamy grobowej w terenie, eksplorację grobu, doczyszczenie szczątków, zadokumentowanie ich, ekshumację i przełożenie do trumien, przekazanie do pochówku na właściwym cmentarzu. Następnie, powstaje sprawozdanie z przeprowadzonych prac. Prace prowadzone są za pomocą koparek (jedynie do poziomu stropu jamy grobowej), następnie ręcznie przy pomocy narzędzi prostych (szpadle, łopaty, grace, szpachelki, pędzle, itp.). Do prac wykorzystywane są także wykrywacze metali. W grudniu 2020 roku Spółka zakupiła georadar, dzięki któremu możliwe stało się poszerzenie oferty o nowe usługi takie jak rozpoznanie obszarów badań wraz z oceną ryzyka odkryć archeologicznych oraz ulepszenie dotychczasowych usług archeologicznych i ekshumacyjnych (bardziej precyzyjne poszukiwanie grobów wojennych, mapowanie cmentarzy, poszukiwanie reliktów architektury, itp.). Użytkowanie przez Spółkę georadaru ma charakter działalności badawczej, w myśl art. 4a pkt 27 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ponieważ są to badania naukowe empiryczne i teoretyczne, które umożliwiają pozyskanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów, a użycie georadaru nie ma bezpośredniego zastosowania komercyjnego. Georadar umożliwia w działalności Spółki lepsze, naukowe rozpoznanie obszaru stanowisk archeologicznych lub mogił wojennych, a tym samym dostarcza nowych danych do interpretacji. Georadar stanowi środek trwały. Spółka w wyniku zakupu georadaru będzie opracowywała, testowała i ulepszała świadczone usługi w sposób stały i zorganizowany. Georadar został jednorazowo zamortyzowany. Wnioskodawca wyodrębnił wskazany koszt kwalifikowany (georadar) w odrębnej ewidencji rachunkowej określonej w art. 9 ust. 1b updop. Wnioskodawca nie prowadzi działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej i nie korzysta ze zwolnień podatkowych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a updop. Dodatkowo, wskazany koszt kwalifikowany nie został zwrócony podatnikowi w jakiejkolwiek formie i nie został odliczony od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 14 września 2021 r. (data wpływu tego samego dnia) Wnioskodawca wskazał, że twórczy charakter działalności Spółki polega na tym, że z badań archeologicznych, jak i z prac ekshumacyjnych powstaje dokumentacja fotograficzna, rysunkowa i opisowa, która staje się podstawą do tworzenia specjalistycznych sprawozdań, analiz i opracowań, dzięki którym możliwe staje się tworzenie nowych interpretacji i teorii dotyczących przeszłości i umożliwiających lepsze poznanie przeszłości (historii). Działania polegające na naukowych badaniach archeologicznych, jak i pracach ekshumacyjnych związane z koniecznością wytworzenia dokumentacji (sprawozdań, opracować) mają zatem charakter kreacyjny, subiektywnie nowy, są oryginalnym wytworem intelektu i analizy danych przez Wnioskodawcę. Wyżej wymienione działania podejmowane przez jakikolwiek inny podmiot, przy zastosowaniu innych, mniej zaawansowanych narzędzi i metod, wyglądałby inaczej i mogłyby prowadzić do innych wniosków. Tak rozumiana twórczość powoduje, że w wyniku działalności Wnioskodawcy powstaje niematerialne dobro prawne posiadające znamię indywidualności, które staje się przedmiotem praw autorskich. Cała działalność podejmowana przez Wnioskodawcę jest podejmowana w sposób systematyczny, tj. w sposób zorganizowany, uporządkowany, zaplanowany, metodyczny i wg pewnego systemu, zgodnie z przyjętym harmonogramem prac z przyjęciem konkretnych celów do osiągnięcia. Systematyczność działań Spółki polega na stałym, zawodowym świadczeniu usług archeologicznych i ekshumacyjnych, ich profesjonalnym charakterze, z udziałem zawodowych badaczy i specjalistów, wg przyjętych norm i zasad zawodowych, sformułowanych w odrębnych dokumentach opracowanych przez Narodowy Instytut Dziedzictwa. Działalność Spółki opiera się na przyjętych i uzgodnionych z klientami harmonogramach realizacji prac wraz z ustaleniem spodziewanych celów do osiągnięcia (np. w przypadku badań archeologicznych związanych z inwestycją celem do osiągnięcia będzie poznanie przeszłości danego obszaru (pozyskanie danych), opracowanie dokumentacji, sprawozdań i opracowań z badań oraz przedłożenie tych dokumentów Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków w celu umożliwienia realizacji inwestycji na przebadanym obszarze). Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych koszty, o których mowa we wniosku, stanowią koszty uzyskania przychodów. Natomiast, w uzupełnieniu wniosku ujętym  w piśmie z 14 października 2021 r. (data wpływu tego samego dnia) Wnioskodawca wskazał, że Spółka prowadzi badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Bez wątpienia prowadzone za pomocą georadaru pracą mają na celu zdobycie nowej wiedzy (wiedza o potencjalnym rozlokowaniu pod ziemią reliktów o charakterze zabytkowym), jak i umiejętności (podnoszenie i doskonalenie umiejętności zespołu badaczy odnośnie propagacji i transmisji fal elektromagnetycznych, ich załamywania i dyfrakcji w różnych ośrodkach). Użycie georadaru w pracach archeologicznych i ekshumacyjnych usprawnia proces badawczy, daje pełniejszy i bardziej kompletny obraz nasycenia danego obszaru reliktami zabytkowymi, co umożliwia lepsze zorganizowanie i uszczegółowienie procesu badań archeologicznych lub ekshumacji. Georadar usprawnia proces badań archeologicznych, przyspiesza je, jak również daje już zawczasu możliwość oszacowania ryzyk, a co za tym idzie np. umożliwia właściwsze oszacowanie kosztów badań archeologicznych. Dzięki temu wykonywana przez Spółkę usługa jest pełniejsza, bardziej profesjonalna, o większej wartości i atrakcyjności dla potencjalnych klientów. Proces badań archeologicznych zostaje dzięki temu znacznie ulepszony, a sama usługa zyskuje obiektywnie większą wartość. Ponadto, badania georadarowe mogą być wykonywane poza branżą archeologiczną i być wykorzystywane np. w budownictwie, do badania np. stopnia zagęszczenia i miąższości np. podbudów lub do poszukiwania np. spękań w nawierzchniach. Dzięki nabyciu georadaru Spółka może także zaoferować zupełnie nowy produkt dedykowany dla branży budowlanej.   W związku z powyższym zadano następujące pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 14 września 2021 r.):   1) Czy Spółka prowadzi działalność badawczo-rozwojową w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? 2) Czy odpis amortyzacyjny środka trwałego w postaci georadaru stanowi koszt kwalifikowany w rozumieniu art. 18d ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z     dnia 15 lutego 1992 r.?   Zdaniem Wnioskodawcy (stanowisko ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 14 września 2021 r.):   Ad. 1) Spółka prowadzi działalność badawczo-rozwojową w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Działania podejmowane przez Spółkę są działalnością twórczą obejmującą badania naukowe. W myśl definicji badań naukowych zawartej w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 4a pkt 27) i odwołaniem się do definicji badań naukowych zawartych w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (art. 4 ust. 2 pkt 2), Spółka prowadzi badania naukowe (badania aplikacyjne) przy użyciu georadaru. Dane pozyskiwanie z odczytów generowanych przez georadar (analiza radiogramów) są pracą zarówno empiryczną, jak i teoretyczną, która ma celu zdobycie nowej wiedzy, a zarazem podnosi i doskonali umiejętności zespołu badaczy w analizie transmisji i propagacji fal elektromagnetycznych, ich załamywaniu i dyfrakcji w różnych ośrodkach. Dane pozyskiwane z badań georadarowych towarzyszących badaniom archeologicznym i ekshumacjom są nowym zasobem wiedzy społecznie pożytecznym, z którymi każdy zainteresowany może się zapoznać, ponieważ Spółka z każdych badań archeologicznych i ekshumacji przekazuje sprawozdania do właściwych Wojewódzkich Urzędów Ochrony Zabytków i do IPN-u, a zabytki pozyskane w trakcie prac są przekazywane do jednostek muzealnych wskazanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Działania podejmowane przez Spółkę w zakresie badań georadarowych są wprowadzeniem do dotychczas wykonywanych badań archeologicznych i ekshumacji znaczących ulepszeń, dzięki którym staje się możliwe pełniejsze, sprawniejsze i szybsze rozpoznanie danego obszaru pod kątem reliktów przeszłości.   Ad. 2) Odpis amortyzacyjny środka trwałego w postaci georadaru stanowi koszt kwalifikowany w rozumieniu art. 18d ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15 lutego 1992 r., ponieważ jest to środek trwały wykorzystywany w działalności badawczo- rozwojowej Spółki i jest to koszt zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.   Istota sprawy dotyczy ustalenia, czy na podstawie przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu stanu faktycznego można uznać, że zakupiony georadar jest wykorzystywany w prowadzonych przez Spółkę badaniach aplikacyjnych, co umożliwiłoby Wnioskodawcy skorzystanie z ulgi B+R, poprzez uwzględnienie w kosztach kwalifikowanych odpisu amortyzacyjnego od tego urządzenia, bez konieczności prowadzenia badań na podstawie umowy lub porozumienia z określonymi podmiotami.   Zgodnie z brzmieniem art. 4a pkt 26 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „uCIT” lub „ustawa o CIT”), przez działalność badawczo-rozwojową należy rozumieć działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W myśl art. 4a pkt 27 ustawy o CIT, ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych, oznacza to: a. badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, b. badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że w zakresie definicji badań podstawowych oraz aplikacyjnych ustawa o CIT odsyła do ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy. Zgodnie z ww. ustawą, badania naukowe obejmują: - badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i  obserwowalnych   faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne, - badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub   wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca na zlecenie inwestorów prowadzi działalność w  zakresie badań archeologicznych poprzedzających lub towarzyszących inwestycjom. Prowadzi formalności prawno-konserwatorskie, wykonuje tzw. kwerendy historyczne, planuje badania archeologiczne, wykonuje prace w terenie (z użyciem GPS-u geodezyjnego, koparki itp.). Wykonuje ręczną eksplorację nawarstwień i obiektów archeologicznych, każda czynność badawcza dokumentowana jest fotograficznie, opisowo lub rysunkowo. Dodatkowo, Wnioskodawca prowadzi ekshumacje XX-wiecznych grobów wojennych na zlecenie IPN oraz strony niemieckiej. Zakres ten obejmuje zlokalizowanie jamy grobowej w  terenie, eksplorację grobu, doczyszczenie szczątków, stworzenie dokumentacji, ekshumację i przełożenie do trumien, przekazanie do pochówku na właściwym cmentarzu. Wnioskodawca w grudniu 2020 roku zakupił georadar, dzięki któremu możliwe stało się poszerzenie oferty o nowe usługi, takie jak rozpoznanie obszarów badań wraz z oceną ryzyka odkryć archeologicznych oraz ulepszenie dotychczasowych usług archeologicznych i  ekshumacyjnych (bardziej precyzyjne poszukiwanie grobów wojennych, mapowanie cmentarzy, poszukiwanie reliktów architektury, itp.). W świetle przedstawionych definicji, wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy, prowadzona przez Niego działalność nie wypełnia definicji badań aplikacyjnych. Badania archeologiczne prowadzone przez Wnioskodawcę nie są nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług czy na wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń. Efektem prowadzonych przez Wnioskodawcę  badań archeologicznych jest pozyskanie wiedzy i informacji, które mają charakter dobra ogólnego, społecznie pożytecznego, bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne. Taka działalność wpisuje się w definicję badań podstawowych a nie badań aplikacyjnych. Wnioskodawca pozyskuje wiedzę o zaistniałych zjawiskach i faktach z przeszłości na terenie objętym jego pracami, jednak te badania (ich wyniki) nie ulepszają świadczonych przez niego usług. Nabyty georadar jest narzędziem usprawniającym pozyskiwanie nowej wiedzy (usprawnia proces badawczy, daje pełniejszy i bardziej kompletny obraz nasycenia danego obszaru reliktami zabytkowymi), jednak jego wykorzystanie nie ma na celu prowadzenia badań aplikacyjnych. Georadar nie jest wykorzystywany do opracowania nowej usługi, produktu,  procesu w ramach badań aplikacyjnych. Jakość świadczonej usługi (dzięki nabyciu georadaru) jest wyższa, ale nie w wyniku prowadzonych badań aplikacyjnych, lecz wyłącznie w wyniku zakupu urządzenia – georadaru. Tut. Organ uważa zatem, że prowadzona działalność Wnioskodawcy może zostać uznana jedynie za wypełniającą definicję badań podstawowych. W rozpatrywanej sprawie Wnioskodawca wprawdzie w uzupełnieniu wniosku na wezwanie podał, że badania są aplikacyjnymi, ale opisowe informacje o badaniach zawarte we wniosku i jego uzupełnieniach w sposób nie budzący wątpliwości temu przeczą. W tej sytuacji przyjęcie, że badania są aplikacyjnymi byłoby nieuzasadnione. W szczególności należy zwrócić uwagę, że w opisie stanu faktycznego Wnioskodawca wskazuje, że: - Badania archeologiczne prowadzone przez Spółkę są badaniami naukowymi w rozumieniu art. 4a pkt 27 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ponieważ są tą   prace zarówno empiryczne (badania wykopaliskowe w terenie), jak i teoretyczne (tworzenie dokumentacji z badań, tworzenie sprawozdań i opracowań wraz analizą   pozyskanych informacji zgodnie z aparatem naukowym; tworzenie interpretacji danych i wyciąganie wniosków), które mają na celu zdobycie nowej wiedzy, a pozyskany zbiór   informacji w  wyniku ww. działań nie ma bezpośredniego zastosowania komercyjnego. - Użytkowanie przez Spółkę georadaru ma charakter działalności badawczej, w myśl art. 4a pkt 27 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ponieważ są to badania   naukowe empiryczne i teoretyczne, które umożliwiają pozyskanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów, a użycie georadaru nie ma bezpośredniego   zastosowania komercyjnego. Powyższe przedstawione przez Wnioskodawcę opisy prowadzonej działalności są charakterystyczne dla badań podstawowych. Zgodnie z art. 18d ust. 1 updop, podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych odlicza od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność badawczo-rozwojową, zwane dalej „kosztami kwalifikowanymi”. Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekraczać kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych. W myśl art. 18d ust. 3 updop, za koszty kwalifikowane uznaje się także dokonywane w danym roku podatkowym, zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wykorzystywanych w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, z wyłączeniem samochodów osobowych oraz budowli, budynków i lokali będących odrębną własnością. W myśl art. 18d ust. 4 updop, koszty kwalifikowane ponoszone w ramach badań podstawowych podlegają odliczeniu wyłącznie pod warunkiem, że badania te są prowadzone na podstawie umowy lub porozumienia z podmiotem, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że kwalifikacja prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności jako badań podstawowych wymaga, by w celu skorzystania z ulgi B+R, badania te były prowadzone na podstawie umowy lub porozumienia z podmiotem, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy Prawo o  szkolnictwie wyższym i nauce (art. 18d ust. 4 ustawy CIT). Z wniosku oraz jego uzupełnień nie wynika by taka umowa lub porozumienie była przez Wnioskodawcę zawarta. Zatem, stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym, odpis amortyzacyjny środka trwałego w postaci georadaru stanowi koszt kwalifikowany w rozumieniu art. 18d ust. 3 ustawy o CIT, jest nieprawidłowe.   Reasumują, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia, czy: - Spółka prowadzi działalność badawczo-rozwojową w zakresie badań aplikacyjnych, w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest nieprawidłowe, - odpis amortyzacyjny środka trwałego w postaci georadaru stanowi koszt kwalifikowany w rozumieniu art. 18d ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest   nieprawidłowe.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie  ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.